Verkeerde vrienden

Even blijven mijn vingers boven de muis zweven, als een
handoplegger in het moment voor de wonderbaarlijke genezing. Dan druk ik zonder
verder na te denken op verzenden. De laatste keer dat ik mijn hart zo voelde
bonken was tijdens de jaarafsluiting. Plotseling werd ik naar voren geroepen
voor het in ontvangst nemen van de Verzuimbokaal: het minste verzuim van de
hele school. Ik had het graag willen missen. Evenals de verstolen gemompelde
scheldwoorden: nerd, uitslover.
Na de zomervakantie begon het pas echt. Eerst wat zogenaamd grappige opmerkingen over mijn tas, mijn kleren, mijn kapsel.  Vervolgens de per ongeluk omgestoten bekers
melk, het laten struikelen in de gang. Allemaal niet fijn, maar een vogelpoepje in vergelijking met de koeienvlaaien die ik daarna over me heen gestort kreeg via Facebook en MSN. Dat ik stonk, het met elke jongen op school doe, dat mijn vader pedofiel is. Het leek of ik besmettelijk was. Van de ene op de andere dag was ik een
computervirus, een Jehovagetuige met aids. Zelfs mijn vrienden meden me, de
lafbekken.
In het begin heb ik mama nog in vertrouwen genomen. Ik moest wel. Hoe kwam ik anders aan de juiste kleren, een andere tas. Alsof dat hielp. En je kon er op wachten: mijn moeder belde meteen bezorgd mijn mentor. Mevrouw Nachtegaal  had vervolgens – vanzelfsprekend geheel anoniem zoals ze mama verzekerd had – een hele les aan pestgedrag gewijd. Compleet met film en discussie. Die hele les zat ik noodgedwongen achter mijn haren verstopt. Het was  de eerste keer dat het me een geweldig idee leek, zo’n boerka.
En ondanks alle goede bedoelingen ging het daarna natuurlijk pas echt bergafwaarts. Doodmoe werd ik ervan. Van de dagelijkse pesterijen. Van de schijn op moeten houden thuis. Zou het anders zijn geweest zonder Tanja? Tanja, de drijvende kracht achter het gepest en ooit mijn beste vriendin op de basisschool. Die me eenmaal op de Havo ineens niet meer wilde kennen. Waarom weet ik nog steeds niet. Tanja de Teckel noem ik haar in stilte. Lange bruine haren, korte beentjes, niet al te snugger en vooral laag bij de grond. Tanja houdt een dagelijks blog over me bij met de stupide titel: Wat Uitslovertje vandaag weer voor stoms deed. Met dt. De volgers deert dat niet. Ze smiespelen zodra ze me zien. Zo strompel ik door de dagen en tel de uren.
Tot ik in de krant een inspirerend bericht las en besloot terug te vechten. Ik maakte een vals account aan. Jason werd ik, een Nederlands-Amerikaanse jongen uit San Francisco. Op Google-afbeeldingen toetste ik knappe jongens in en koos de mooiste
uit. Jason zocht contact met Tanja. Ongelofelijk waar meiden intuinen als ze een lekker koppie zien. Al snel kletsen we dagelijks via MSN, wat nog lastig was met het zogenaamde tijdsverschil. Jason en Tanja werden een stel. Jason liet Tanja naakt poseren voor de camera. In heel expliciete poses. Poses die nu met één klik van de muis de hele school kan bewonderen.