Ochtendwandeling in Menlo Park

Als je ergens een stukje van je hart achterlaat kan werkelijk alles je in een oogwenk terugbrengen naar die gekoesterde plek.
Ik zie een foto van een stilleven met een onverharde  weg en een rij bomen. Nog geen seconde later loop ik in gedachten mijn dagelijkse ochtendrondje door de wijk waar ik eens woonde. Geen groter genoegen dan met mijn hoofd omhoog al wandelend mezelf te koesteren in de ontluikende stralen van de zon. Een enorm gevoel van vrijheid overvalt me. De dag ligt nog open en de wereld aan mijn voeten. En zonder uitzondering ervaar ik de dagelijkse verwondering over de sprookjesachtige omgeving die me steeds weer tot verrukking brengt.
De bloeiende mimosabomen met hun zachtgele dons bolletjes die zo heerlijk geuren en waar ik altijd even  blijf dralen. Alsof ik een mentale foto maak  voor later, als ik daar niet meer ben.  Een voor eeuwig  ingeprente tatoeage. Verder lopend ontwaar ik de plotselinge bewegingen van een eekhoorntje, als een circusacrobaat balancerend op een elektriciteitsdraad in de lucht. Vliegensvlug springt het in een kaarsrechte sprint de boom  in. Ik wandel  de hoek om en ruik de wasmiddelfrisse geur van lavendelstruiken nog voor ik ze daadwerkelijk ontwaar naast een boom met roze rozen. Ze deinen heen en weer op de adem van de wind.
In de verte hangt een roofvogel  een paar seconden stil in de lucht waarna hij een snelle duikvlucht maakt. Mijn aandacht wordt getrokken naar de hoog oprijzende, immer adembenemende bergen die ik geen bergen mag noemen. Je hoeft maar een keer de bulderlach van een lokale bewoner te hebben ondergaan om voorgoed beter te weten. 
Heuvels zijn het, daar valt niet over te twisten. Bergen vind je op vier uur reisafstand met de auto. Je rijdt er stapvoets op smalle wegen met steile afgronden en kunt maar beter de airco uitdoen en de ramen open. Ramen die je dan vervolgens vliegensvlug sluit als je beren op de weg ziet.
De toppen van de heuvels  voor me zijn nog steeds gehuld in ochtend nevel. Het verkeer raast  in de verte langs me heen. Ideale ochtendgymnastiekmuziek. Op mijn beschutte plekje in de schaduw van de grote boom naast de reusachtig groene agave draai ik mijn spieren los en mijn hoofd leeg. Vandaag heb ik geluk: ik beweeg  met uitzicht op het getril fladder van een kolibrie.