Een jaar in Californië in 36 verhalen

Update 1

We zijn gistermiddag veilig aangekomen in San Francisco.  Op dinsdag 14 juli sloten we dan eindelijk definitief de deuren van ons  huis. Ons huis, dat nog nooit zo schoon en opgeruimd is geweest in al die 13 jaar dat we er wonen. Je moet wel een beetje gek zijn om juist dan te vertrekken…  Op 31 augustus laat komt onze huurster aan en krijgt ze de sleutel van buurvrouw Rietje

Mijn vader en broer kwamen ons halen om alle 7 koffers en ons vieren naar het station te brengen. We werden uitgezwaaid door een aantal mensen en er is zelfs een fotoreportage  gemaakt. Als ik eenmaal weet hoe ik die foto’s kan verzenden / cq op een website zetten,  krijgen jullie ze nog te zien. Op het station kregen we vervolgens toch echt het ‘Ik vertrek” gevoel, alleen dan zonder camera’s gelukkig. Uitgezwaaid door  familieleden vertrok onze trein naar Schiphol. We pasten met onze koffers net in een coupé, maar medepassagiers konden er niet meer bij. Het kadootje van Lucas, Gerolf en Elles werd meteen uitgeprobeerd: junglekwartetten! Alleen werden op mijn verzoek de kaarten met de vogelspin erop verwijderd.

Op Schiphol sliepen we in Citizen M, een aanrader. Een fantastisch high tech hotel met allemaal snufjes. Niet aan
te raden met een jetlag overigens, omdat je alle functies in de kamer regelt met een nogal ingewikkelde afstandsbediening. De jongens deelden de kamer en vonden dit fantastisch vanwege het filmkanaal. Ze sliepen tegen 2 uur ‘s nachts. Dit kwam overigens later nog goed van pas, omdat Wouter een groot deel van de vliegreis heeft geslapen.

Over de vliegreis wil ik alleen maar melden dat het aan te raden is altijd een rechtstreekse vlucht te boeken maar dat we uiteindelijk toch nog aankwamen. En toen kwam het spannendste moment: langs de Amerikaanse Immigration zien te komen. Voor Petra en de jongens was alles al geregeld, maar voor mij gold dat ik alleen een visum van een half jaar kreeg. En dat bleef ook zo vertelde de Immigratiemeneer die wij troffen. Hij had nog nooit meegemaakt dat ze een half jaar verlenging bij de grens gaven, maar ik kon wel over 6 maanden een verlenging aanvragen bij het gemeentehuis. We moesten doorlopen naar een speciaal kantoortje en daar werd het ons nog eens beter uitgelegd. Een hele domper. We moesten wachten in een wachtruimte en maakten mee hoe een andere buitenlander werd bevraagd over het invullen van zijn formulieren. Hij kreeg flink op zijn donder omdat hij nee had ingevuld op de vraag of hij wel eens gearresteerd was . Omdat hij in de gevangenis had gezeten bleek hij te hebben gelogen en daar werd hij goed over onderhouden.

Wij hadden gelukkig een aardige meneer die zich alleen maar druk maakte of ik wel onderhouden werd door Petra en geen baan zou gaan zoeken. Toen dat allemaal in orde bleek kreeg ik toch alvast een verlenging! Joepie. Een hele zorg minder.

Daarom was het helemaal niet erg toen bleek dat de asociaal grote rental car die ik gehuurd had vanuit Nederland ( en met die auto kom je Nijmegen al niet in) toch nog te klein bleek voor onze 7 koffers. Een grote witte Dodge minivan werd het toen, voor wie het weten wil. Gelukkig hoef je hier zelden te fileparkeren.

Daarna snel naar het hotel, een klein hapje eten en naar bed, eindelijk. We sliepen allemaal als een blok en werden pas om 6.15 wakker. Erg netjes. Na het ontbijt snel in de auto om als eerste actie een mobiel te regelen voor mij en Petra. En daarna snel weg vanwege onze afspraak in Menlo Park om een huis te bekijken.

Menlo Park ligt tegen Palo Alto aan en is op fiets afstand van de universiteit. Op papier ideaal dus, helemaal omdat het binnen ons budget ligt en gemeubileerd is.En in de praktijk bleek het ook een ideale plek. Een hele mooie omgeving, met veel bomen, gezellige en veilige woonwijk en een school voor Wouter verderop in de straat, net over de heuvel.

De woning zelf was keurig ingericht en ruim genoeg. De inrichting is naar Amerikaanse begrippen nog redelijk smaakvol en voor een jaar goed te doen. ( En er is een Ikea in de buurt om de boel nog wat op te leuken hier en daar) In de tuin staan een echte sinaasappelboom en grapefruitboom en wonen veel eekhoorns. Kortom, wat willen we nog meer! Onze start is goed gegaan, nu de rest nog.

Update 2

Ik kreeg moppers van mijn huisgenoten omdat ik niets verteld heb over de bloedstollende eerste autorit van het vliegveld naar ons hotel. We kwamen aan rond 4 uur en reden weg midden in de spits. Het duurde dus allemaal wat langer omdat het druk was en we af en toe in een file stonden. Wouter begon steeds meer te zuchten en zei opeens dat hij moest overgeven. Daar hadden we niet op gerekend, dus er lag geen zak voor hem klaar. Gelukkig had Jesse een plastic  tas in zijn rugzak en die kon hij in een hele flitsende actie net op tijd aan Wouter geven. We konden nergens langs de kant gaan staan met de auto, dus dit was de enige oplossing totdat we van de weg af konden.  Jesse mopperde wel omdat het zijn favoriete plastic tas was, een uniek exemplaar. Maar toen ik aanbood de zak te wassen hoefde het toch niet.

Inmiddels zijn we ook telefonisch bereikbaar.  Het nummer is gewoon een  mobiele telefoon, maar in Amerika is het mogelijk om in plaats van 06 het netnummer van je woonplaats te kiezen, dan kun je lokaal gratis bellen.  Handig!

We kunnen  pas vanaf augustus in ons huis, hopelijk de 1e, maar meer waarschijnlijk 3 of 4 augustus. De vorige huurders hebben een contract tot eind juli en vervolgens moeten de eigenaren nog klussen en schoonmaken in het huis. Dat betekent dat we in de tussentijd iets anders moeten regelen.

Na 4 dagen met 4 personen inclusief jetlag in een kleine hotelkamer met twee 2- persoonsbedden wilden we toch iets meer ruimte en een mogelijkheid om zelf te koken.

Dat hebben we nu sinds gisteren gevonden. We hebben 2 kamers gehuurd in een groot woonhuis midden in Palo Alto, met onze eigen badkamer en gebruik van eet- en woonkamer en wasmachine. We hadden het idee dat het een soort studentenhuis zou zijn, maar dat bleek niet het geval. Het huis is van Mei Lin en Ross, veertigers met een dochter van 10 die nu 4 weken op kamp is. We gebruiken haar badkamer. De jongens delen hun slaapkamer met 2 konijnen. Wouter vindt dat geweldig, Jesse wat minder. Maar de tv met dvd speler en video op de kamer vergoedt veel.

Er zijn nog wat andere huurders in huis, maar die hebben we nog niet ontmoet. Het is even wennen om een huis te delen met de eigenaren. Het begon meteen al goed toen ik vroeg of het uitkwam dat ik ging koken. Ze hadden een feestje, dus wilden dat liever niet. Dus toch maar weer uit eten die avond.

Petra heeft kunnen regelen dat we allemaal gratis mogen sporten op de Stanford campus. Dat is erg luxe, want de voorzieningen daar zijn geweldig. Stanford is een rijke privé universiteit en dat zie je aan alles. De sportfaciliteiten zijn van wedstrijdniveau en erg goed onderhouden. Dus gisteren is Petra met Jesse gaan fitnessen en zijn Wouter en ik gaan zwemmen in een heel groot wedstrijd bad. Even wat beweging na al dat gerij in de auto en teveel eten en drinken vanwege de absurd grote porties die je hier geserveerd krijgt.

Zo meteen starten we met ons zondagochtendritueel waar ik me al een jaar op verheugd heb :iedere zondagochtend uit ontbijten met echte Amerikaanse pancakes met maple syrup.

 Update 3

Om maar met de deur in huis te vallen: we hebben net een auto gekocht. Heel stoer afgesproken bij een parkeerplaats van Starbucks en gelijk een voorschot betaald. De verkoper leek heel betrouwbaar, was afgestudeerd aan Stanford en vertrekt binnenkort naar Ierland. Als het goed is brengt hij volgende week dinsdag de auto naar de car rental, waar wij dan de auto net moeten inleveren. Voor de kenners: een witte Honda passport, 4 wheel drive.

We zijn sowieso goed bezig. Gisteren heeft Petra een Amerikaanse bankrekening geopend. Dat is hier met name nodig om de huur en  de vaste lasten te kunnen betalen. Elke overboeking vanaf een Nederlandse bankrekening naar een Amerikaanse rekening kost  14 euro, dus het is mooi dat dat nu niet meer hoeft.

Ook hebben we achter een school voor Wouter aan gebeld. Op 3 augustus gaat de school pas weer open en kunnen we hem aanmelden, tenminste als we dan een huurcontract kunnen overleggen van onze nieuwe woning. Ze zijn daar heel streng op, alleen als je in de buurt woont mag je naar een bepaalde school toe.

 Update 4

Vanaf vandaag horen we er echt helemaal bij: ik kreeg mijn eerste echte Californische parkeerboete! Wij keken nog eens extra goed of we daar in de straat wel mochten parkeren terwijl er op dat moment een agent langsreed. En ja, het mocht echt op het tijdstip dat wij er waren. Bij terugkomst hadden we echter wel een boete, wegens ‘2 spaces, not in marked space.’ Er bleken kleine tekentjes op de straat te staan waarbinnen je moest parkeren en ik zat er zo’n 20 centimeter overheen…  Kosten $ 42,-

Gelukkig valt dit niet onder een echte criminele activiteit. Ik las net een bloedstollend artikel in de New York Times  over de geweldige hoeveelheid gevangenen in Californische gevangenissen die levenslang hebben. Als je een 3e vergrijp hebt hier, bijvoorbeeld het stelen van een fiets of een pakje boter, terwijl je al 2 keer eerder veroordeeld bent voor iets ernstigers, dan krijg je sowieso levenslang. Je kunt na tientallen jaren goed gedrag in de gevangenis vragen om vrijlating, maar gouverneur Arnold Schwarzenegger  ( ja, dezelfde ) zegt bijna standaard nee. Ik ga die boete dus maar gauw betalen.

Een van de grote voordelen van hier wonen is het kunnen internetten wanneer we willen en het dagelijks lezen van de kranten. Ross en Mei Lin hebben een abonnement op 3 kranten die iedere ochtend in blauwe en gele plastic zakken in hun tuin gegooid worden door de krantenbezorgers. Zo lees ik nu  de New York Times en de San Francisco Chronicle. Erg goed voor mijn Engels en voor het begrijpen van de Amerikaanse maatschappij. Zo stond er gisteren bij de korte binnenlandse berichten dat in Ohia een doodstraf is uitgevoerd via een injectie en dat die staat nu iedere maand 1 doodstraf gaat uitvoeren. Scary.

Het huis waar we  tijdelijk verblijven is erg groot en ligt op loopafstand van downtown Palo Alto. Het lijkt erg op de antroposofische bouwstijl, met veel hoeken en schuine vlakken en heeft veel Chinese elementen  zoals bamboeplanten en Chinese schilderijen. Beneden zijn een aantal slaapkamers die verhuurd worden, op de bovenverdiepingen zijn de grote keuken annex eetkamer ( + tafel met 12 stoelen) en woonkamer, de slaapkamers en aansluitende badkamers van  Ross en Mei Lin en hun dochter Emma.

Ze zijn vaak weg. Ross vertrekt tegen half 10 naar zijn werk om de files te vermijden en komt tegen 8 uur, half 9 ’s avonds weer thuis.  Ze eten dan vaak warm na 9 uur, dat komt goed uit omdat wij natuurlijk veel eerder eten en koken.

Mei Lin werkt naast haar kantoorbaan ook thuis, in haar werkkamer waar altijd 2 grote geavanceerde computers ( Dell en Apple) klaar staan om te gebruiken. In deze kamer staat ook standaard een van onze laptops. Overal hangen bewijzen van haar goede werken in haar betaalde baan, ze is consultant, maar ook van haar vele charity activiteiten. Je krijgt een goed beeld van de enorme prestatie- en competitiedrang hier. Zo hangt boven haar bureau een tekst:

‘Somewhere he is out there TRAINING while I am not and when we meet, he will win.’

Mei Lin is een echte netwerker en zit in allerlei comités. Zo werden we gisteren uitgenodigd om bij een receptie in San José te zijn waar het laatste publieke optreden zou plaats vinden van de man die de computermuis heeft uitgevonden, ‘a real opportunity for Wouter!’ Die wilde echter liever met mij zwemmen en gelijk heeft ie. In het zwembad kreeg hij voor de 3e achtereenvolgende dag ( we zwemmen om de dag en zijn al 3 keer geweest) een waarschuwing van de badmeester. Hij kan al prima opdreunen wat niet mag: niet duiken, niet van de kant afspringen in het ondiepe, niet rennen buiten het bad en niet op een drijfplankje springen. Amerikanen zijn erg voorzichtig zullen we maar zeggen.

Laatst was Mei Lin aan het piano spelen en ging ik luisteren. Bij een aantal liedjes kon ik meezingen, dat was erg leuk. Helemaal toen Ross zijn klarinet erbij pakte en Wouter de maat mocht slaan met sambaballen en Afrikaanse houten stokjes. Wat ik hem al een jaar probeerde bij te brengen thuis lukte hem ineens: hij tikte met de maat mee! Jesse en Petra waren toen al lang het huis ontvlucht om te gaan badmintonnen, de cultuurbarbaren…

Omdat we hier zelf kunnen koken komen we in veel verschillende winkels om spullen te kopen voor het eten. Amerika is het land van veel en vet eten en produkten met veel kleurstoffen en andere toegevoegde troep in al het eten dat je koopt. Zo smaakt brood hier zoet en kun je met veel moeite 1 soort yoghurt zonder suiker vinden ( maar dan wel vetarm) tegen 100 verschillende andere soorten in het schap.

Ook  de kleustoffen zijn berucht weten wij sinds onze vakantie in 2006 waar Wouter dagenlang een blauwe tong had en blauw poepte van yoghurtjes en lollies. In Californië heb je een grote tegenbeweging van mensen die gezond willen eten. In elke stad heb je wel een Whole Food Store, een kruizing van wat ze bij ons een groentenjuwelier noemen en onze gezondheidswinkels met biologische producten. Een geweldige winkel met lekker brood en allerlei andere gezonde en lekkere produkten maar waanzinnig duur. Daar komen we dus niet te vaak. Een goedkopere variant is de Trader Joe, waar we nu vaak boodschappen doen. En we komen ook in de Safeway, zeg maar een levensgrote Albert Heijn. Je kijkt je ogen uit van wat je daar allemaal – kant en klaar – kunt kopen. Bijna alle groente is al schoongemaakt en panklaar. Ik houd hier zeeën van tijd over met koken.

We kregen een kijkje in de Amerikaanse samenleving toen we naar de Wall Mart  ( zeg maar een Amerikaanse Hema)  gingen om een koelbox te kopen. Even daarvoor waren we in de Trader Joe geweest. Wat ons daar niet opviel realiseerden we ons pas in de Wall Mart: in de Trader Joe liepen alleen witte mensen van gemiddeld gewicht. In de Wall Mart daarentegen zagen we mensen van allerlei nationaliteiten, met name black en hispanic en waren blanken in de minderheid. Ook had het gros van de mensen zwaar overgewicht. De Wall Mart zit in de wat slechtere buurt las ik later op internet. Blijkbaar is gezond leven hier een luxe die je je alleen met geld kunt permiteren. De contrasten hier zijn wel meer pijnlijk. Palo Alto is erg hip en rijk: veel dure koffietenten en luxe eetmogelijkheden, veel luxe winkels. Daarnaast op straat zwervers en bedelaars.

Tot slot nog een laatste activiteit die we thuis niet hebben: de yardsale of garagesale. Als een Amerikaan iets wil verkopen houden ze zo’n tuin/garageverkoop. Je hangt een briefje op met de datum op internet en iedereen die wil komt langs om te kijken.

Wij gingen op jacht omdat Wouter geen speelgoed kon meenemen, alleen een klein zakje lego. Bij oma en opa Schoonoord had hij op Koninginnedag al veel van zijn te kinderachtig geworden speelgoed verkocht, en dit samen met spaargeld en giften opgespaard en omgezet in dollars. Nu heeft hij bijna 100 dollar om speelgoed van te kopen. Zo kocht hij een jeep ( 50 cent) een frisbee ( 50 cent) en een basketbal ( 1 dollar) bij zo’n yardsale. In dit tempo moeten we nog vaak op pad, zucht. Gelukkig scoorde ik voor 11 dollar nog wat lego vandaag, dat schiet lekker op.

Update 5

We beginnen al aardig in te burgeren hier: een eigen Amerikaanse bankrekening, een eigen huurhuis, en nu sinds gisteren ook een nieuwe auto. We hadden een afspraak met de verkoper bij Alamo, de rental car maatschappij waar we onze huurauto inleverden. We kregen het wel even benauwd toen er 10 minuten na de afgesproken tijd nog niemand was, maar gelukkig kwam het allemaal goed.

Het was even wennen aan de eenvoud van de auto na zo´n superluxe rental car, stel je voor: je moet de deur open doen met een sleutel. Maar gelukkig is ie minder groot en is parkeren op deze manier een makkie. Nu alleen de parkeerboetes nog vermijden. Het betalen van de boete bleek nog een hele toer, maar gelukkig konden we een van de nieuwe bankchecques uiteindelijk gebruiken om de boete te betalen.

De auto hebben we op advies van een aantal mensen verzekerd bij de AAA, de Amerikaanse wegenwacht. Dat voelt erg vertrouwd.

Maandag kreeg Petra de sleutel van haar werkruimte op Stanford. Ze zit in het hoofdgebouw van de campus, vlakbij een grote muurschildering die op veel ansichtkaarten staat. En vlak bij de beeldentuin van Rodin, de grootste hoeveelheid beelden van de beeldhouwer buiten Parijs. ( Ik vond ze zelf niet veel aan, het zijn allemaal erg treurige en lijdende mensen, maar wel knap gemaakt)

Toen de secretaresse ons rond leidde vertelde ze dat de kamer in de afdeling was die ‘the cave’ (grot) genoemd wordt. Een kale gang met stenen muren in een kelder gedeelte. De kamer was steenkoud en zonder een enkel raam. Petra zal zich vast erg goed kunnen concentreren, dus dat beloofd wat. Ik noem haar nu ‘cavewoman’, en oefen alvast wat Flintstone Yells:’WILMAAAA!’

Gisteren zijn we helaas ook vertrokken uit Emerson Street, er kwamen andere huurders in onze kamer. Dit was des te spijtiger omdat Kent vertelde dat door een communicatiestoornis met zijn broer we pas op 3 augustus in ons huis kunnen. Dat was even slikken. Leven vanuit de koffer gaat toch tegen staan naar verloop van tijd. Een nomadenbestaan is duidelijk niet aan ons besteed.

Gelukkig hebben we nu wel een suite genomen in een motel, dat klinkt luxe maar betekent alleen dezelfde eenvoudige motelruimte maar dan met 2 slaapruimtes. Ik had gehoopt te kunnen koken, maar na inspectie van de keukeninventaris ( 1 spatel, 1 koekepan, 1 braadpan) heb ik dat maar opgegeven. Gisteravond hebben we daarom maar bij onze buurman gegeten, de Mcdonalds. En ja, zelfs als je denkt, het is viezer dan je denkt is het viezer dan je denkt.*

Vanavond daarom maar de kant en klare magnetronmaaltijden van Trader Joe. Viel niet eens tegen en in ieder geval beter dan gisteren. Vandaag heeft Petra haar 1e werkgesprek gehad met Joan Bresnan, de hoogleraar die haar uitgenodigd heeft op Stanford. Wouter en ik zijn gaan zwemmen en Jesse is gaan fitnessen en heeft de auto uitgeprobeerd op de campus.

Petra was voor de 1e keer niet van mij afhankelijk met de auto, want heeft een fiets gekocht en kwam op eigen houtje terug naar het hotel. Het is moeilijk om hier een fiets te krijgen die een beetje lijken op onze Nederlandse fietsen. ( cruisers heten die hier) Maar voor 80 dollar hebben we nu een fiets die later van mij gaat worden, met een leuk mandje en een heel hoog stuur. Hij is blauw, dus wie weet krijgt ie nog een kleurtje zodat ie beter bij mijn outfits past. Die hier overigens opvallen, ik krijg vaak commentaar  : ‘Oh, I like/love your haircolor ( 1x), your dress, ( 1 x) your watch, ( 2x) your swimming cap'( 6x).
Dus misschien toch nog maar wat meer inburgeren.

* vrij naar Judith Herzberg

Update 6

Morgen is het dan eindelijk zo ver: we kunnen in ons nieuwe huis aan Vine street trekken. En of we daar aan toe zijn! De spanningen lopen op in de hotelkamer, de hele tijd zo op elkaars lip zitten komt onze humeuren niet echt ten goede. Omdat de kamers iedere dag worden schoongemaakt moeten we zo tegen 10, 11 uur echt weg zijn uit het hotel. En zwemmen en badmintonnen kunnen we ook al niet, alles is  gesloten vanwege de seniorgames, een soort olympische spelen voor ouderen ( minimaal 50+). Er werd al fanatiek geoefend in het zwembad zag ik. De laatste keer dat ik zwom stond er een rollator aan de rand van het zwembad die behoorde aan een dame van zeker 80 jaar. Een heel inspirerend voorbeeld voor mij, ik kan nog lang doorzwemmen dus.

Daarom hebben we van de week besloten er een dagje op uit te trekken. We gingen naar Berkeley, een universiteitsstad op een uur rijden van hier, in theorie. Het bleek ruim anderhalf uur in de praktijk.

Berkeley is een hippiestad, heel erg links georienteerd, met veel indiawinkeltjes en tattooshops en kraampjes op straat:  batikkleding in alle kleuren van de regenboog, sieraden  met vredestekens, stickers en badges voor en tegen allerlei nuttige zaken om de wereld te verbeteren. Petra en ik zijn er 10 jaar geleden ook geweest en waren geschokt over de achteruitgang. De stad zag er erg verlopen uit en met name de hoeveelheid zwervers en bedelaars was schrikbarend. De recessie heeft hier goed huisgehouden.

Met Wouter zijn we een museum op Berkeley gaan bekijken waar hij niet weg te slaan was van de dinosaurusreplica die daar levensgroot was opgesteld. Ook zag hij Lucy, een replica van de eerste gevonden mens op aarde.Toen hij later ook nog een haaietand aan een ketting ging kopen van zijn zakgeld kon zijn dag niet meer stuk. Hij zocht er thuis meteen een stoere jungle outfit bij en we noemen hem nu Crocodile Dundee of Indiana Jones. De verkoper was uiteraard een oude hippie uit Liverpool, die al de hele wereld bereisd had. Hij vertelde dat hij nog met een van de Beatles in de klas gezeten had en pas nadat ik twee keer vroeg welke van de vier, bleek het zo’n Beatle te zijn die net voor het grote succes de groep verlaten had. Ja, zo kan ik ook opscheppen.

Ook Jesse zijn dag kon niet meer stuk. Ondanks onze bezwaren heeft hij een tattoo laten zetten.  Ja, generatiekloven bestaan, ook al denk je nog zo’n moderne ouder te zijn. Gelukkig kan ik deze ervaring scharen in een van de grote thema’s van dit hele Amerika avontuur: loslaten.

Aan inspiratie ontbreekt het me hier niet. Waar je ook bent, overal zie je mensen met blackberry’s bellen, sms-en en hun mail lezen. Zelfs Petra heeft er al zo eentje waar ze nu al verslaafd aan is.

 Update 7

Het is zover, we hebben een nacht doorgebracht in ons nieuwe huis aan Vine Street. Het was nog een hele kluif om al die koffers daar te krijgen dus zijn Petra en ik eerst 4 koffers weg gaan brengen en daarna zijn we met z’n drieen ( want Petra op de fiets) met de rest van de spullen naar het nieuwe huis gegaan. Daar werden we opgewacht door Mike en zijn vrouw Karen die ons rondleidden in het huis. Het was nog mooier dan de vorige keer: het was helemaal opgeknapt en schoongemaakt, er stonden bloemen op tafel en een pakje thee en de bedden waren opgemaakt. Een beter welkom kun je niet krijgen!

Wouter ging zich meteen settelen in zijn kamer waar een echt bureautje met prikbord staat. Zijn ansichtkaarten van juf Judith en oma Lien werden opgeprikt, en de prachtige boekenlegger van Elles met foto’s van hem en Lucas, naast een van de Nederlandse onderzetters van Rietje. En verder ging hij zijn koffers uitpakken: alle onderbroeken op een hanger en toen er voor de broeken geen plaats meer was hing hij die gewoon over de kleding rail. Op alle laatjes gingen papieren waarop staat wat er in zit: ‘sokke, balonen, lego en huis, sportspulen, vanalles.’ In die laatste la vond ik later zijn vuile en schone pyjama’s,  naast een heleboel andere dingen, heel handig. Ook Jesse ging zich nestelen in zijn eigen appartement, maar dan zonder de briefjes op de laden.

Het bovenstaande schreef ik op maandag in de bibliotheek van Menlo Park, waar ik net mijn bibliotheekpasje gehaald had. Dat betekent dat je gratis mag internetten voor een korte periode, en natuurlijk boeken en films kunt lenen. Wouter is inmiddels ook lid en we hebben leesboekjes voor beginnend Engels sprekenden gehaald en al even geoefend. Dat komt vast allemaal goed.

Inmiddels is het donderdag en zijn de Comcastmannen net weg. Comcast levert ons kabel tv en draadloos internet, dus we zijn vanaf nu online. We zijn na 4 dagen in Vine Street helemaal gesetteld en ontzettend blij met ons optrekje. We hebben erg geboft met de locatie. Dit is een heel rustige, groene en veilige buurt waar de (veelal) koopwoningen allemaal vrijstaand zijn en waar de verkoopprijzen liggen tussen de 1 en 5 miljoen dollar. We wonen dus echt op stand.

Elke avond maken we een wandelrondje door de buurt en wat opvalt is dat bijna ieder huis een basketbalnet heeft. Ziet er erg gezellig Amerikaans uit. Jesse oefent nu regelmatig zijn worpen. Als we bij een garage sale een op de kop kunnen tikken horen we er helemaal echt bij hier.

Ons huis is in de jaren 50 eigenhandig gebouwd door de vader van Mike en Kent in de ‘Eichler’ stijl. Het lijkt qua bouwstijl wat op ons huis aan de Kalverstraat, plat dak, alles vierkant, veel glas. Het heeft ook wat weg van het Mondriaanhuis. ( Voor wie geinteresseerd is in architectuur: op Wikipedia kun je meer lezen over deze voor Amerikaanse begrippen aparte bouwstijl)

Maandag zijn we naar de school van Wouter gegaan, om hem aan te melden voor het nieuwe schooljaar. Dat bleek nog een hele kluif. Menlo Park bestaat uit 2 gedeeltes: City (stad) en County (provincie). Onze straat ligt op de grens, de kant van Vine street waar wij wonen ligt in de stad en de overburen wonen in de provincie. Dat betekent dat Wouter wél en bijvoorbeeld kinderen van de overburen niet naar de Oak Knoll school mogen. Die moeten dan naar een andere school een stuk verderop. Erg onlogisch allemaal.

Maar Wouter mocht na wat heen en weer gebel toch komen, ze dachten eerst dat hij toch naar die andere school zou moeten. Gelukkig hadden wij van de buren al gehoord dat dit niet zo was, dat maakte het wel wat makkelijker. De school is om de hoek en we kunnen er lopend naar toe. Het ziet er allemaal erg gezellig uit. Buiten zijn allerlei sportveldjes en lange banken onder een afdakje waar geluncht wordt. Het hoofd van de school vertelde dat ze daar zomer en winter lunchen. Vorig jaar winter is het 6 keer voorgekomen dat de kinderen niet buiten konden lunchen omdat het regende.

Als het goed is ontvangen we dit weekend alle informatie over het komende schooljaar. Dit gaat bijvoorbeeld over de schoollunches die het merendeel van de kinderen afneemt, en over de vele naschoolse activiteiten zoals de voetbal- en basketballessen en de wetenschap en legoclubjes. Wouter vindt het alemaal geweldig. Wat hij ook fijn vindt is dat er nog een paar Nederlandse kinderen op de school zitten, al zullen die wel in de hogere klassen zitten schat ik in. Het is een erg goede school, met een speciale juf die hem apart neemt in het begin en helpt met Engels leren spreken, en met een psychologe die kan helpen bij aanpassingsproblemen.

We hadden ons wat zorgen gemaakt over de schoolkosten, omdat we ons eerder verdiept hadden in colleges en schrokken van de prijzen. Omdat dit een Public School is betalen we helemaal niets!  Wat wel weer bijzonder is als je bekijkt hoe het er in Californië voorstaat qua financien.

Tot slot: we hebben kennis gemaakt met de buren. Aan de ene kant woont Carmel, een hele lieve oude dame die nog volop in de maatschappij staat en erg belezen is. Aan de andere kant wonen Giulio en Suzanne, een ouder echtpaar met 3 volwassen kinderen die het huis al uit zijn. Hij is advocaat in Menlo Park. Via hen heeft Wouter zijn 1e speelafspraak met Trent, een 7 jarig neefje dat komt logeren. Ze mogen samen met de lego spelen die van hun kinderen is geweest. En daarna mag Wouter de lego doos lenen.

Update 8

Het is al weer even geleden dat ik schreef.
Voor een deel komt dat door de hittegolf die we de afgelopen week hadden, temperaturen van rond de honderd graden fahrenheit, dat is rond de 35 graden. Erg warm dus, zelfs voor Bay Area bewoners, de vorige hittegolf was 2 jaar terug. Normaal is het weer hier super: overdag lekker warm, zo’n 24 graden en ’s avonds koelt het dan prima af. Dat was deze week helaas wel anders en we sliepen allemaal slecht daardoor. Geen puf om te schrijven dus.

Voor een ander deel kwam het doordat ik nu pas merk hoe moe ik ben. Nu we eindelijk gesetteld zijn krijg ik daar pas tijd voor. In een nieuwe wereld komen wonen vraagt veel energie. Alles is anders dan thuis, je spreekt voortdurend in een andere taal en dan al die nieuwe dingen, waar je ook komt. Alleen een bezoekje aan de supermarkt is al een uitputtingsslag: welke waspoeder moet ik in vredesnaam kiezen als je keuze hebt uit 50 soorten? En dan staan er nog 20 items op je lijstje… De werknemers in een supermarkt zijn allemaal getraind in klantvriendelijkheid. Zodra je hen ook maar even aankijkt of iets te lang neust in de schappen vragen ze al hoe het met je gaat en of je alles wel kan vinden. Heel vriendelijk en erg vermoeiend.

Maar genieten is het nog iedere dag. Van de eekhoornjes die zomaar de weg over lopen of in de tuin over een kabel in de lucht. Van de kolibries, een superklein vogeltje dat lijkt op een libelle, of van de blue jay, een blauwe gaai. En van de prachtige uitzichten: bergen om ons heen waar je ook kijkt en als je in de heuvels rijdt lijkt het net of je in de wolken verdwijnt.  Wat elke keer gelukkig weer meevalt.

Sociaal zijn we ook al geweest.Vanmiddag kwam Tracy lunchen met haar 2 kinderen. Ze is een oud collega van Petra die hier vlakbij woont, in Mountain View. Wouter was helemaal gelukkig, want ze bracht ook een grote doos met racebanen waar haar zoon te groot voor is geworden.

We hebben haar helemaal uitgehoord over dingen als Halloween, lunches op school en waar je kinderkleding koopt. Heel informatief allemaal, en gezellig.

Daarnaast zijn we naar een dinnerparty geweest bij Petra’s mentor van Stanford, waar we wat andere collega’s ontmoet hebben en nuttige tips kregen. Zoals hoe we naar San Francisco moeten rijden en de auto net buiten de stad parkeren en dan verder met de metro. Heel handig, en daar hadden we gisteren veel profijt van toen we er waren. San Francisco is een geweldige stad met prachtige uitzichten. Die vreselijk steile straten zijn prachtig om te zien vanuit een cable car, maar een crime om omhoog te lopen. We kwamen een meneer tegen met zijn gezin toen wij naar beneden liepen en hij omhoog,die vroeg of we van  richting wilden ruilen met hem. Natuurlijk niet!

Jesse en ik zijn gaan winkelen op de pier van Fisherman’s Wharf ( beiden een hoed gescoord) en Petra en Wouter bezochten een zee-aquarium waar Wouter een haai geaaid heeft. Voor elk wat wils dus. Daarna nog een bezoekje aan Chinatown en lekker Chinees eten en toen weer naar huis. Een geweldig dagtripje, voor herhaling vatbaar.

Update 9

Vanochtend las ik alle rondzendmails tot nu toe terug en verwonderde me dat we al zoveel beleefd hebben hier.

Wees gerust als je al iets verstuurd hebt naar ons en niet helemaal zeker was van het adres. Wij hebben namelijk een hele goede band met onze postbode. Net als alle andere bewoners in onze wijk hebben we zo’n echte Amerikaanse brievenbus uit de films, een ovaal ijzeren ding op pootjes, met klep. En met een rode staaf ernaast, waarvan ik altijd begrepen had van mijn oudste broer Roel dat die omhoog werd gedaan door de postbode als er post in de bus lag.  En hij kan het weten want hij woonde als tiener een jaar in de VS. Tot Wouters grote teleustelling bleef de rode staaf maar naar beneden wijzen. Dus doet hij hem zelf maar af en toe omhoog.

En onze bus was ook erg saai vond hij, andere wijkbewoners hadden hem omgetoverd in een koe of vogel, beschilderd met weer een ander dier of veranderd in een replica van hun eigen huis. Dus ging Wouter ook maar aan de slag. Van karton maakte hij een huis om de brievenbus heen, compleet met deur en welkomsbordje erop: ‘welcome in the Netherlands’, met Groningen op de zijkant van de bus.Toen we de dag erna de post ophaalden had de postbode ‘Thank you guys!’ eronder geschreven. Nog een dag later ontmoetten we de man echt, hij stelde zich voor, gaf Wouter een high five en vertelde dat hij goede herinneringen had aan Amsterdam. En toen tufte hij weer weg in zijn bestelbusje, met de auto,  langs ieder huis in de wijk. Een fietsende postbode kennen ze hier niet.

Wat ook heel Amerikaans is, is de ijscoman die hier vrij regelmatig langsrijdt met zijn busje. Hij laat van zich horen via een door merg en been gaand deuntje dat bij Wouter meteen een Paflov reactie te weeg brengt. Hij kan al geheel zelfstandig een ijsje halen. Ja wij doen er alles aan om hem Engels te leren. Afgelopen maandag brachten we Jesse naar het vliegveld en zwaaiden hem uit. Met zonnebril en pas in San Francisco gekochte hoed op zijn hoofd vertrok hij door de douane en mocht toch gewoon door. Hij mailde al dat hij een goede vlucht had, met een lege stoel naast zich gedurende de hele vlucht, niet verkeerd. Zijn 1e reis helemaal alleen. En vlak voor kerst komt hij weer terug voor 2 weken. Gelukkig kunnen we skypen en mailen.

Het vinden van de vertrekhal op het vliegveld bleek nog een hele tour. Mijn romantische idee om gasten af te halen en ze dan met hun net gehuurde rental car achter mij aan te laten rijden naar ons huis, moet ik laten varen. Het vliegveld is zo groot en met zoveel snelwegen er omheen dat ik iedereen adviseer een TomTom te huren bij de auto (GPS heet dat hier) en op eigen kracht de weg te vinden. Je vindt elkaar namelijk niet meer terug, zo groot is het.

Ondertussen geniet Wouter van zijn laatste vakantieweek, op dinsdag de 25e begint zijn eerste schooldag. En dat terwijl zijn klas in Nederland al begonnen is. Daarom kreeg hij van thuisjuf Petra de eerste Nederlandse spellingsles die hij braaf maakte. Hij richtte ook meteen een thematafel in, want dat hoort erbij zei hij.

Van vriendje Lucas hoorden we dat juf Judith een foto van Wouter op het bord had gehangen op de 1e schooldag, zodat hij er toch nog een beetje bijhoorde.

Gisteravond hadden we een potluck welkom voor alle nieuwe ouders en kinderen op de Oak Knoll school. Dat betekent dat iedereen wat meeneemt en dat varieerde van broodjes hot dog tot diverse salades, pizza’s van de pizzeria en zelfgebakken koekjes en cakejes. We kregen een speech van de directeur en Wouter een rondleiding door de school.

En mijn eerste vrijwilligerswerk is ook al geregeld: om de week ben ik bibliotheekjuf op school. Maar daar zal het wel niet bij blijven want de ouderparticipatie op school is veelomvattend. Ik was wel blij dat ik ben aangenomen op de school, want met de rest van het vrijwilligerswerk wil het tot nu toe nog niet echt lukken. Mails die ik stuur naar organisaties die vrijwillers zoeken worden niet beantwoord en als ik bel en mijn nummer achter laat word ik niet terug gebeld. Toen ik daar over klaagde tijdens de dinnerparty bij Joan Bresnan zei zij dat ik me waarschijnlijk veel te bescheiden opstel. Je moet hier je capaciteiten zwaar overdrijven wil je aan de bak komen. Ik heb nu al medelij met al die Amerikanen die sinds de crisis zonder baan zitten en weer opnieuw solliciteren.
A hell of a job.

Vandaag zijn Wouter en ik samen op de fiets naar het museum op de Stanford campus geweest. Helaas is de campus en de weg er naar toe de enige veilige route die ik met Wouter durf te fietsen. Na ons bezoekje aan de bibiotheek op de fiets hebben we samen besloten daar alleen nog maar met de auto naar toe te gaan, veel veiliger. Maar wel jammer. Maar het fietsen naar en op Stanford is geweldig. We fietsen langs een golfbaan met heuvels en moeten steeds uitkijken dat we geen eekhoorntjes omver rijden.

Stanford heeft een hele groene campus met veel palmbomen en fietspaden en mooie gebouwen. Dat de zon altijd schijnt is ook een fijne bijkomstigheid.  Het museum overtrof mijn verwachtingen. De beelden van Rodin in de tuin van het museum en binnen in het gebouw zijn prachtig en heel wat mooier dan die paar die vlak bij Petra’s kamer staan. Zelfs zijn beroemdste beeld ‘de Denker’ staat er.  Absoluut een aanrader voor al onze gasten, ook al vanwege de uitgebreide schilderijencollectie van 19e eeuwse schilders uit Europa en Amerika, de hedendaagse kunst en zelfs een beeld van Degas en een schilderij van Picasso.

En ik weet nu ook dat Stanford gesticht is ter nagedachtenis aan Leland Stanford Junior, de helaas erg vroeg gestorven zoon van Leland Stanford Senior, een rijke zakenman uit Californië. Zo leren en ontdekken we hier iedere dag wel wat nieuws.

Update 10

Vandaag begonnen we aan het meest spannende moment tot nu toe in ons Amerikaans avontuur: Wouters 1e schooldag. In de al eerder genoemde ‘ Ik vertrek’ programma’s die ik  ter voorbereiding bekeek was dit altijd een van de meest belichte onderdelen. Alle ingredienten voor goede televisie zitten erin: spanning, emotie, drama en als het mee zit ook nog tranen. En we hadden het allemaal vandaag, ik ben blij dat de camera’s niet draaiden.

Wouter zag er aan de ene kant tegenop omdat hij niet weet hoe het toe gaat op zo’n nieuwe school waar hij niemand kent en de taal nauwelijks spreekt. Al gaat dat wel steeds meer vormen aannemen, hij vraagt van alles wat hij ziet de vertaling: ‘wat is nail polish remover?’  De basis woorden zitten er al bijna in.

Aan de andere kant mist hij het contact met andere kinderen en die kan hij ontmoeten op school. Ter voorbereiding kochten we voor hem een echte Scooby Doo lunch box. Dat is een klein rechthoekig tasje ( denk aan formaat broodrooster) waar een boterham en flesje drinken in kan. Ik dacht dat dit in plaats van een rugzak was, maar veel kinderen bleken die lunchbox in een idioot grote rugtas te stoppen. Wat ze daar verder in hadden wist Wouter niet en ik heb ook geen idee.

Wouter had het dus wel even te kwaad vanmorgen toen we weggingen. ( En niet alleen hij…) Maar zijn juf, Miss Johnston, was alleraardigst en toen ik hem ophaalde lachte hij alweer en zei vol trots dat hij al 2 vrienden had! Oef.

Maar toen had ik mij uit schuldgevoel al aangemeld voor nog weer een ouderactiviteit: helpen bij de ‘hot lunches,’ een kans om je kinderen te zien tijdens de schooldag. Nadat de kinderen waren afgezet liepen alle ouders naar de gymzaal waar allemaal tafels klaar stonden met lijsten voor allerlei vrijwilligerswerk op school. Als je zou willen dan kun je fulltime aan de slag.

De voorzitter van de oudderraad vertelde dat 95% van de ouders in de een of andere vorm meedoet aan activiteiten rondom de school. Amerikanen kennen het woord ‘ Community’  door en door: op school, in de buurt of bij de voetbalclub. Dat werd nog eens benadrukt in de speech van de voorzitter: samen maak je de school en de kwaliteit ervan.

Miss Johnston is dus zijn juf dit schooljaar en ze stuurde ons vorige week al een brief met foto op bloemetjespapier om zich voor te stellen: ‘Welcome to Room 13! I am thrilled to be your teacher for the second grade! ( …………..) Get ready for an amazing year!’  Ze heeft er duidelijk zin in en dat straalde ze ook uit.

Vanwege de bezuinigingen van de staat Californie moesten we een lijst met schoolspullen zelf aanschaffen: 16 potloden, 3 stukken gum (‘ pink pearl erasers’), 3 lijmstiften, 16 wascokrijtjes, 8 grote stiften in klassieke kleuren en 1 pakje desinfecterende doekjes. Dat laatste misschien om de Mexicaanse griep tegen te houden? Die ze hier overigens Swine-flu noemen om de talloze Amerikanen van Mexicaanse afkomst niet te beledigen.

Bijzonder is het nieuwe verkeercirculatieplan rondom de school. Om chaos te voorkomen is er een soort  tweebaans- eenrichtings weg aangelegd rondom de school en over het schoolterrein. De meest rechtse baan is de ‘ drop off ‘ baan, daar mag je stil staan om je kind eruit te gooien of op te pikken, daarna verkas je naar de ‘ drive tru’  baan om het terrein te verlaten. Voetgangers en fietsers moeten helemaal omlopen om de school te bereiken op deze manier, ik schat zo’n 300 meter. En dan zeggen ze dat ze stimuleren dat mensen op de fiets of lopend komen.

En wat heel  leuk was is dat de coördinator van de lunches een Nederlandse blijkt te zijn, die gelijk al haar zoon, die twee klassen hoger zit, aanbood om te helpen bij Wouters inburgering. Juf Johnston vond dat een goed idee, en nu worden ze waarschijnlijk buddy’s. Marleen woont al 16 jaar in Amerika en nodigde me meteen maar uit om morgen mee te gaan op de koffie naar een Nederlandse vriendin die in Los Altos woont. Dat ga ik maar doen, heb nu zoveel vrije tijd.

 Update 11

Ik mail dit met erg koude voeten. Het is nog maar 17 graden hier om half 10 ’s ochtends, maar het wordt straks snel warmer tot zo’n 27 graden. Een lekkere temperatuur vergeleken met de hittegolf die we dit weekend hadden. Vrijdag was het 39 graden en Wouter kwam met een rood hoofd het klaslokaal uit. Die ene ventilator in de klas was voor die hitte niet echt toereikend. Zaterdag was het zelfs 41 graden. Te warm om ook maar iets te doen.

We hebben ons de hele dag in huis verstopt en zijn eind van de middag gaan afkoelen in het zwembad. Dat verstoppen in huis was voor Wouter geen probleem. Hij had van zijn gespaarde zakgeld erg goed gescoord bij de yardsale vlak om de hoek. Voor 5 dollar had hij daar samen met mij  al een gigantisch grote bak met Lego gekocht. Maar ondanks dat hij geen Engels spreekt had hij goed door dat de mevrouw zei dat er over een tijdje meer Lego zou zijn.

Later is hij nog een paar keer gaan kijken of het er al was. Toen hij op een gegeven moment maar niet terug kwam ging ik toch maar eens op weg en kwam ik hem tegen op straat. Met 2 grote kartonnen boodschappen tassen van Trader Joe aan het stuur en achter hem de 10 jarige chagrijnig kijkende verkoper ( de hitte!)  met nog 2 tassen.

Het bleek dat dit alles 10 dollar kostte en hij had er nog maar 9.  Toen mocht hij het voor 9 dollar hebben, maar bedacht hij dat dan al zijn geld op zou zijn en bleef hij zijn hoofd maar schudden totdat hij het mee mocht voor 5 dollar. Oma Schoonoord, die hem leerde afdingen op Koninginnedag , kan trots op hem zijn.  Maar ik vond het zielig en ben die 5 dollar extra toch nog maar gaan brengen.

Elke dag uit school is het eerste wat hij doet met Lego spelen. Met name de Harry Potter Lego is fantastisch: met de echte poppetjes uit de boeken, zelfs Dobby, en met verdwijnende trappen in het Zweinstein gebouw, glazen bollen, een toverboek en toverstok en bezemstelen.

Die ontspanning heeft hij echt nodig want school is een hele inspanning. Hij heeft een erg moderne juf met zelfs een eigen website waar wij als ouders alles op kunnen nalezen. Hij gaat het druk krijgen dit jaar zagen wij al. En wij ook.

In ieder geval elke dag huiswerk: iedere dag 20 minuten lezen. Het aantal bladzijden wordt opgeschreven in een leeslogboek met paraaf van ouders en wordt iedere dag gecontroleerd. Bij elke 100 bladzijden een sticker, bij elke 500 een boekje uitkiezen om te houden. Gelukkig mag hij nog in het Nederlands lezen. Daarnaast krijgt hij iedere dag een spellinglijst mee met woorden die ook bestudeerd moeten worden. En dat naast het thuis oefenen van Engelse woordjes en de Nederlandse lessen. Hij sputtert nog niet gelukkig.

Juf werkt ook met een soort digitaal schoolbord, een soort scherm vooraan in de klas waar ze met de hand dingen aanwijst en opschrijft en waar de kinderen ook dingen op kunnen schrijven. Erg leuk om te zien. Elke ochtend wordt hier het filmpje vertoond van de Amerikaanse vlag en dreunen de kinderen met elkaar de Pledge of Allegiance op:

“I pledge allegiance to the Flag of the United States of America, and to the Republic for which it stands, one Nation under God, indivisible, with liberty and justice for all.”

Kinderen in public schools zijn per wet verplicht om iedere ochtend trouw te zweren aan de vlag van Amerika en doen dat staand met de hand op het hart. Wouter zegt dat hij dan gewoon mee doet en ‘dududu’ zegt.

Dat ie goed mee doet blijkt ook uit de vele ‘raffletickets’ die hij al verzameld heeft. Dat zijn kleine kaartjes met een ster erop die je krijgt als bewijs van ‘good behavior’. Je kunt er  prijzen mee winnen, zoals het zitten op de stoel van de juf gedurende een schooldag, of een keer meehelpen in een andere klas.  Ja, het noodgedwongen moeten zwijgen in de klas heeft ook zijn goede kanten.

Ons inburgeringsprogramma verloopt voorspoedig, maar aan sommige dingen is het moeilijk wennen. Bijvoorbeeld aan de vele plastic tasje waarin de boodschappen gestopt worden bij de kassa of de grote papieren tassen bij Trader Joe. Alhoewel ik mijn best doe om ze her te gebruiken als pedaalemmerzak ( plastic) of ze voor een 2e keer mee te nemen naar de winkel en als opbergbak voor oud papier (papier) blijven ze maar binnen stromen.

Dus dacht ik me maar eens een paar boodschappentassen aan te schaffen. Helaas bleken die nergens te krijgen. En toen ik er om vroeg in een huishoudwinkel ( denk Blokker maar dan veel groter zoals alles hier) keek de verkoopster me aan of ik niet helemaal lekker was en zei dat ze gewoon tasjes bij de kassa hadden hoor. De eerder beschreven plastic zakjes…Maar goed, toen ik laatst bij Ikea was ( spreek uit: aikiejaa) heb ik er 4 gekocht en die bevallen goed.

Wat ook niet went is de lange autofile vlak voor schooltijd in de normaal heel rustige Oak Knoll Lane waar Wouter en ik elke morgen langs lopen om naar school te gaan. We hebben dan 2 opties: de eerste is ons langs de op de stoep geparkeerde auto’s wurmen, constant bukkend voor overhangende boomtakken en half in de bosjes van de aangrenzende tuinen. De andere is op de straat lopen, tussen de op de stoep geparkeerde auto’s en de rijdende auto’s in. Gelukkig begint dan aan het eind van de straat de file voor het schoolparcours, dus die auto’s staan stil. En er staat altijd een hele stoere politiemotor met dito agent die onze veiligheid garandeert, dat scheelt.

Vorige week ben ik naar een bijeenkomst geweest voor partners van buitenlanders die op Stanford zijn komen werken. Ik kreeg daar veel nuttige informatie over het leven in deze omgeving en ontmoette mensen uit Taiwan, Zwitzerland, Canada, Duitsland en Frankrijk. Wat ik in ieder geval meekreeg is hoe moeilijk het hier is om zelfs maar aan een vrijwilligersbaantje te komen. Gelukkig kan ik daar binnenkort op Stanford een workshop voor volgen, dus uiteindelijk moet het goed komen hoop ik. Heb inmiddels toch maar opnieuw een formulier on line ingevuld om ergens aan de slag te kunnen als vrijwilliger en zie wel wat er van komt. Ondertussen heb ik het nog steeds erg naar de zin en verveel ik me niet.

Update 12

Vandaag hebben we weer een typisch Amerikaanse activiteit van ons ‘to do’ lijstje voor dit jaar kunnen afstrepen.  Alledrie kregen we een uitgebreide pedicure in een echte nailsalon, gezellig naast elkaar gezeten. Het was erg knus zo op een rijtje en Wouter ontspande helemaal van het bubbelwater en de voetmassage. Hij genoot ook echt van de geavanceerde massagestoel waarin je met allerlei drukknopjes de stoel in elke gewenste kneed- of trilstand kon zetten. En Petra stortte zich helemaal in het avontuur door haar nagels blauw te laten lakken, een unicum want ik zag haar nog niet eerder met gelakte teennagels. Ja, wij verleggen hier allemaal grenzen. Dat blauw is erg spectaculair vergeleken met mijn lichtbruine kleurtje, maar wordt hier als erg gewoon gezien. Eigenlijk hoor je er juist niet bij zonder nagellak op je tenen, iedereen heeft hier een kleurtje op de nagels. Een groot succes dus al met al, en van afstrepen op een lijstje is geen sprake, want Wouter vroeg meteen al wanneer we weer gingen en ik heb diverse bezoekende familieleden al een bezoekje beloofd. Maar dat is dus geen opgave.

Gisteravond hadden we ook al zo’n real American experience. Met 800 ander ouders en kinderen vierden we een herfstpicknick op de school van Wouter. Dat werd groots aangepakt. Je betaalt vooraf en kiest je hotdog: vlees, kip of vegetarisch en krijgt dan keurig bonnetjes voor de desbetreffende keuze als je je meldt op het feest. Met die bonnetjes haal je dan een gigantische worst in een stokbroodje waar je dan zelf mosterd en zuurkool op doet.

Wouter zagen we meteen al niet terug omdat het schoolterrein in een grote kermis veranderd was compleet met allerlei springkussens, elektrische autorijbaan en schiettent. Ondertussen zaten wij gezellig te eten en te kletsen met Marleen, de Nederlandse vrouw die ik hier ontmoet heb. Ze had een fles wijn mee gesmokkeld die ze schonk in plastic bekers, eigenlijk helemaal not done hier. Alcohol drinken in het openbaar is namelijk streng verboden en in de nabijheid van kinderen natuurlijk helemaal een vergrijp. Gelukkig werd ze niet gesnapt en Petra die een glaasje meedronk ook niet. Ja, het leven is hier een groot avontuur, dag na dag.

Af en toe is het wel moeilijk om je in te leven in de Amerikaanse manier van denken. Zo was er deze week een grote ophef in de kranten en op tv omdat president Obama alle kinderen in de klas wou toespreken goed hun best te doen op school. Met name van Republikeinse kant werd dit afgekeurd omdat het een grote indoctrinatie zou zijn. Onder druk van ouders werd de toespraak dus niet uitgezonden op een aantal scholen of hielden de ouders hun kinderen thuis.

Wouter keek gewoon mee op zijn school, maar begreep er nog niet veel van. Ik heb de speech later opgezocht op het internet en begrijp werkelijk de ophef niet. Obama hield een erg inspirerend verhaal over hoe belangrijk het is om in de schoolperiode alles eruit te halen wat er in je zit om al je talenten te kunnen ontplooien.

Volgende week starten de studenten op Stanford met hun nieuwe studiejaar en beginnen ook veel cursussen. Omdat mijn vrijwilligerswerk nog steeds niet van de grond komt heb ik maar besloten me op de cursussen te storten.  Zo verbaas ik mijn onsportieve zelf door  een Tai Chi- én een Yoga cursus te volgen. En daarnaast nog een class in ‘vocabulary development and accent reduction’ en ‘media and the US culture through readings and discussions’, dus met mijn Engelse uitspraak en woordenschat gaat het wel goed komen. Ook krijg ik volgende week een training in het bibliotheekwerk op Wouters school en help ik mee met het verzorgen van de hot lunch.

Wouter begint volgende week met naschoolse activiteiten: een basketball cursus op zijn eigen schoolplein op dinsdag en een voetbalcursus op vrijdag.  Dat laatste waren we eerst niet van plan omdat hij ook tijd moet over houden om gewoon te kunnen spelen. Het blijkt in de praktijk echter erg moeilijk om een ‘playdate’,zoals dat heet te regelen omdat alle kinderen bijna dagelijks een activiteit hebben. Net als hun ouders  hebben ze een erg drukke agenda.

Zelfs Petra gaat cursussen volgen, maar dan in de vorm van het bijwonen van een paar colleges op Stanford. Ze is erg blij dat ze sinds kort een nieuwe kamer heeft met een heus raam dat uitkijkt op een pleintje. Ze komt een stuk blijer thuis nu ze niet meer in  haar piere eentje in de deprimerende en ijskoude kelderkamer werkt waar ze nooit iemand tegen komt. Het feit dat die kamer op een steenworp afstand lag van het beroemde ‘Stanford Prison Experiment’  ( googel voor meer info) gaf het nog een extra luguber tintje.

Ondertussen is het duidelijk dat Amerika steeds meer in een recessie terecht komt ondanks de positieve geluiden over een weer opkrabbelende economie. In de kranten staat veel over gedwongen ontslagen en de dramatische gevolgen die dat met zich meebrengt. Geen baan betekent hier meestal meteen ook geen ziektekostenverzekering omdat die vaak een secundaire arbeidsvoorwaarde bij betaald werk zijn. Heb je dan de pech dat je ziek wordt, dan verlies je al heel gauw ook je huis en auto en de rest van je bezit omdat de ziekenhuisrekeningen onbetaalbaar zijn. In Californië wordt de huidige recessie al vergeleken met de Great Depression uit de jaren 30 en de werkeloosheid is inmiddels opgelopen tot 11,9 procent. De goede kant hiervan is dat de handel in tweedehands spullen ineens tot bloei komt, voor de meeste Amerikanen een nieuw fenomeen geloof ik.bWij prijzen ons gelukkig met onze extra afgesloten ziektekostenverzekering die we tot op heden nog niet nodig gehad hebben.

Update 13

Waar we thuis in het weekend vaak lekker wat aanrommelen om bij te tanken van een hectische werkweek, gaan we er hier  vaak op uit om de omgeving te verkennen. Zo waren we laatst op een zondag afgereisd naar San José, een grote stad op 20 minuten rijden afstand. Het doel was het Egyptisch museum waar Wouter graag naar toe wilde. Het viel niet tegen: een echte nagebootste graftombe waar je ook in kon gaan was wel het hoogtepunt. Compleet met nagebouwde onderaardse gangen die afliepen, zodat je letterlijk afdaalde onder de grond. Wouter durfde eerst niet naar binnen, waarschijnlijk het gevolg van een Indiana Jones film die hij in een onbewaakt ogenblik met ons mocht kijken in de herfstvakantie vorig jaar op Schiermonnikoog. En die toch enger bleek dan wij ons herinnerden…  Maar toen hij uiteindelijk durfde vond ie het geweldig. We zagen veel mummies en bustes van Cleopatra en ook voorbeelden van perkament, het eerste papier gemaakt van de Papyrusplant. Die plant groeide ook echt in de tuin van het museum. Wouter nam een aantal losliggende stukjes mee om thuis papier van te maken. Dat is moeilijker dan je denkt, want de resten  liggen nu in diverse staat van ontbinding her en der in huis. Petra tracteerde ons op een boekenlegger waarop je met hiëroglyfen je naam kon schrijven. Het is maar goed dat ze aardig kan tekenen want de tekens voor de A, de O en de U zijn ingewikkelde vogelplaatjes. Ik heb weliswaar geen vogel, maar wel het symbool voor de zee in mijn naam. Ben dus ook helemaal gelukkig.

Wouter begint al meer te wennen op school en pikt de taal steeds beter op. Gelukkig heeft hij er nog steeds lol in. Juf werkt de hele week met een bepaald verhaal waar elke week een opdracht in de klas over gemaakt moet worden om te kijken of de kinderen de tekst begrepen hebben. In overleg met juf lezen wij dit verhaal voorafgaand aan de week met Wouter door. Dit helpt hem enorm om de les  te snappen. Vandaag kreeg hij de test van vorige week mee naar huis. Hij had een aantal vragen goed beantwoord, multiple choice, maar ook een paar open vragen. De antwoorden schreef hij dan soms correct, maar in de meeste gevallen fonetisch op. En in 1 geval waar hij niet op het woord ‘cloud’ kon komen tekende hij een wolkje. Juf rekende het goed.

Deze week heb ik voor het eerst meegeholpen bij de lunch op de school van Wouter. De meeste kinderen brengen gewoon hun eigen broodtrommeltje mee, maar ongeveer 30 % krijgt een vooraf bestelde koude of warme lunch die bezorgd wordt op school. Als vrijwilliger ( lees: moeder van een schoolgaand kind) zet je al die lunches klaar en worden ze bij toerbeurt gehaald door de kinderen die op dat moment pauze hebben.  Het ziet er allemaal wel smakelijk uit, maar Wouter wil het toch liever niet uitproberen.  De ouders die deze lunches bestellen voor hun kinderen zijn waarschijnlijk dezelfde drukke ouders die ik ’s ochtends met een beker koffie in de hand hun kind zie wegbrengen in de klas.  Waarschijnlijk is dat dan ook hun enige ontbijt, want vaak zijn ze superdun. Wat Petra en ik ook onafhankelijk van elkaar zagen, is een moeder die een kind slechts gekleed in een luier in de auto zet en vervolgens het kind op straat, voor de crèche of tijdens een koffieafspraak met een andere moeder aankleedt. Qua temperatuur kan dat hier gewoon, maar het is wel even wennen voor ons buitenlanders.

Vanmorgen was ik in de bibliotheek van de school en wachtte op de uitgebreide instructieles om de bibliothecaresse te kunnen helpen iedere vrijdag. Daar was ik toevallig getuige van een live uitzending van Oak Knoll News. Twee nieuwslezers van een jaar of 10 lezen dan het nieuws van de dag voor in een uitzending die live in alle klassen wordt uitgezonden. Ze noemen de datum, het weer van die dag en alle belangrijke nieuwtjes zoals welke klas het huiswerk binnekort moet hebben ingeleverd. Ze lezen de tekst van een tekstband, net als echte nieuwslezers. Grappig om te zien. En ook interessant om bij te wonen hoe het groeten van de vlag ging. Alle aanwezige volwassenen en kinderen hielden inderdaad plechtig hun hand op hun hart en spraken ‘the pledge.’ Het deed me denken aan het gezamenlijk bidden van het ‘onze Vader’ in de kerk.

Alhoewel ik mijn dagelijks Volkskrant op de mat nog steeds mis raak ik al meer gehecht aan de San Francisco Chronicle. Met name de probleemrubriek ‘Dear Abby’ kan mij zeer bekoren, alleen al uit antropologisch oogpunt erg interessant om tot je te nemen. Het moet voor de vertwijfelde briefschrijvers een grote opluchting zijn om een zo duidelijk zwart-wit antwoord te krijgen van Abby. Van enige nuance of relativering is vaak geen sprake, laat staan van de konsekwenties van het opvolgen van zo’n drastisch advies. Voor maar 6 dollar kun je een boekje van haar thuisgestuurd krijgen: ‘how to be populair’. Je begrijpt, ik heb Petra meteen een checque uit laten schrijven van haar Wells Fargo rekening!

Wat niet went in die krant zijn de vele berichten over doodvonnissen. Vandaag stond er een stuk in de krant over een executie via een dodelijke injectie die mislukte, waarschijnlijk omdat de gevangene vroeger drugs gebruikte. Uit menselijk oogpunt wachten ze nu een week voordat ze het opnieuw proberen. Je moet er maar niet teveel over nadenken.

Ook de dagelijkse, uitgebreide berichten over schietpartijen, moorden en kidnappingen laat ik maar wat langs me heen gaan. Waarschijnlijk zijn die de reden dat Amerikanen zo waanzinnig voorzichtig zijn met hun kinderen. Je ziet hier nooit kinderen alleen op straat spelen en ze worden altijd overal naar toe gebracht. Ik ben nu zelf van de weeromstuit ook maar wat voorzichtiger geworden en houd Wouter in de buurt als we in een grote winkel zijn, waar ik hem in Nederland gerust even op zijn eentje laat rondneuzen. Zelfs op de voetbalcursus waar Wouter vanmiddag voor het eerst heen ging zijn strenge veilgheidsregels. Na afloop moeten de kinderen op een rijtje staan en moeten de ouders hun kinderen van die plek afhalen door ze op de schouder te tikken. En dan maar hopen dat je kind doet of die je herkent.

Dit weekend waren we van plan om Sacramento, de hoofdstad van Californië te gaan bekijken. Het oude centrum met Victoriaanse huizen schijnt prachtig te zijn en ze hebben een museum waar je als een echte pionier goud kan zeven. Blijkbaar geldt dit niet als een leuk uitstapje want we kregen alleen maar meewarige blikken van de ‘locals’ die we dit enthousiast vertelden. Of we wel wisten dat het daar altijd vreselijk heet was ? Nee, dat wisten we niet en met de aankomende hittegolf van dit weekend ( op de dag dat de herfst echt aanbreekt wordt het in Menlo Park 41 graden…) hebben we maar gauw de hotelreservering afgezegd.

Nu sluiten we ons komend weekend  op in huis met de ramen en gordijnen dicht, de boeken open en deel 3 van Indiana Jones ( Wouter is weer een jaar ouder zegt ie) en Harry Potter op DVD. En aan het eind van de middag wagen we ons dan in de auto met de airco op 4 naar het zwembad. Amerika, het blijft een avontuur.

Update 14

Tot nu toe doorstaan wij de hittegolf zonder problemen. Dat het hier ook voor Californische begrippen bijzonder heet is zie je aan de weerwaarschuwingen in de krant en op internet. In San José worden speciale koeltecentra in gereedheid gebracht, plekken voorzien van airco en plenty drinkwater. Ouderen wordt geadviseerd daar overdag te bivakkeren omdat met name die groep vanwege de hoge kosten hun airco, als ze die al hebben, niet aanzet. Wij hebben er ook geen, maar gelukkig koelt het hier ’s nachts altijd erg af. En met alle ramen en gordijnen overdag gesloten is het hier nog redelijk uit te houden.

Bij Wouter in de klas zal dat moeilijker gaan. Daar is ook geen airco, alleen wat kleine ventilatoren. Ik heb hem een flesje ijswater extra meegegeven, dat zal dan wel gesmolten zijn tegen zijn lunchpauze aan. Ze weten daar overigens wel raad met de hitte. In de lunchpauze spuit de directeur met een waterslang rond op het schoolplein, en iedereen mag in de straal springen: dikke pret dus. De directeur is een heel joviale man die er steeds persoonlijk op toe ziet of alles wel goed gaat als we de school binnen komen ’s morgens. Dan roept hij bij het weggaan: ‘You can go home guys, I take care of the kids!’.

Zondag hebben we een boekenmarkt bezocht van onze eigen bibliotheek. Inwoners van Menlo Park doneren dan hun oude boeken en de opbrengst van de verkoop gaat naar de bibliotheek zelf. Veel is hier anders georganiseerd dan bij ons in Nederland. Ook al is de bibliotheek een onderdeel van de gemeente, het kan zich niet bedruipen zonder geld van particulier initiatief. Dat geldt voor allerlei organisaties en stichtingen en bijvoorbeeld ook de school van Wouter. Vandaar dat je wordt dood gegooid met loterijen, fancy fairs, veilingen en gezellige avonden ten bate van een goed doel.

We hebben in ieder geval weer een aantal leuke boeken gescoord voor een paar dollar, zelfs goede Nederlandse boeken zoals een Geert Mak. Wouter is erg blij met een dik ridderboek, een Rien Poortvlietboek met veel plaatjes en zelfs een voetbalinstructieboek in het Nederlands. Er kwam meteen een vrijwilliger aansnellen toen ik bij de Nederlandse boeken stond die vertelde dat ik die hele grote doos Nederlandse boeken mee mocht nemen voor maar 5 dollar! Omdat het allemaal streekromans waren heb ik toch maar vriendelijk bedankt.

Daarna zijn we gaan lunchen in het dorp. Ons zondagochtend ritueel met de pannekoeken bewaren we nu voor af en toe. Je komt hier erg aan in gewicht als je niet oplet, en dat terwijl ik zo zorgvuldig en gezond mogelijk probeer in te kopen. In veel bewerkte produkten zit zoveel troep dat je ongemerkt dichtslibt in combinatie met te weinig bewegen.  En ook omdat je vaak de auto moet pakken vanwege de grote afstanden of het te gevaarlijk is om te fietsen.

Mijn yoga en Tai Chi cursussen komen dan ook als geroepen en bevallen prima. Alhoewel zelfs de Tai-Chi weer op zijn Amerikaans georganiseerd wordt. De bedoeling is dat je thuis de poses oefent. Als je goed hebt geoefend krijg je een sticker. Afhankelijk van hoe vaak je oefent val je in een bepaalde categorie. En die categorieën bepalen dan weer hoeveel korting je krijgt voor een nader te geven workshop in de natuur aan het eind van de cursus. Ik weet nog niet of ik die workshop ga volgen, maar ja, die stickers…  Dus ik probeer nadat ik Wouter naar school gebracht heb even te oefenen in de tuin. Niemand die me hier ziet. En dan heb ik al in ferme wandelpas met zwaaiende armen de omweg naar ons huis terug genomen, met onderweg 2 hoge heuvels. Ja, ik word nog sportief op mijn oude dag.

Nu de herfst hier is aangebroken kleuren de etalages in het dorp allemaal oranje en zie je bij elke supermarkt grote kratten met pompoenen liggen: Halloween is in aantocht. Dit van oorsprong Keltische feest vindt plaats op 31 oktober. Kinderen gaan verkleed de huizen langs, roepen: ‘Trick or treat’ en krijgen dan snoep. Ze bellen alleen aan bij huizen waar een brandende pompoen staat. Die pompoenen worden leeggehaald en bewerkt tot enge gezichten met een kaarsje erin. De winkels in het dorp zijn versierd met griezelige spinnen, spoken, pompoenen van glas of papier. De borduurwinkel heeft ingelijste geborduurde pompoenen en bij de koffieshop kun je nu koffie met pompoensmaak drinken. Wouter verheugt zich er nu al op, dus binnenkort gaan we op pompoenenjacht.

Petra’s nichtje die hier in de buurt woont- voor Amerikaanse begrippen dan, ze woont op 5 uur rijden hier vandaan – heeft net een baby gekregen. Dus Wouter en ik gingen een felicitatiekaart kopen in de speelgoedwinkel en alvast een kleinigheidje om mee te sturen. Tussen de babyspulletjes zag ik iets leuks, het leken wel vilten kaboutermutsjes: ‘tee tee for the little wee wee’. Pas bij het lezen van de instructies snapte ik wat het was. Hele handige wasbare vormpjes die je om een babypiemeltje doet tijdens het verschonen van de luier zodat je als ouder droog blijft. Jammer dat Bianca een dochter heeft gekregen.

Deze week begonnen ook mijn Engelse lessen op Stanford. Ik schuif aan bij studenten en onderzoekers uit de hele wereld die net op Stanford zijn aangekomen en de taal verder willen leren. De lessen zijn bedoeld voor gevorderden en ik was blij om te merken dat ik goed mee kon komen en mee kon praten en alles begreep. Je pikt toch aardig wat op van een taal als je er voortdurend in ondergedompeld wordt.  Daarom was het weer een domper dat mijn 1e biblotheekdienst op Wouters school soms moeizaam verliep vanwege de taal. Ik mag daar namelijk echt boeken afstempelen, iets waar ik als kind al van droomde! Elke keer op vakantie op Schiermonnikoog stel ik me voor dat ik daar ooit ga wonen en dan in de bibliotheek ga werken. Maar daar is het niet zo druk als op Oak Knoll School, waar ineens 20 kinderen met hun boeken in de rij staan zonder bibliotheekkaart. Alle boeken worden elektronisch uitgeleend op naam. Als ik dan aan de kinderen vroeg hoe ze heetten  verstond ik dat vaak niet en vroeg ik het ze te spellen. Dat hielp ook niet altijd ( ik moet toch maar even gaan oefenen met het alfabet) en soms ging ik zelfs zover om het ze op te laten schrijven. En de kinderen met de makkelijke achternamen gingen natuurlijk allemaal naar mijn medevrijwilligster. Die me later geruststelde en zei dat het wel wennen zou. Daar vertrouw ik dan maar op. En anders kan ik me altijd nog storten op mijn vrijwilligerswerk in de welzijnssector. Na 6 weken niets gehoord te hebben kreeg ik ineens een telefoontje én 2 enthousiaste mails met aanbiedingen om vrijwilligerswerk te komen doen omdat ze mijn werkervaring goed kunnen gebruiken. Ik ga het nog druk krijgen.

Update 15

Onder het motto ‘nooit gedacht dat ik dit ooit nog zou meemaken’, hebben wij zaterdagavond een echte American Footballwedstrijd bijgewoond. De Stanford Cardinals tegen de Washington Huskies. Via de school van Wouter konden we gratis een kaartje bemachtigen en alledrie uitgedost in Stanford T-shirts vertrokken wij reeds 3 uur voor de wedstrijd naar het stadion. Als je het doet moet je het ook goed doen. Dus waren we vroeg genoeg om alle kinderactiviteiten bij te wonen en de sfeer voor de wedstrijd goed te proeven. Wouter kon met een echte football gooien, kreeg een Stanford S op zijn wang getekend en scoorde een Stanford tattoo en waaier om mee te zwaaien. Het was diep in de dertig graden, dus op de foto gaan met helm en dik gewatteerd football pak hebben we maar overgeslagen. Langs het stadion stonden overal party tenten met Stanford logo waar groepjes mensen hun eigen feestje ter voorbereiding op de wedstrijd vierden met drankjes en hapjes. Om 4 uur stonden wij langs de kant van de weg voor ‘The Walk”. Voorafgegaan door een drumband en cheerleaders komen alle spelers  dan als gladiatoren toegejuicht de weg van hun oefenveld naar het stadion afleggen. En om half 5 mag je dan het stadion in en gelaten wachten tot de wedstrijd  om 6 uur begint, natuurlijk voorafgegaan door het Amerikaans volkslied.

Over de wedstrijd kan ik kort zijn. De spelregels, die ik achteraf op mijn verzoek door broer Roel kreeg toegestuurd, hadden we beter van te voren kunnen lezen. Het spel is nogal ingewikkeld en ik waag me daar dan ook maar niet aan. Om een idee te krijgen: het lijkt op de 10 kilometer van het harddrijden op de schaats, of je gras ziet groeien zo saai. Gelukkig was er een commentator die ons op de hoogte hield van het verloop van de wedstrijd zodat we nog een beetje meekregen. Werd er een punt gescoord voor Stanford, dan ging dat gepaard met Theo Koomen-achtige uithalen, scoorde het andere team, dan werd dat op fluistertoon vermeld. En wij waren zeker niet de enigen die het saai vonden. Alle bezoekers liepen de hele tijd heen en weer om soda’s en hot dogs te halen of gewoon wat te kletsen op de galerij. Echt heel wat anders dan in de schouwburg. In theorie duurt de wedstrijd 4 keer 15 minuten. In de praktijk was het pas om half 10 afgelopen. Omdat ze de hele tijd boven op elkaar springen is er natuurlijk veel blessuretijd ingebouwd.

Helaas wou Wouter niet weten van eerder vertrekken, hij vond het allemaal geweldig en juichte wat af. En ach, er was genoeg te zien om ons heen. Zo’n wedstrijd is een echt familiegebeuren. Complete gezinnen komen kijken, baby’s en peuters mee en  allemaal in de clubkleuren uitgedost. En ze zitten gewoon in hetzelfde vak naast elkaar zonder ruzie te krijgen. Dat zie ik tijdens een treffen tussen Ajax en Feyenoord nog niet gebeuren. Wouter gaf aan dat hij nu ook wel eens bij een baseballwedstrijd van Stanford wil kijken. Kreun.

Het studiejaar op Stanford is nu echt van start gegaan : de colleges zijn begonnen, de studenten weer terug op de campus en alle docenten en onderzoekers weer druk aan de slag. Het werktempo op Stanford is heel hoog  volgens Petra, zowel voor studenten als docenten. Ze kwam het hoofd van de afdeling tegen op de fiets. Hij vertelde dat hij dagelijks  naar het werk fietst om nog wat beweging te krijgen, omdat zijn leven verder bestaat uit werken, eten en slapen.  Petra is gevraagd om deze maand 3 keer een praatje te houden op Stanford. Dat wil ze natuurlijk goed doen, dus is ze als vanouds weer veel te hard aan het werk. Toen ik hierover wat begon te mopperen  zei ze dat ze zich gewoon aanpast aan de Amerikaanse werkhouding, dat die mentaliteit van hier helemaal bij haar past. Je kunt dat integreren ook overdrijven.

Wouter heeft zijn draai ook helemaal gevonden. Laatst had hij zelf een playdate geregeld met Avery, een jongen uit een parallelklas met wie hij in de pauzes vaak speelt. Avery’s moeder vond het ook okee, maar wilde dan wel graag mee op de playdate. Ze kende mij niet en wilde Avery niet het idee geven dat ze hem zo maar aan een willekeurig iemand mee geeft. Je weet hier in Amerika maar nooit, je kan je kind geen seconde alleen laten met al die ontvoeringen. En wist ik wel dat ouders bij een playdate vaak vragen of er wapens in huis zijn? Ik heb haar meteen verzekerd dat we geen geweren thuis hadden en toen gingen ze samen met ons mee naar huis. Wouter speelde met Avery en ik ging theedrinken in de tuin met Buffy.  Ze heet anders maar haar ‘friends call her Buffy’ en die naam bleef natuurlijk wél hangen.

En dat was erg leerzaam. Ik weet nu alles van haar scheiding, (schuldloos, hij ging vreemd met een jongere vrouw) hoe moeilijk het is om als single moeder opnieuw te daten ( nooit zelf als vrouw als eerste contact zoeken na je eerste afspraakje, dat schrikt de mannen af) en van haar ontmoeting volgend jaar zomer in Monte Carlo met een oude steenrijke schoolvriend uit Cyprus die ze 20 jaar niet zag en die ze hopelijk aan de haak kan slaan. Een geslaagde playdate zullen we maar zeggen.

Deze week werden de ouders van alle 5 second grade klassen uitgenodigd voor een uitvoering. De kinderen hadden 2 weken lang dagelijks gewerkt aan een theater/poezieproject onder leiding van een dramadocente die apart was ingehuurd.

Oak Knoll is een school waar veel aan fondswerving gedaan wordt en waar dit jaar tot nu toe 82 % van de ouders meebetaald aan extra activiteiten zoals dit poezieproject. Bij de school staan vrijwilligers dan alle langskomende ouders op te porren mee te betalen aan die extra schoolactiviteiten. En op grote posters wordt dan bijgehouden hoeveel procent van de ouders meedoet. Zo’n actie heet hier een ‘drive’. Toen ik dat voor het eerst hoorde dacht ik aan een soort auto-puzzeltocht, maar het betekent gewoon een inzamelingsactie.

Zo heb ik deze week een pak luiers gekocht, niet omdat Wouter een terugval heeft, maar vanwege een ‘diaper-drive.’ Het plaatselijke tehuis voor dakloze families heeft een groot luiertekort, dus werd  op school een luier-inzamelingsactie gehouden. Het naar school lopen was erg saai die dag, omdat Wouter persé niet naast mij wilde lopen met dat pak luiers in mijn hand.

De theatervoorstelling was geweldig. De kinderen hadden gewerkt met allerlei verschillende dramatechnieken en elke klas liet iets anders zien. Voor ons was het een extra verrassing om Wouter enthousiast mee te zien doen met het opdreunen van een Engels gedicht. Het is bijna niet te bevatten hoe snel hij de taal onder de knie krijgt. We wisten van te voren dat dit bij kinderen veel gemakkelijker gaat dan bij volwassenen, maar dat het zo snel zou gaan hadden we niet kunnen vermoeden. Als we weggaan spreekt hij beter en accentlozer Engels dan wij. Al moet ik hier voor de trouwe lezers aan toevoegen dat mijn 2e bibliotheekdienst qua Engels al een stuk beter ging dan de eerste keer. Zo kon ik zelfs al een vraag van een kind beantwoorden die vroeg hoe je ‘ghost’ spelde. Wij bibliotheekjuffen zijn van alle markten thuis. En dat boeken afstempelen blijf ik geweldig vinden.

Update 16

Even een medische update: wij zijn alledrie tot op heden nog gezond. En dat is maar goed ook, want op Wouters school is het eerste geval van swine-flu (Mexicaanse griep) geconstateerd bij een jongen uit groep 5. Daarom moeten de kinderen voor iedere maaltijd hun handen wassen en ik bij iedere bibliotheekdienst de tafels en stoelen afnemen met anti-bacteriële doekjes. Hopelijk helpt dat allemaal om de verspreiding van de ziekte tegen te gaan. Gelukkig is het vaccin hier al geaccepteerd en verkrijgbaar en kun je in de Safeway supermarkt een anti-griep spuit krijgen. Al maken we ons wel wat zorgen over onze ziektenkostenverzekering en aanvullende reisverzekering. Zijn we toch echt wel genoeg verzekerd? Je hoort hier gruwelijke verhalen van de andere buitenlanders. Een doktersconsult van 10 minuten kost 700 dollar, een eenvoudige behandeling doet 5000 dollar en moet contant afgerekend worden.  De student die mij dit verhaal vertelde had dat geld niet en heeft pas na 2 weken de noodzakelijke behandeling kunnen ondergaan. Haar Europese verzekering werd pas na 2 weken geaccepteerd.

Mijn bibliotheek-  en lunch diensten op school zijn erg goed voor de contacten met andere moeders. Zo kreeg ik deze week een tip van een van hen over een geweldige Halloween winkel. Halloween begint hier overigens al steeds meer vorm aan te nemen: bij veel huizen in de buurt liggen pompoenen bij de voordeur, hangen spookjes in de bomen of zie je grote hoeveelheden spinrag met vreselijke enge spinnen  in de heggen. En dat terwijl in de krant staat dat mensen niet van plan lijken veel geld uit te geven aan Halloween dit jaar, waarschijnlijk omdat het afgelopen jaar economisch gezien al ‘scary ‘ genoeg was.

Maar daar heeft Wouter natuurlijk geen boodschap aan en omdat hij steeds kwijlend rondloopt met een catalogus vol Halloweenverkleedkleren, leek het ons goed om eens een kijkje te gaan nemen in die spannende winkel. We weten tenslotte allemaal hoe belangrijk het is om als buitenlander te integreren in een nieuwe samenleving. De winkel in Palo Alto was een belevenis.

Normaal een gewone feestartikelenwinkel, maar nu omgetoverd in een Halloweenparadijs. Met grote enge opblaasspinnen en rechtopstaande gure mannetjes die allebei ineens beginnen te bewegen als je er langs loopt. Doodeng. En verder natuurlijk allerlei spullen rond het Halloweenthema, in alle soorten en maten. Maar we kwamen voor de kostuums, dus ik werd meegerukt van het schap met Obama,- Schwarzenegger,- en Hilary Clinton maskers ( $12,99)  naar de verkleedklerenafdeling.

Wouter had eerst zijn zinnen gezet op een dementor outfit. Alle J.K. Rowlinglezers weten wat ik bedoel en griezelen nu. Gelukkig had de winkel die niet, maar toen hij een Harry Potterkostuum zag, met bijpassende bril, was hij natuurlijk meteen verkocht. Ik verheug me nu al op het schminken van de bliksemschicht. Om het af te maken kreeg hij er een echte Nimbus 2000 bezemsteel bij, waarvan hij gelukkig zelf al berustend constateerde dat ie zeker niet mee terug kon naar Nederland. Maar misschien vliegt de Nimbus zelf wel die kant op te zijner tijd. En in ieder geval hebben wij meegeholpen de Amerikaanse economie weer wat op poten te krijgen.

Ja, wij zijn nu goed voorbereid op Halloween. Helemaal nu we de pompoenen hebben uitgezocht. Die kun je nu bij elke supermarkt in iedere gewenste maat krijgen, maar dat is natuurlijk vals spelen. Nee, als je echt mee wilt doen haal  je je pompoen bij een echte Pumpkin Patch.  Dat betekent rijden naar een stukje land waar duizenden pompoenen staan uitgestald en waar je ze op kunt rapen van het veld. Dus togen wij afgelopen weekend met onze eerste gasten (opa en oma Schoonoord) richting Half Moon Bay. Dit kleine stadje aan zee ligt op zo’n 45 minuten rijden van ons vandaan. Om er te komen moet je dwars door de bergen heen rijden. Ga je vroeg in de ochtend, dan rijd je letterlijk door de wolken. Een prachtig tochtje met adembenemend uitzicht en haarspeldbochten. Gelukkig hadden we de spuugzak niet nodig.

Half Moon Bay staat bekend om zijn jaarlijkse Halloweenweekend in het 3e weekend van oktober. Het hele stadje staat dan in het teken van de pompoen en er zijn wedstrijden wie de grootste pompoen heeft gekweekt. Er komen dan duizenden mensen kijken, dus het leek ons raadzaam om onze pompoenen al eerder in oktober te scoren. Zodra we het dal weer inreden richting Half Moon Bay zagen we de oranje velden al liggen. We kozen het derde veld dat we tegen kwamen en gingen aan de slag met zoeken. Een prachtig gezicht, zo’n veld met al die oranje pompoenen in alle vormen en maten.

De foto’s van dit tripje verzond ik vorige week al, zodat jullie met eigen ogen kunnen zien wat een geweldig gezicht het is. Het bleek nog een hele klus om de juiste pompoen te kiezen, maar Wouter kweet zich serieus  en zorgvuldig van zijn taak. Uiteindelijk werd de keuze bepaald en begon het tilwerk. Gelukkig hadden wij een ervaren boer bij ons die de pompoenen vakkundig in de kruiwagen naar de auto reed. En nu staan ze te pronken op ons haltafeltje, naast de Nimbus 2000.

Ook de kerstinkopen zullen naar verwachting lager zijn dan gewoonlijk. De winkels zijn nog steeds niet hersteld van Kerst 2009, het slechtste kerstverkoopseizoen sinds 1967. Daarom kopen de winkels zorgvuldig in, en de trent voor dit jaar is traditioneel. Alle moderne onzin in kersttrends van de laatste jaren  wordt overhoop gegooid en de nostalgie van vroeger komt terug. In de traditionele kleuren rood, groen en goud, met simpele koekjes in plaats van dure olie en klassieke kerstballen in plaats van hippe ornamenten. Deze trend wordt in de krant geduid door Kit Yarrow, professor of consumer psychology at Golden Gate University in San Francisco. Want zegt hij: ‘When the world feels upside down, you don’t want your tree to be.’  En zo is het maar net. Ik kan me nu al verheugen op die ouderwetse kersttrend, als ze hier met kerst net zo uitpakken als met Halloween  vallen wij straks met onze neus in de boter.

De herfst begint ook hier in te vallen. Het is raar maar mooi om aan de ene kant struiken nu volop te zien bloeien en aan de andere kant bepaalde bomen herfstachtig zien verkleuren en hun bladeren  verliezen.

In de vroege ochtend en ’s nachts was het afgelopen week erg koud, tussen de 6 en 9 graden met een gure wind. Kouder dan het hier normaal vaak is begreep ik van mensen die het weten kunnen. Daarom heb ik voor ons alledrie deze week warme truien gekocht en zelfs handschoenen. We konden nu eenmaal niet alles meenemen in die 2 koffers elk.  Het is even wennen hoe je omgaat met die kou, omdat het in de loop van de dag weer heel erg warm wordt. Hoe het niet moet: Wouter aankleden in een dikke spijkerbroek, lange-mouwen T-shirt en trui. Toen ik hem dinsdagmiddag tegen vieren zwetend van het basketballveld plukte had ik medelijden met hem. Nee, we doen het nu net zo als de Amerikaanse kinderen: laagjeskleding. Korte broek en sandalen, korte mouwen shirt, dikke trui, jas, muts, handschoenen. In de loop van de dag verdwijnen de afgepelde kledingstukken  in de grote rugzak ( we zijn er nu ook eindelijk achter wat ze toch in die rugzakken stoppen) en ben je comfortabel gekleed voor de 25 graden temperatuur van dat moment. En zo leren we elke dag weer bij.

 Update 17

Dit weekend hadden we een onverwachtse huisgenoot te logeren: Mr Bear. Mr Bear woont in classroom 13 en logeert ieder weekend bij de ‘ Star of the week’ , het kind dat als gelukkige uit de bus komt om hem een weekend te logeren te hebben. Wouter vond het geweldig omdat hij zich al weken heeft lopen verbijten dat hij nooit eens aan de beurt kwam. Wij waren minder enthousiast, want eigenlijk betekent dit een weekend heel hard aan de slag met een schoolproject en dat terwijl we nog gasten hebben ook. Maar goed, wij sloegen ons er met z’n allen goed doorheen.

Volgens de regels ging meneer Bear overal mee naar toe waar Wouter heen ging. Op vrijdag in voetbalkleren mee naar de voetbaltraining en na afloop als vaste prik Chinees eten halen bij ‘ Su Hong to go’ . Hij kreeg zelfs zijn eigen gelukskoekje met spreuk waar hij erg blij mee was.

Op zaterdag ging hij mee naar de Farmers Market in Palo Alto en rondkijken op Stanford University, hij nam een kijkje  in Petra’s werkkamer samen met opa en oma Schoonoord. En hij zag Wouter daar poolen met een echte student! En op zondagmorgen ging hij mee pannekoeken eten en vervolgens tevergeefs zoeken naar een kopieerwinkel om alle foto’s die ze van hem maakten uit te printen voor het verslag. Hij was dan ook erg blij dat ze toen maar een printer gingen kopen om hem er goed op te kunnen zetten. Helemaal omdat ze op de yardsale die ze ook nog bezochten zo’n mooie blauw-wit gestreepte broek voor hem gekocht hadden.

Enfin, meneer Bear was dus helemaal gelukkig bij ons, vooral natuurlijk omdat hij elke nacht bij Wouter in bed mocht slapen, dicht tegen hem aan. Naast de foto’s van meneer Bear moest er een grote poster ingevuld worden over de ‘ Star of the week’ . Foto’s van de familie, een collage vol plaatjes uit tijdschriften met alles wat Wouter heel leuk of juist vreselijk vindt, zijn lengte, gewicht, haarkleur en toekomstige beroep. ( Astronaut) Alle knipselmappen die ik op de kop getikt had bij yardsales voor juist dit doel werden niet benut helaas, Wouter vond het zonde om de plaatjes eruit te knippen. En thuis hebben we tijdschriften genoeg, maar hier was het improviseren geblazen. Dus zal ik hier maar bekennen dat ik stiekem een bladzijde uit een kookboek heb gescheurd. Normaal zijn boeken heilig, maar nood breekt wet nietwaar? Omdat Wouter bijna geen enkele groente eet had ik gelukkig alle keus in dit kookboek over groenten. Ik heb gekozen voor de bloemkool, die kan ik wel zonder recept. Zondagavond voor het slapen gaan was Project Beer eindelijk geslaagd en gingen we allemaal moe maar voldaan slapen.

Deze week kregen we van school een oproep om te doneren aan de Education Foundation. Deze organisatie zorgt voor extra financiele bijdragen voor een aantal scholen in de buurt waaronder Oak Knoll. Om te stimuleren dat er goed gegeven wordt, staan in het krantje alle bijdragen van het vorig schooljaar met naam en toenaam vermeld. Een handjevol ouders deed dat anoniem, maar van de meeste ouders kun je lezen hoeveel ze geschonken hebben. En dan wordt maar weer eens duidelijk dat we tussen erg rijke mensen wonen. ( Dat merkten we overigens al eerder. De salarissen op Stanford zijn veel hoger dan op Nederlandse universiteiten. Petra verdient als hoogleraar net zoveel als een tijdelijke, pas gepromoveerde onderzoeker op Stanford.) Het merendeel van de ouders staat in de rubriek met donaties tot 1000 dollar, maar ook een substantieel deel betaalde tot 2500, 5000, 10,000, 15.000, 25.000, of 25.000+.

Wij beraden ons nog op een donatie en in welke categorie. Waarschijnlijk volgen we het advies van mijn nieuwe Nederlandse vriendin Marleen op, die overigens altijd anoniem doneert. Zij suggereert onze bijdrage te bewaren tot de veiling die elk jaar ook nog gehouden wordt voor de Foundation. Mensen bedenken dan een leuke activiteit die ze schenken aan het goede doel en waar jij dan tegen betaling op kan intekenen. Bijvoorbeeld een juf die met een klas gaat bowlen, of Marleen die een Nederlandse lunch in de aanbieding heeft met echte broodjes kroket. Daar teken ik dan zeker op in!

Ik las dat het er naar uit ziet dat we in Nederland gefaseerd moeten doorwerken na ons 65e levensjaar. Hier is dat heel gewoon. Het is opvallend hoeveel ouderen je hier nog in het arbeidsproces ziet of actief meedraaiend in de maatschappij. Mijn yoga lerares schat ik halverwege de 70 en ik zou qua lenigheid graag met haar ruilen, ze legt nog net niet haar benen in de nek, maar het scheelt niet veel. Mijn lerares Engels is nog ouder volgens mij, begin  tachtig denk ik.  En mijn buurvrouw Carmel is  zeer slecht ter been, ver in de tachtig en loopt vreselijk krom. Maar elke dinsdagmiddag vaste prik schuifelt ze naar haar auto om in de bibliotheek een vluchteling bijles te geven.

In Amerika gaat alles in de overtreffende trap. Als het dan een keertje regent, dan regent het dus ook goed. Vanochtend vroeg werden we wakker door gekletter op het dak van het huis. De regen kwam met bakken naar beneden en dat bleef zo tot begin van de avond. Lopen naar school was geen optie vandaag. Alle straten stonden blank en daar doorheen waden in de stromende regen met spattende auto’s en druppende bomen om je heen in je gymschoenen is bepaald geen pretje. Maar nu konden wij eindelijk net als de Amerikanen met de auto naar school: in de file aansluiten om de hoek en dan door naar de Drop- Off en Drive-Tru banen bij school. Een geweldige ervaring die we niet graag hadden willen missen. En ons geluk kon niet op die dag: tussen de middag bleek ons dak ook nog te lekken, pal boven de tafel waar altijd onze laptops staan. Gauw alle prullebakken in huis eronder zetten en klaar ben je al weer. Morgen komt iemand kijken naar het dak en in de tussentijd eten we in de computerkamer en computeren we in de keuken. We worden hier zo flexibel, daar word je eng  van.

De dag erna las ik in de krant dat je terug moet naar 1962 (mijn geboortejaar, er zal toch geen verband zijn?) om soortgelijke stormen tegen te komen. Het bleek een uitvloeisel van een Japanse typhoon te zijn. En omdat hier in de buurt van de week een tamelijk heftige aardbeving is geweest zijn ze bang voor meer aardbevingen. We zitten hier op de Sint Andreasbreuk, wat betekent dat hier wekelijks aardbevingen zijn. Waar die zich hebben voorgedaan kun je dan in de zondagkrant lezen in het uitgebreide weerkatern. Gelukkig zijn de meeste erg laag op de schaal van Richter, maar 20 jaar geleden nog was hier een gigantische aardbeving.

Iedereen is zich er goed van bewust dat het zich elk moment weer kan voordoen. In de krant van gister stond uitgebreid hoe je je kunt voorbereiden door de aanschaf van overlevingspakketten. We duimen maar dat dat niet nodig is, want zo’n pakket gaan we echt niet inslaan. We houden het bij de aanschaf van nog een extra zaklantaarn, batterijen en een flinke voorraad drinkwater.

Wouter weet in ieder geval wat je moet doen bij een aardbeving, want hij had vandaag op school een aardbevingsoefening. Hij leerde het ons: gebukt zitten, een hand over je gebogen hoofd en de andere hand vasthouden aan een tafelpoot waar je onder zit, of aan een ander stevig voorwerp. Dit weekend zitten we in ieder geval goed. Wouter is vrijdag vrij, dus gaan we een weekend weg richting het zuiden en slaan ons kamp op in Three Rivers, bekend van het kleinste postkantoor in Amerika. Er kunnen met flink proppen 3 mensen in het hele gebouwtje, dus dat treft. We gaan daar Petra’s pasgeboren achternichtje bewonderen en een bezoek brengen aan natuurpark Sequoia National Forest.

Update 18

Afgelopen weekend bezochten we Sequoia National Park. Omdat Wouter vrij was reisden we al op vrijdagmorgen naar Three Rivers, de plek waar ons hotel stond.  Een rit van 6 uur inclusief stops. Normaal iets waar ik vreselijk voor terug zou deinzen, maar hier is dat heel gewoon. En het viel uiteindelijk wel mee, rijdend in een automaat met cruisecontrol over die brede rustige highways. Halverwege hadden we een lunch in een echte truckerstent, met van die gezellige rode plastic beklede banken (boots genoemd), en echte mannen in spijkerbroek met cowboyhoed. En ze hadden een bioscoopje met zo’n 20 stoelen  waar je zo aan kon schuiven, grappig om te zien. Aan het eind van de middag kwamen we aan, gingen snel nog een pizza eten in een veredelde snackbar en doken toen extra vroeg het bed in allemaal.

De volgende dag vertrokken we bij dag en dauw naar het Sequoa natuurpark. Met ons bezoek aan Yosemite van 3 jaar terug in gedachten hadden we Wouter volgestopt met wagenziekte tabletjes. En die deden hun werk gelukkig goed. Het rijden in het park was erg avontuurlijk, met haarspeldbochten, steile weggetjes naar boven en adembenemende uitzichten op de bergen en dalen en prachtige Sequoia bomen. We zagen zelfs eeuwige sneeuw op de toppen. Ik moest aldoor denken aan de autotochten van mijn jeugd, op vakantie naar Zuid-Frankrijk.  Wij als kinderen alle drie opeengepakt op de achterbank tusen alle bagage en mijn moeder met de etenstas voorin, terwijl ze steeds bij iedere nieuwe haarspeldbocht  langs diepe afgronden kermend uitriep: ‘ Oh Roel…, Oh Roel!’ Ze zeggen dat je vaak een partner kiest die op een van je ouders lijkt. Petra is duidelijk meer een bos- dan een bergen type. En dat terwijl onze Pearl als 4-wheel drive het uitstekend deed in de bergen. Conform Jesses advies hadden we haar in de 2e versnelling gezet, speciaal voor rijden in de bergen.  En dat ging prima, alleen op de terugweg moesten we nog meer terugschakelen met afdalingen van 8 %.

Het was een warme dag, maar helaas wordt in de bergen geadviseerd de airco uit te doen ter bescherming van de motor. Dus reden wij stapvoets met de ramen wijd open totdat ik ineens schreeuwde: ‘Ramen dicht!’  Ik moest namelijk vol op de rem voor een moederbeer met kind die onverwacht de weg overstaken. Nog nooit een beer van zo dicht bij gezien, een fascinerend gezicht. Precies zo’n bordje met overstekende beren kwamen we tegen aan het begin van het park. Petra zei nog dat ze in Nederland ook nooit een hert had gezien na zo’n waarschuwingsbord.

We bezochten het  park op zijn Amerikaans. Met de auto naar een bezienswaardigheid rijden, zo dicht mogelijk bij parkeren, uitstappen en dan een foto maken en vervolgens weer doorrijden naar de volgende attractie. Wat wel jammer was dat ze niet net als in Yosemite met bordjes aangaven waar je het beste kon gaan staan om je  foto te nemen. We reden met de auto onder een gevallen boom door (tunnellog) en beklommen Morro rock, een berg van zo’n 2 kilometer boven zeespiegel. De volgende dagen had ik daardoor vreselijke spierpijn in de kuiten.  En we zagen de General Sherman Tree, de grootste boom ter wereld!  Qua volume dan, whatever that may be. En terwijl we weer terugliepen naar de auto zagen we weer een beer, maar nu een die langzaam omhoog liep naar waar wij stonden. Dus gingen we maar gauw weer naar de auto, toch wel een beetje eng zo’n beer op je pad. En op de terugweg moesten we alweer stoppen voor een beer op de weg, het begon al te wennen. We hadden in ieder geval waar voor ons geld, met 4 beren op een dag.

Amerikaanse kinderen zijn erg beleefd en welgemanierd, veel meer dan we in Nederland gewend zijn. (En dan bedoelen we natuurlijk nooit onze eigen engeltjes.) Waarschijnlijk komt dat omdat ze erg streng worden opgevoed. Zo had Wouter een playdate met Andrew en ze zouden samen naar Chuck E Cheese gaan. Het zei mij niets, maar Wouter wist meteen te vertellen dat dat heel leuk was want het was op de televisie, bij de reklame. Het bleek een soort Macdonalds maar dan anders, met  veel vet eten en speeltjes voor de kinderen. Wouter verheugde zich er al op, totdat de avond ervoor zijn moeder de playdate afzei. Want schreef ze : ‘ We had a discipline issue come up tonigh and as a consequence Andrew lost his privilege of going to Chuck E Cheese.’ Wouter vond het jammer maar had al eerder ervaring opgedaan met playdates die plotseling niet doorgingen. En nu mag hij morgen wel met Andrew mee naar huis, dan gaan ze samen naar een riviertje. Wat moeten we daar nou doen vroeg Wouter. Maar het bleek een groot succes achteraf, met hutten bouwen en aanklooien in het water.

En inmiddels hebben Wouter en ik toevallig een echte Chuck E Cheese ervaring gehad. Hij herkende meteen dat er een zat naast de schoenenwinkel waar we nieuwe sandalen voor hem kochten. Ik dacht nog, een ijsje kan geen kwaad. Maar dat was een jammerlijke vergissing. Het bleek een soort overdekte kermis met speel- en klimtoestellen en allerhande automaten waar je muntjes in doet en dan kan schieten en sturen of wat die apparaten allemaal kunnen. Ik zag er zelfs vaders achter. Het was de hel op aarde naar mijn idee en het geluidsniveau was abominabel. Maar Wouter vond het natuurlijk helemaal geweldig en wil daar graag gaan eten op zijn verjaardag. Dus Frederik, Christa, Vera, Merijn en Jesse: jullie zijn gewaarschuwd en leg de oordoppen maar vast klaar bij de koffers.

En voor al die mensen die me vragen wanneer ik nou met  het ‘echte’ vrijwilligerswerk begin: er is nieuws.  Ik had de hoop al een beetje opgegeven. De recessie heeft hier zo toegeslagen dat vrijwilligerswerk de nieuwe manier is om aan een betaalde baan te komen. Maar twee en een halve maand nadat ik voor het eerst een formulier heb ingevuld heb ik deze week eindelijk een gesprek en rondleiding gehad bij Inn Vision, een organisatie voor daklozenopvang. Daar waren dan al al wel een aantal emails aan vooraf gegaan. Zes weken geleden meldden ze nog : ‘we are very excited to have you on board. ‘ En dat was nadat ik al zelf een paar keer contact had opgenomen. En na dat enthousisaste welkomswoord hoorde ik vervolgens  5 weken niets. Weer opnieuw gemaild, en ja, eindelijk een afspraak. Het eerste wat Philip  ( hoofd van de projecten) tegen me zei was dat ik erg vasthoudend was.

Maar vervolgens nam hij uitgebreid de tijd en mocht ik met hem meelopen langs een aantal projecten. Zo zag ik de voedselbank, de kledingbank, de dagelijkse warme maaltijdvoorziening, de dagopvang, de nachtopvang en nog veel meer. Het bijzondere is dat bijna 90 % van alle werkzaamheden gedraaid worden door vrijwilligers. En die vrijwilligers doen dat in wisseldienst, per groepje. Zo zijn er bijvoorbeeld vrijwilligers die als vaste groep al 10 jaar lang 2 keer per maand een maaltijd koken op donderdag. En daar kom je niet makkelijk tussen. Maar Philip beloofde uit te kijken naar iets leuks wat past binnen mijn beschikbare uren. Ik ben benieuwd en wacht maar weer af.

Ondertussen wordt het hier echt herfst. Het is eerder donker en ’s avonds wat sneller fris, de zon staat steeds lager, de bladeren verkleuren en vallen van de bomen. Je moet ’s ochtends en ’s avonds een vest aan, maar toch lopen we nog steeds het grootste deel van de dag in korte broek, t-shirt en sandalen. Een rare combinatie, maar wel leuk. Collega’s van Petra waarschuwden al dat je na een jaar Californie totaal bedorven en verwend bent en dat alle andere klimaten gaan tegen vallen. Een prettig vooruitzicht als je weet dat je terug keert naar ons kikkerlandje.

Nog een week en dan is het echt Halloween. Het is niet te geloven hoeveel werk daarvan gemaakt wordt hier. Iik schreef er al eerder over, maar nu is echt bijna elk huis in onze buurt bedolven onder Halloweenversierselen. En tot mijn afgrijzen zijn spinnen de trend van dit jaar. Voor iemand met een panische angst voor spinnen is die dagelijkse blootstelling een goedkope therapie zullen we maar zeggen. En het went, al die zwarte spinnen op brievenbussen, en spinnen met een meter doorsnede op deuren, langs de dakgoot, in tuinen. Zo’n klein spinnetje in huis valt dan eigenlijk wel mee. Al blijft de angst voor die hele grote spinnen die ze hier hebben wel bestaan. In het bezoekerscentrum van Sequoia hing een bordje over de tarantula’s in het park, verscholen in de ‘burrows’. En ik maar denken wat dat toch zou zijn zodat we die plek konden vermijden. Het bleek een hol te betekenen, dus daar had ik toch niets aan gehad. En drie maal raden wat ik moest doen bij mijn laatste bibliotheekdienst? Een leuke tafel inrichten met spinnenboeken. Ik kreeg nog complimenten ook, wat wel bijzonder was omdat ik alles met ogen dicht had neergezet.Het blijft hier spannend, en dan moet Halloween nog komen.

Update 19

Na een druk vorige weekend hebben we het zaterdag en zondag lekker rustig aan gedaan, aankeutelen noemen we dat. Petra zat het hele weekend achter de computer om twee praatjes voor te bereiden die ze op Stanford gaat houden binnenkort. En Wouter en ik gingen naar de boerenmarkt in Palo Alto en bezochten 2 yardsales. Het blijft een bijzonder fenomeen om gewoon maar ergens naar toe te rijden en dan in een tuin of garage van iemand die je helemaal niet kent te staan snuffelen tussen oude spulletjes. En we leren alle wijken in onze omgeving een beetje kennen op deze manier. Helaas vonden we deze keer niets geschikts. Ik had  gehoopt nog wat Halloween frutsels op de kop te tikken, maar de spullen die ik pakte bleken niet bij de verkoop te horen maar gewoon versiersels van de familie zelf te zijn. Een paar weken terug heb ik voor 1 dollar een hele voorraad kerstballen gekocht, dus met dat feest komt het in ieder geval goed.

En dan denk ik soms dat we heel erg zijn ingeburgerd en dan blijkt toch weer het tegendeel. Zo betrap ik mij erop vaker de auto te pakken omdat dat toch veel handiger is om boodschappen op de terugweg mee te kunnen nemen. Op mijn ‘made in China’  lichtgewicht fiets kan ik geen boodschappen tassen dragen. Ook ga ik nu gerust in gymkleren Wouter wegbrengen naar school als ik meteen daarna een yoga class heb. Dat is hier heel gewoon maar zou ik thuis toch niet zo gauw doen. Sommige  40+ moeders lopen de hele dag in een soort korte gymbroek waar ik in de gymzaal nog niet eens mee zou durven lopen. Misschien is het ook de kift omdat ik niet zo akelig dun ben als zij, maar toch. Sommige ouders verdenk ik er overigens ook van dat ze in pyjama/ slaapspullen naar school gaan. Te bedenken dat die kleren voor overdag zijn bedoeld gaat er bij mij niet in.

Maar op andere momenten kom ik er toch achter dat ik helemaal nog niet zo veramerikaniseerd ben als ik denk. Zo neem ik altijd de bibliotheekboeken die ik uit heb mee, als ik naar de yoga class ga. Ik parkeer mijn auto op de parkeerplaats bij het recreatiecentrum, loop met de boeken de 10 meter naar de bookdrop naast de bibliotheek en gooi ze in de gleuf.  Dan loop ik terug naar de auto, haal mijn yogamatje eruit en loop het gebouw binnen. Helemaal fout! De juiste manier is namelijk om met je auto langs de bookdrop rijden, te stoppen en de boeken uit het open raam in de gleuf te gooien en vervolgens te parkeren. Je gaat toch zeker niet extra lopen als je er langs kunt rijden.

Petra is deze week nog harder aan het werk dan we gewend zijn. Zo komt ze pas iedere avond tegen 8 uur thuis vanwege allerlei bijeenkomsten op Stanford waar ze ook haar praatjes houdt. Daarom beloofde ik Wouter dat wij het ervan zouden nemen zonder een vegetarier in ons midden. We gingen een hotdog en frietjes eten.  En hij had ook nog een playdate met Avery, de zoon van Buffy met wie ik eerder al zo leuk gekletst had. Deze keer ging Wouter bij Avery spelen, en ik ging maar gewoon mee en ben weer helemaal op de hoogte van Buffy’s reilen en zeilen. Ze was naar een reunieweekend op Stanford geweest in de hoop mannen te ontmoeten. Helaas was de enige single man die ze daar ontmoette zwart, wat geen bezwaar was, maar wel het feit dat hij in Stockholm woonde. Gelukkig heeft ze over een paar weken opnieuw een blind date geregeld via een vriendin. Het is niet makkelijk om een alleenstaande moeder in Amerika te zijn, zoveel begrijp ik wel.

Daarna hebben we samen gezongen toen ik vertelde dat ik dat zo miste en nog geen koor of iets dergelijks gevonden had. Zij had net een paar jaar zanglessen gevolgd voor 300 dollar per les, dus dat kwam goed uit. De lerares gaf niet echt zangtechniek maar richtte zich met name op de psyche van  haar leerlingen. Zo had Buffy vaak huilbuien tijdens de les, iets wat mij bij mijn zanglessen van Lea Schepel nog nooit overkomen is. Toen we tweestemmig gingen zingen bleek ook wel dat haar lerares niet echt op zangtechniek gewerkt had, maar lol hadden we wel. En daarna gingen ze met ons mee friet en hotdogs eten bij Jeffreys, weliswaar niet organic, maar Buffy streek over haar hart voor een keer. Jeffreys kenden we nog niet, maar is een echte ouderwetse diner waar we op een rijtje aan de counter zaten. De friet was super lekker en daarom nam ik het restant mee in een doggy bag. Petra heeft er nog lekker van gegeten toen ze doodmoe thuis kwam. En omdat ze bij Jeffreys ook een vegetarische burger serveren mag ze de volgende keer ook mee.

En dan is dan eindelijk Halloween aangebroken, Wouter telde de dagen al af. Op vrijdag begon het al op school. Alle kinderen waren verkleed, maar ook de docenten en de directeur hadden hun best gedaan. Het zag er allemaal heel feestelijk uit. En toen begon de parade.  De schoolband voorop, gevolgd door de directeur in baseball tenue en de hoogste klas gaan dan alle klassen door. Letterlijk, want alle klassen hebben 2 deuren. Zodra de stoet door het klaslokaal is volgt de klas totdat de hele school leeg is en alle klassen zich verzamelen op het grote schoolplein. En dan kunnen de ouders foto’s nemen. Er waren geweldige kostuums bij en de leukste waren zelfgemaakt: een pak Peets coffee, een zakje friet van Macdonalds, blikjes fris, een sumoworstelaar, een hamburger, een stuk bacon, en zelfs Michael Jackson was aanwezig.

Op zaterdag begon het echte Halloween. ’s Morgens gingen Wouter en ik naar het pompoen snijden. Een straat bij ons om de hoek was afgezet en overal lag zaagsel en stonden hooibalen. Hele families waren aan het pumpkin carven en dat zag er erg gezellig en sfeervol uit. Er was zelfs een appel-persapparaat. Wouter maakte een erg enge pompoen. ’s Middags was de parade en kon het Harry Potter kostuum weer aan. Op verzoek kreeg Harry opnieuw zijn mooie bliksemschichtlitteken en kamde ik zijn haar met veel gel in een mooi netjes kostschoolkapsel. En toen opnieuw een parade, nu door de straten in onze wijk. Ook nu weer veel mooie kostuums. Zelfs ouders hadden zich verkleed. De originaliteitsprijs ging naar de ijs familie: 2 kleine pinguins, een  vader als wegwijzer met noordpool erop en een moeder helemaal in het wit met een bordje ‘ ijs’  op de buik geplakt.

En toen moest het ‘trick or treaten’ nog beginnen. Toen het donker was begonnen we te lopen. Petra en ik wilden allebei mee, want ja, dit wil je toch niet missen als je hier maar 1 Halloween kunt meemaken. We hebben onze bak snoep voor de deur gezet volgens een idee van Wouter en het was schoon op toen we weer terug waren. En vervolgens weer helemaal vol toen we de waanzinnige hoeveelheid snoep die Wouter kreeg er weer inlaadden.

Het is jammer dat ik geen film- en geluidsfragmentje kan meesturen van wat we allemaal zagen, want het is niet te geloven hoeveel werk mensen van dit fenomeen maken. Natuurlijk overal pompoenen met enge gezichten en kaarsjes erin. Maar ook geheel versierde huizen met flikkerende lichtjes, rookpluimen, enge geluiden en gillende vrouwenstemmen, spoken, geesten en skeletten, bewegende grafstenen. Het kon niet op. Ook de volwassenen hadden er duidelijk lol in en waren vaak verkleed. Zo was er een tuin waarin een aantal mannen zaten met bloederige t-shirts aan en bloed op hun gezicht die met een eng mes in de hand vroegen wat de kinderen moesten. Scary! Bij een ander huis was een compleet laboratorium ingericht waarin buitenaardse wezens lagen aan de apparatuur. Ze bleken in onze buurt gevonden te zijn en  verspreiden zich snel!

Ik ben blij dat  ik ze nog niet in het wild ben tegen gekomen. Sommige huizen waren net echte spookhuizen en Wouter durfde niet overal aan te bellen in het begin. Gelukkig werd het al gauw heel druk en rende hij samen met andere kinderen naar een huisdeur toe. Hij was ook erg verheugd dat hij niet hoefde te zingen, maar alleen maar ‘Trick or treat’ hoefde te roepen. En bij de familie Potter mocht ie zomaar 2 snoepje pakken vanwege dezelfde achternaam. Het was de leukste dag van zijn hele leven volgens Wouter en daarna liet hij zijn blauwe snoeptong zien. Alleen zo jammer dat Lucas er niet bij kon zijn, maar gelukkig komt hij wel op bezoek in de meivakantie. Voor ons volwassenen was het fijn dat het gewoon droog en warm was, is weer eens wat anders dan op 11 november in Nederland. En nu maar hopen dat de nachtmerries wegblijven vannacht.

Update 20

Hoe irritant is dit: je eigen zevenjarige snotneusje die je Engelse uitspraak verbetert:    ‘Mama, het is niet miss Tjonstun,  maar miss Tjanstin!’ ( Miss Johnston )  En het vervelende is dat zijn uitspraak inderdaad volkomen accentloos Amerikaans klinkt. Jaloersmakend, zucht.

Als ik ergens mijn mond open doe vragen ze meteen waar ik vandaan kom. En ik dacht nog wel dat mijn Nederlandse accent in ieder geval toch nog een stuk beter klonk dan het gebrabbel van mijn Japanse, Franse, Chinese en Mexicaanse lotgenoten in de Engelse les op Stanford. Maar zelfs aan deze strohalm kan ik me niet langer vastklampen. Mijn taalkundig redelijk onderlegde partner zegt dat ik mijn eigen accent en dat van medelandgenoten  gewoon niet goed kan beoordelen, maar dat het waarschijnlijk in de oren van de Amerikanen even slecht klinkt als al die andere accenten. Nou, daar moet je het dan maar mee doen. Ik red me nu in ieder geval uit elke situatie en telefoneer ook gewoon, iets wat ik in het begin heel moeilijk vond.

Hoe vreemd is dit: Wouter van school halen in november, in sandalen, zomerjurk en zonnehoed. Het is vandaag voor de herfstperiode ook wel uitzonderlijk warm , zo’n 27 graden. Gewoonlijk is het meestal zo begin 20 graden, al is het ’s ochtends vroeg en als de zon onder gaat gelijk weer een stuk kouder. Ik ben al gewend om me diverse keren op een dag om te kleden. En we hebben eindelijk uitgevonden hoe de kachel hier aangaat, vooral in de ochtend kan het heel koud zijn en is het fijn om het huis even een half uurtje op te warmen. Er zijn roostertjes in elke ruimte en die blazen dan warme lucht in het betreffende vertrek. Het is even wennen, maar wel fijn

Hoe leuk is dit: de ochtendkrant uit de voortuin plukken in je pyjama zodat je hem kunt lezen bij het ontbijt. Wij waren uitverkoren om 4 dagen lang de krant thuis bezorgd te krijgen, inclusief de lekkere dikke zondagkrant. En dat beviel zeer. We hadden het er al vaker over gehad om een abonnement te nemen, maar nu zijn we helemaal om. Ik mis nog steeds de ochtendkrant bij het ontbijt, net zoals we thuis gewend waren. De krant los kopen is hier niet altijd makkelijk. De meest gangbare manier is om hem uit een automaat te trekken. En daarvoor moet je altijd  4 quarters paraat hebben, en op zondag zelfs 8, wat niet altijd lukt. De enige andere plek om de krant aan te schaffen is de grote supermarkt Safeway of de boekhandel die net niet op een handige fiets route ligt en waar je de auto zo lastig parkeert. Dus in de praktijk lazen we de krant zo’n 4 keer per week. Maar nu zijn we helemaal verguld met iedere ochtend zo’n achteloze in de tuin gemepte krant in een plastic hoesje.

Hoe verrassend is dit: na 3 maand proberen een vrijwilligersbaantje te bemachtigen heb ik eindelijk mijn eerste ochtend gewerkt in de voedselbank van Palo Alto. Nadat ik een ochtend meegelopen heb bij diverse projecten bleek dit het beste aan te sluiten omdat het een van de weinige opties onder schooltijd bleek te zijn. Om voor Wouter oppas te regelen omdat ik vrijwilligers werk wil doen is net een brug te ver, maar ik ben erg tevreden met het werken in de voedselbank. Ik begon natuurlijk onder aan de vrijwilligersladder. Zo vulde ik kleine potjes pindakaas. Uit 1 pot gaan 4 porties, en de laatste portie laat je in de pot zitten legde Susan mij uit. Susan is de baas en de vrijwillige coordinator van de dinsdagploeg.

Deze voedselbank is twee keer per week open en alleen bedoeld voor alleenstaanden die thuis of op een opvangadres wonen. Wat mensen uitgereikt krijgen hangt af van het aanbod, dat ieder week verschilt. Deze week bijvoorbeeld was er ook jam, een unicum volgens Susan, maar wel fijn, want nu konden de liefhebbers een echte jelly- and peanutbuttersandwich maken! En ja, die jamcupjes mocht ik ook doen, wat heel wat makkelijker was dan de pindakaas. En daarna mocht ik kijken hoe de verstrekking in zijn werk ging. Mensen krijgen een nummertje en komen om de beurt binnen in een soort ruimte achter een balie, maximaal 2 personen per keer. Achter die balie staan 2 vrijwilligers die de bestelling opnemen. Mensen mogen zelf per plank 1 item kiezen, en krijgen zo echt een pakket op maat, heel klantvriendelijk.

Zo kiezen ze een pasta, en vlees- of visprodukten uit blik, iets van zuivel, gekookte of ongekookte eieren, brood, groente, fruit enz. Omdat de giften van diverse winkels, restaurants en particuleren komen is het aanbod soms nogal vreemd. De rare knolletjes en verse kokosnoot van de health food store liepen niet zo goed bijvoorbeeld, maar de diverse cakejes en de stukken pizza van de pizzeria weer wel. En het laatste half uur mocht ik zelf achter de balie de klanten bedienen, wat erg leuk was. Je helpt mensen kiezen uit de diverse opties en vraagt zelf ook of stelt iets voor. Het is in ieder geval nooit saai, de mensen zijn heel verschillend en dat maakt het leuk. Zo reageerde de Chinese mevrouw erg verheugd toen ik haar een potje met Chinese letters aanbood waarvan iedereen zijn hoofd al gebroken had wat daar nou in zou zitten. En iedereen was blij met als extraatje een handjevol Halloween snoepgoed in de tas. Vanaf nu sta ik elke dinsdag ingeroosterd, ik voel me net Natasja Froger en heb er zin in om volgende week echt te beginnen.

Hoe schattig is dit: mijn jongste macho zoon ( zijn grote broer kan er ook wat van) die op mijn vraag wat we op de vrije donderdagmiddag zullen gaan doen antwoordt: ‘weer zo’n voet- en handmassage!’ En dat voor de jongen die een wat te groot uitgevallen t-shirt weigert aan te trekken omdat het op een rokje zou lijken. Maar samen naar de nagelstudio is blijkbaar totally cool. Ik streek maar over mijn hart. Met de laagstaande dollar vallen onze maandelijks uitgaven meer mee dan vooraf begroot, dus vooruit dan maar. En nu kijk ik steeds trots naar mijn 20 mooi gemanicuurde en gelakte nagels. Je moet wat over hebben voor je kind nietwaar?

Hoe spannend is dit: Wouter had zijn eerste echte Amerikaanse verjaarspartijtje. Avery had hem uitgenodigd voor zijn feestje bij de ‘young chefs academy’ in Sunnyvale, op zo’n 20 minuten rijden van Menlo Park. Onderweg pikten we Andrew op, een klasgenootje van Wouter die met ons mee zou rijden. Andrew is nogal een portret en Wouter leert via hem vooral veel nieuwe vieze woorden kennen zoals bil, scheetje, snotje en poep. Het was een gezellige boel onderweg.  En daarna kregen wij een kijkje hoe in Amerika een kinderfeestje gebrouwen wordt. Dat laat je dus doen door professionals, in dit geval de aardige dames van de kookschool. En we mogen onze buik vast nat maken voor Wouters verjaardag in december.  Je nodigt hier veel kinderen uit, zo waren ze vandaag met z’n zeventienen. Geen wonder dat je als ouders een partijtje dan uitbesteed.  Wij zijn na de kennismaking en felicitaties gewoon weg gegaan, maar het is ook heel gewoon dat je als ouder 2 uur lang erbij blijft om te zien wat je kind allemaal meemaakt. Misschien om te kijken of het wel allemaal goed gaat met je kind in vreemde handen?

Toen we de jongens op gingen halen waren ze net aan het eten: zelfgemaakte pasta met tomatensaus, met een cupcakeje als toetje. En nog iets wat wij niet gewend zijn: de cadeautjes waren niet uitgepakt. Dat gebeurt pas als alle gasten weg zijn. Je behoort als gulle gever je naam op het pakje te zetten, of een kaartje erbij te stoppen. Want dat is makkelijk voor het persoonlijke bedankbriefje dat je als gast binnenkort thuis krijgt. ( Bedankt voor je komst en de leuke blauwe auto!) Ik ben blij dat we een printer hebben. Wouter vond het allemaal superleuk. We hebben hem daarom vast maar opgegeven voor een workshop op 4 december: je eigen snoep/koekhuisje bouwen. Is weer eens wat anders dan Sinterklaas vieren.

 Update 21

Woensdag was het Veteransday, de dag waarop Amerika denkt aan alle soldaten van vroeger en nu die het land trouw gediend hebben. Alle scholen en universiteiten, openbare gebouwen en banken zijn dan dicht. En dat betekent een vrije dag voor Petra en Wouter. Vandaar dat we besloten om nog eens een dagje San Francisco te doen, dit keer helemaal met de trein vanaf het piepkleine stationnetje in Menlo Park. Petra’s promovendus Sanne was er ook een paar dagen, dus die kon mooi mee. De trein deed er 45 minuten over en vervolgens namen we de bus naar de pier bij Fishermans Wharf. We wilden graag de Golden Gate Bridge oversteken vandaag. Doordat ik al weken loop te sukkelen met een verstuikte enkel die maar niet heelt was veel lopen er niet bij vandaag. Een mooi excuus om een toeristische tour te doen. We kozen voor een echte ouderwetse brandweerauto en dat was een gelukkige keuze. Deze tour wordt geleid door een echtpaar dat ooit een oude brandweerkazerne kocht als woonhuis en nu al jaren in een open brandweerauto ritten over de Golden Gate Bridge aanbiedt. Het was een geweldige ervaring.

Dik ingepakt in brandweerpakken en helemaal ingesnoerd in veiligheidsgordels scheurden we door de steile straten van San Francisco en heen en terug over de beroemde brug via Sausalito, een dorpje aan de andere kant. De wind gierde om ons heen en de uitzichten waren fantastisch. De tourleidster vertelde aan stuk door wat we zagen en zong zelfs af en toe liedjes en wij moesten meezingen. Het was een groot spektakel en erg leuk. Daarna nog geslenterd over de pier en alle zeeleeuwen bewonderd die lekker lagen te zonnebaden op de vlotten. We boften met het weer, er was totaal geen mist vandaag en de kou viel ook mee. Normaal moet je je voor een bezoekje aan San Francisco aankleden als was het hartje winter. Iets wat veel touristen niet weten en daarom zie je overal truienwinkels die goede zaken doen.

Door dagelijks de krant te lezen merk je voortdurend hoe anders Amerika is afgezet tegen Nederland.Vooral de misdaden lijken veel enger dan bij ons.  In Californie kunnen verdachten van 14 jaar of ouder berecht worden als volwassene.  Ongeveer 20 % van de moorden in deze staat worden gepleegd door jongeren tussen de 11 en 17 jaar. Vaak hebben die moorden te maken met ruzies tussen bendes, of ‘gangs’ zoals ze hier zeggen. Om bij een ‘gang’ te kunnen horen moeten jongeren zich bewijzen door een moord te plegen of met een hele groep tegelijk een meisje te verkrachten, bij voorkeur van een concurrerende gang. Elf procent van alle verkrachtingen bestaat uit zo’n vreselijke gangrape (groepsverkrachting door een bende). De krant staat er vol mee en het is elke keer weer slikken om te lezen. Jongeren kunnen niet ter dood veroordeeld worden, maar wel tot een gevangensisstraf tussen de 47 jaar en levenslang. Dat geldt ook voor de veertienjarige jongen die meedeed aan een recente gangrape. Die bendes opereren met name in de arme wijken van de grote steden. En soms moet je oppassen. Zo werd laatst een jonge man in een bus in San Francisco helemaal in elkaar geschopt omdat hij rode schoenen droeg, een merkteken van een bepaalde bende. Ik heb Jesse al gevraagd zijn rode schoenen maar thuis te laten als hij komt met de kerst.

De staat Californie heeft het moeilijk en daarom krijgen scholen en universiteiten veel minder geld dan voorgaande jaren. Daarom werd deze week weer een dringend beroep gedaan op ouders om bij te dragen aan het voortbestaan van de school. ‘Bridge the gap’ noemen ze dat en er is zelfs een aparte Donation day. Op die dag staan vrijwillige ouders te zwaaien met borden als je de school binnen stapt en vragen ze of je al gedoneerd hebt. Ik had gelukkig de cheque bij me gestoken en Wouter mocht hem in de bus gooien. Ze doen hier namelijk niet aan betalen via internet, maar schrijven nog ouderwets een cheque uit. Dus iedere maand schrijft Petra braaf de cheques uit: voor de huur, het water,  gas en licht en de tv/computermaatschappij. En we kunnen meteen zien wie er te lang onder de douche heeft gestaan, want de afrekeningen komen elke maand over de afgelopen periode. Wel heel handig. We hebben nu vaak de verwarming aan en wachten met spanning de nieuwe rekening af.

Wij boffen overigens dat we in een rijk stukje Californie wonen. De school van Wouter staat heel goed aangeschreven met name dankzij de gulle donaties van ouders met veel geld. En dat betekent dat de school voor Nederlandse begrippen veel extra’s biedt: een uitgebreide bibliotheek met de nieuwste boeken voor elk leesniveau, en een bibliothecaresse die lessen geeft in de bibliotheek aan steeds wisselende schoolklassen. De liefde voor het lezen wordt hier erg serieus genomen en je ziet dat het werkt. Kinderen komen ook in de pauzes lekker rondhangen in de bibliotheek om te lezen of een nieuw boek uit te zoeken, het is een populaire plek.

Daarnaast heeft de school een aparte muziek-, gym-, computer- en kunstleerkracht, een aparte computerruimte met voor ieder kind een eigen computer, regelmatig extern ingehuurde projecten of leerkrachten die iets bijzonders komen vertellen. Laatst was er een mevrouw in de klas van Wouter die iets kwam vertellen over vleermuizen en ze ook mee bracht. En ik zag op de site van Miss Johnston foto’s van bergleeuwen en een bijzondere egel die getoond werden in de gymzaal. Het kan niet op lijkt het wel en voor Wouter is het natuurlijk een heel verrijkende ervaring.

Maar ik vind het af en toe moeilijk te verteren dat op nog geen kilometer afstand scholen staan die ronduit slecht zijn. Dat Oak Knoll voor 90 % een witte school is in een zo multicultureel gebied.  Het grootste gedeelte van de zwarte/mexicaanse kinderen die de andere 10 % vertegenwoordigen woont niet in de wijk waarin de school staat. Zij waren zo gelukkig om in aanmerking te komen voor een beurs voor deze kwalitatief goede school en worden iedere dag in een echte gele schoolbus ingevlogen. Petra’s nicht Bianca is minder gelukkig. Zij woont in Zuid Californie, in een arm agrarisch gebied. Zij zag zich dit schooljaar gewongen haar dochter thuis les te geven omdat ze niets meer leerde na de laatste ronde bezuinigingen.

De Mexicaanse griep begint zich hier steeds mee uit te breiden en Wouter behoort tot de risicogroep volgens Amerikaanse begrippen.  Daarom besloten we hem te laten intenten. En dat bleek niet eenvoudig. Op de informatie-site van de staat klopt de informatie niet, dus alle adviezen die we daar krijgen leiden tot niets. De supermarkt waar je de prik zou kunnen krijgen weet van niets, de drogisterij verwijst naar de eigen dokter die we niet hebben en het ziekenhuis helpt alleen de eigen patienten of belt niet terug. Gelukkig is het niet alleen voor ons buitenlanders lastig. De moeder van Prem heeft een hele zaterdagochtend in de rij gestaan totdat de vaccinaties op waren en ze weer met kids naar huis kon. Toen ik dan ook van een andere moeder hoorde dat haar kind een swineflushot gekregen had vroeg ik meteen naar haar dokter. Die dokter bleek een kinderarts te zijn en had nog ruimte voor een nieuwe patient. Maar voordat we mochten komen voor een prik moest eerst gecontroleerd of onze ziektekostenverzekering wel in orde was. En toen die hen niet bekend voor kwam mochten we alleen komen als we beloofden contant te betalen. Dus nu hebben we een afspraak voor komende vrijdag voor eerst een verplicht algeheel onderzoek  ( $185) en daarna bij voldoende voorraad een Mexicaanse griep prik ( $ 85). En dan maar afwachten of Menzis dit vergoedt, maar ja, gezondheid is onbetaalbaar niet waar?

Wouter kreeg deze week zijn rapport mee. Drie maanden geleden kwam hij op school zonder een woord Engels te spreken, nu zit hij bijna op  hetzelfde niveau als de rest van zijn klas.  Het is verbijsterend om te zien hoe snel hij is ingeburgerd op school en dat hij op tekstbegrip na op alle onderdelen de hoogste score heeft. Hij leest nu sinds een paar weken Engelse boeken  voor zijn leeshuiswerk. Dat loont want er staan minder woorden op de bladzijdes. Misschien een volgend sabbatical naar Frankrijk of Duitsland?

Update 22

Deze week heb ik iets wel heel bijzonders gedaan: ik was  jurylid bij een rechtzaak.  Okee, toegegeven, voor slechts 1 dag en het was een rollenspel maar wel in een heuse Amerikaanse rechtszaal en met een echte rechter.  Rechtenstudenten van Standford moesten oefenen in het pleiten in een rechtzaal en daarvoor waren vrijwillige juryleden nodig. En daarom zat ik op een zaterdagmiddag met 7 andere juryleden op de plek waar zich op werkdagen echte rechtzaken afspelen.  We kregen ook een echte zaak te behandelen. De spoorwegmaatschappij was aangeklaagd door de nabestaanden van een overreden man. En ook al was het allemaal een rollenspel, de rechtzaak  was bloedserieus en verliep net zoals in het echt om de studenten een goede leerkans te kunnen bieden. Het gaf mij in ieder geval een heel goed beeld over het reilen en zeilen tijdens een rechtzitting.

De studenten waren keurig in (mantel)pak gestoken en deden er alles aan om ons, de juryleden, te beinvloeden. Er werd flink op de emoties gespeeld. Er waren openingstoespraken, ondervragingen van de getuigen en slottoespraken. En het ging er net zo aan toe als je leest in de legal thrillers en rechtzaak tv-series die ik zo graag zie.

‘Objection your honor!’ ‘Overruled, the witness may answer the question.’ Na de slottoespraak trokken wij juryleden ons terug in de echte jurykamer om te gaan beraadslagen. De jurykamer is een afgesloten ruimte met 12 stoelen rond een lange tafel en 2 toiletten in dezelfde ruimte. Je kunt er dus eindeloos verblijven zonder de kamer te hoeven verlaten om zo rustig een eindoordeel te kunnen vellen. Ik voelde mij net een hoofdpersoon  in een John Grisham boek. En hoe leuk het ook was om te doen, ik ben blij dat wij in Nederland geen juryrechtsspraak hebben.

Het is hier heel makkelijk om vrienden te maken, zo had ik deze week ineens 3 uitnodigingen om iets leuks te doen. Een wildvreemde mevrouw in het park was helemaal lyrisch toen ze hoorde dat Wouter en ik uit Europa kwamen en deelde gelijk haar adresgegevens uit, ik gaf alleen mijn emailadres. Maar diezelfde avond mailde ze al met wilde plannen, ik houd het voorlopig nog maar even bij mailen. Mijn lerares op Stanford nodigde mij uit om een keertje koffie te gaan drinken en dat ga ik zeker doen want ik leer veel van haar en het is een leuk mens. Shanti uit Parijs, die ik op diezelfde cursus leerde kennen ging op mijn verzoek mee naar de rechtbank en nu ga ik binnenkort bij haar thuis op bezoek.

Wouter had op vrijdag Spirit day op school. We wisten niet helemaal wat dat betekende. We begrepen dat  hij geacht werd zijn pas aangeschafte Oak Knoll t-shirt en trui te dragen. Dus die had hij keurig aangedaan. Toen Wouter thuis kwam bleek wat Spirit day werkelijk inhield. Letterlijk kinderen inspireren om goed hun best te doen. En in het competatieve Amerika doen ze dat door alle klassen in de gymzaal  te verzamelen en vervolgens uit iedere klas 5 kinderen naar voren te halen. Die kinderen krijgen een oorkonde uitgereikt, een hand van de directeur en een ‘hug’ van de mascotte van de school, een otter. Ik vind het dan weer meteen zo zielig voor de rest van zo’n klas, maar volgens Wouter volgen er nog 3 van zulke dagen. Even rekenen leert mij dat ieder kind dan hopelijk een keer aan de beurt komt. Hoe het ook zij, Wouter was vreselijk trots op zijn oorkonde: ‘award for outstanding merit in transitioning in your new school.’ Goed ingeburgerd op school zullen we maar zeggen.

We kregen ook een kijkje in de medische wereld deze week. Wouter en ik gingen op pad  voor zijn check-up bij de kinderarts. Een voorwaarde om de swine-flu prik te krijgen. Eerst werd hij helemaal onderzocht zoals we dat uit Nederland kennen van het consultatieburo: gewicht, lengte, ogen- en oren test. Vervolgens moest hij zijn trui en hemd uit doen en wachten op de dokter. Dat duurde ruim een half uur, maar toen kwam de dokter dan ook aangerend met  een heel goed excuus: een pasgeboren baby werd ineens blauw en het duurde even voordat hij haar weer roze kreeg en de kersverse moeder gekalmeerd had.  Hij was erg kindvriendelijk en had meteen een goed contact met Wouter.

Totdat. Tot het moment waarop zijn stem ineens lager klonk en langzamer en je als luisteraar meteen door had dat er iets spannends zou komen. Dat de dokter nou even kijken moest op een plek waar je normaal niemand laat kijken, maar dat hij een dokter was en dat zijn moeder erbij was en of de dokter  even in zijn onderbroek mocht kijken. Nou, na zo’n intro had ik ook geweigerd. Maar na enig geworstel aan dokters zijde kon hij hardop constateren dat alle 3 dingen die er zouden moeten zitten aanwezig waren. Nou, dat was natuurlijk een hele openbaring voor ons en een grote geruststelling.  En dan nu waar we voor gekomen waren, de Mexicaanse griepprik. Helaas, dat ging niet door want hij had op dit moment geen voorraad.  En dan merk je dat we in hartje Sillicon Valley wonen: ( we reden een tijd geleden langs het hoofdkantoor van Googel en nu grapt Petra iedere keer als er iets misgaat met de mail dat we het bericht wel even persoonlijk gaan bezorgen)  we konden ons aanmelden bij Twitter en Facebook en dan kregen we vanzelf bericht van de dokterspraktijk. Ik begin daar niet aan, maar gelukkig durfde Petra wel en raad eens wat: zij heeft nu ineens ook heel veel vrienden!

Mijn tweede dienst op de voedselbank was nog leuker dan de eerste keer. Deze keer was ik ingeroosterd op een vast tijdstip en waren er weinig andere vrijwilligers. Dat betekende de volle dienst achter de toonbank staan en  klanten bedienen. Erg leuk en afwisselend werk, geen klant is gelijk. Een deel van de clientele deed me denken aan de huurders waar ik op mijn werk vaak  mee te maken krijg, met name de groep die dakloos is, een drugsverleden heeft of psychiatrische klachten. Een ander deel van de klanten is slachtoffer van de huidige recessie en ziet er veel meer doorsnee uit. Het zijn de mensen die zich eigenlijk schamen dat ze voedsel moeten komen halen. Elk contact is weer anders en de gesprekken soms heel verrassend. Hoe ze een bijzondere vrucht moeten eten of hoe een bepaalde groente te koken en nee, dat we helaas geen closetpapier hebben. Er is zelfs een speciale verjaardagsplank met iets extra lekkers voor als iemand jarig is. Laatst kreeg iemand een stuk taart mee. En waarschijnlijk zal er wel iets extra’s zijn deze week omdat het Thanksgiving Holiday is op donderdag. Ik verheug me al weer op de volgende shift.

Thanksgiving is een Amerikaans feest dat uitbundig gevierd wordt. De eerste Thanksgiving was rond 1620 gaat het verhaal. De Engelse pelgrims die met het schip ‘ de Mayflower’  in New England aan de oostkust aan wal gekomen waren beleefden een barre winter. Nadat ze de volgende herfst hun gewassen binnen haalden zegden ze dank voor al die overvloed. Ze gingen uit jagen en feestten wel 3 dagen lang. In die gedachte komen mensen hier nog steeds met hun familie bijeen, eten ze samen uitgebreid en zeggen ze dank voor alle goede dingen in hun leven.  Het ultieme Thanksgiving diner bestaat uit kalkoen met cranberrysaus, aardappelpuree of zoete aardappels en pompoentaart toe. De koelvakken in de supermarkten liggen vol met van die hele grote joekels van vogels. De kalkoenen worden bereid volgens jarenlange familietraditie en hoe je dat precies doet is iets waar veel over gediscussieerd wordt. Ik heb de afgelopen periode al heel wat recepten uit de krant geknipt. De kalkoen moet namelijk van binnen ook gevuld, stuffing noemen ze dat hier. In de hoop niet voor pervers versleten te worden: ik ben dol op het vullen van een kip met citroen en knoflook voor dat ie de oven in gaat. Laat staan dat je dan zo’n hele grote kalkoen mag volstoppen!  ‘Kicks voor niks’, zouden Koot en Bie zeggen. Helaas ziet Petra’s nicht met aanhang af van de komst naar Menlo Park met een nog steeds niet doorslapende baby, dus een kalkoen vullen zit er niet in met 1 vegetarier thuis en een kind dat bijna niets lust. Ik heb mijn hoop nu op de kerstdagen gevestigd. Dan zullen er toch ook nog wel kalkoenen te koop zijn?  Wij gaan nu maar een paar dagen weg naar zee, het aquarium in Monterey en de prachtige kuststreek daar bezoeken. En zeggen dan op Thanksgiving dank voor de kans om hier een jaar te mogen zijn en al die bijzondere dingen te mogen meemaken. En natuurlijk dat Jesse ons al gauw komt opzoeken.

Update 23

Thanksgiving is nog maar net voorbij en dan begint het kerstseizoen. De aftrap is op Black Friday, de officiele start van de uitverkoop. De ochtendkrant was die dag 3 keer zo zwaar als anders door alle reclamefolders. De winkels geven hoge kortingen en openen hun deuren soms al midden in de nacht voor superaanbiedingen. Mensen liggen in dekens gewikkeld te wachten tot de deuren open gaan en de recessie lijkt ver weg.  De winkels in Stanford shopping mall zijn al helemaal opgetuigd in kerstsfeer en er zijn al kerstbomen te koop.  Op zaterdag zagen we overal mensen de kerstlichtjes en kerstversieringen ophangen in hun tuinen en langs hun huis. En we zagen diverse auto’s rondrijden met een pas gekocht kerstboom op het dak. Kerst is in aantocht.

Wouter en ik raakten helemaal geinspireerd en gingen weer op strooptocht naar kerstversieringen. Deze keer waren we op een estate sale. Normaliter vermijd ik deze yardsales omdat het vaak gaat om failliete boedels en ik dit toch wat smakeloos vind. Maar deze keer ging het om oudere mensen die kleiner gingen wonen en we kwamen uit in een wel heel sjieke buurt. De wijk ligt boven op een heuvel en geeft uitzicht over de hele baai. We reden er al eens langs en wilden parkeren om dit uitgebreid te bekijken. Maar de mensen die er wonen willen geen pottekijkers dus  in de hele buurt is een parkeerverbod. Maar nu mochten we op het erf parkeren en ons vergapen aan de prachtige inboedel. Veel antieke meubels, schilderijen en sieraden en zelfs baljurken. En we vonden waar we voor kwamen: superkitsche kerstspulletjes, voor 5 dollar zakken vol. Dit jaar stel ik maar geen esthetische eisen qua kerstspullen, want anders wordt het een kale bedoening ben ik bang.  Maar gekleurde kerstlampjes en nephulst zijn toch ook leuk voor een keertje?

Op Thanksgiving vertrokken wij naar Monterey, een kustplaats op ruim 2 uur rijden van Menlo Park. Onderweg aten we een hapje in een heel beroemd artisjokken restaurant volgens de menukaart. We aten artisjokkenbrood, gekookte verse artisjok en artisjok nuggets en gelukkig voor Wouter hadden ze ook frietjes. Daarna reden we via de kustroute Highway 1 naar onze bestemming. Dat betekent een tijd lang pal naast de oceaan rijden en levert adembenemende uitzichten op. Monterey is een touristische attractie en hartje zomer wil je er echt niet zijn. Nu was het gelukkig veel rustiger  en we hebben heerlijk langs de zee gelopen en geslenterd over de lange houten pier die ver het water insteekt. We zagen zeeleeuwen en zelfs een surfende hond, maar hij bakte er niet veel van.

Langs het strand was een grote familie hun eigen Thanksgiving feestje aan het vieren met een barbeque en balspelletjes. Ze hadden het weer mee, het was een stralende dag en helemaal niet koud. Vlak bij het strand bezochten we de Dennis the Menace playground. Volgens de reisgids een openbare speeltuin ontworpen door een kunstenaar. Wouter had er de tijd van zijn leven. Er stond een echte ouderwetse stoomtrein waar je in en op kon, er was een doolhof en een meebewegende glijbaan, een echte klimmuur zoals in een klimcentrum, een houten loopbrug en doorkruiprotsen. En genoeg fijne bankjes voor ouders. We bleven totdat het ineens begon te waaien en de kustplaats zijn ware aard liet zien: in 5 minuten was de zon verdwenen en de temperatuur 10 graden gedaald door de enorme mist die ineens verscheen. We gingen maar gauw naar het hotel.

Een thanksgiving diner met turkey zat er niet in want veel restaurants waren gesloten. Dus aten we maar iets in de sportbar van het hotel. Ook erg Amerikaans tenslotte, eten terwijl je wel 5 grote luidloeiende tv- schermen om je heen hebt waarop mannen elkaar neermaaien alsof het niets is. De football wedstrijd op Stanford was een sport voor watjes vergeleken met het landelijke competitie/professioneel football dat we hier zagen. Of Petra en Wouter zagen moet ik zeggen, ik probeerde het te negeren.

Over sport gesproken, ik kreeg moppers van Petra. Dat ik nog niet verteld had dat zij op badminton zat. Nou, bij deze dus. Ze had liever willen voetballen net als thuis, maar het niveau van damesvoetbal op Stanford is zo hoog dat dat geen optie bleek. Nu is ze in ieder geval een trouwe supporter en keek ze  in het hotel zelfs naar een live wedstrijd van de Stanford Soccer speelsters via de computer. Ook voetballen in de omgeving bleek geen haalbare kaart, want geen van de voetbalclubs was op fietsafstand. Dus vandaar dat ze nu op Stanford badminton speelt 1 of 2 avonden per week en daarnaast nog fitnesst meteen na het werk.

De volgende dag vertrokken we naar het Bay Aquarium, de grootste ter wereld volgens de folder. Het was een geweldige ervaring, ‘ awesome’ zouden ze hier zeggen. Helaas geen fotoreportage bij deze rondzendmail, want ik was mijn fototoestel vergeten. Liefhebbers kunnen een kijkje nemen op de site: montereybayaquarium.org, veel foto’s en zelfs filmpjes.  Het was een genot om er te zijn. Prachtige bassins met kunstzinnige knalblauwe achtergrond zodat het soms net een kunsttentoonstelling leek en veel interactieve computerspelletjes en activiteiten voor kinderen. En daarnaast veel glas en grote balkons zodat je de prachtige branding en rotsen zowel van binnen als buiten kon bekijken.  Onze tips: Wouter tipt de haaien en de otters en Petra de kwallen en zeewieren. Mijn favoriet was het zeepaardje die ze in allerlei vormen hebben, zelfs een exemplaar verkleed als zeewier. En ik heb geleerd dat bij de zeepaardjes het mannetje de kinderen baart als enig dier in het dierenrijk.

Om 5 uur ’s middags is het hier volledig donker tegenwoordig. En met donker bedoel ik echt donker, zoals ik als stadsmens het alleen ken van Schiermonnikoog. Maar daar heb je nog zo’ n gezellige vuurtoren die je geregeld bijschijnt. Autorijden of fietsen is ’s avonds dan ook een spannende ervaring, het enige licht komt van de huizen en de koplampen van auto’s, want lantarenpalen zijn hier nauwelijks. En onze achterdeur openen als we bij het weggaan vergeten hebben een buitenlamp aan te laten is een eindeloos proberen op de tast. Maar gelukkig wordt het kerst. Toen ik van de week samen met Wouter tegen de avond Andrew wegbracht na een playdate reden we door onze wijk en die leek wel veranderd in een coca-cola reclame.  Oosterparkwijk, eat your heart out. Hier geen eenvoudig obligaat trapgevellampje voor het raam, welnee, ze pikken gewoon even de hele voorgevel mee. Tenslotte scheiden we al ons afval in Menlo Park, dus 1 maand per jaar kan er nog wel wat global warming bij. Elk raam, deur, tuinhek en de hele gevel is versierd met lampjes. De grote boom in de tuin zit vol lampjes en in veel tuinen staan lichtgevende rendieren, sneeuwpoppen, ijsberen en wat al niet meer. Het is een vrolijk geheel. We zijn nu zelf ook helemaal in kerststemming en Wouter en ik hebben de voorgevel inmiddels voorzien van gekleurde lampjes. Het steekt wat mager af bij de andere huizen, maar wij zijn er trots op.

En de kerstboom hebben we ook al in huis gehaald, precies op 5 december. We waren van plan om Sinterklaas dit jaar maar over te slaan, maar Wouter werd daar zo verdrietig van dat we het toch maar gevierd hebben. Toen we thuis kwamen met de kerstboom lagen er pakjes voor de achterdeur met een brief van Santa Claus. Het bleek dat Sinterklaas zijn collega  gebeld had om toch wat pakjes te bezorgen in Amerika, en dan wat eerder als hij normaal gewend was. En dat wilde hij wel. Dus Wouter is nu waarschijnlijk het enige kind dat  op 5 december al pakjes ontving van de kerstman. Daarom  was het fijn dat we hem persoonlijk konden bedanken, want hij kwam langs in Menlo Park! Met zijn geheel versierde trein met wel duizenden lampjes stopte hij vanavond op elke station hier in de buurt , samen met al zijn vrienden. Gelukkig stonden we naast een Amerikaanse mevrouw die ons uitlegde wat we allemaal zagen. En vertelde dat Santa een vrouw had, dat had ik nou nog nooit gehoord. We zagen dus zijn echtgenote, Rudolf the red nose rendeer, echte gingerbreadcookies, de notenkraker en de sneeuwman. Er was zelfs echte nepsneeuw via een kanon. Eigenlijk was het net de intocht van Sinterklaas, maar dan anders.

Over 2 dagen moeten we Petra 10 dagen missen omdat ze afreist naar Nederland. Net als een echte Amerikaanse doet ze in korte tijd Amsterdam, Groningen, Drente en Frankrijk aan. Ik heb haar reis- en werkschema gezien en ben blij dat ik niet mee hoef, zelfs de privé-afspraken staan zorgvuldig en pal na elkaar ingepland. Gelukkig is er nog wat tijd ingeruimd om te skypen met ons af en toe. Toen we hier pas waren zag ik er wel wat tegen op, alleen met Wouter in een vreemd land. Inmiddels voelt het hier gelukkig nu erg vertrouwd dus we slaan ons er wel doorheen, zeker nu Marleen beloofd heeft eventuele spinnen weg te halen. And Santa Claus is coming to town, dus wat wil een mens nog meer.

Update 24

Petra is nu 7 dagen weg en dat betekent gemiddeld 3 huilbuien van Wouter per dag. Ook slaapt en eet hij slecht, ik heb het echt met hem te doen. Ondanks dat hij het hier vreselijk naar zijn zin heeft mist hij Nederland en alle vertrouwde mensen en dingen van daar.  Petra en ik zijn nu nog belangrijker voor hem dan thuis. En nu een van beiden weg valt heeft hij het heel erg moeilijk.

Daarom doen we maar veel leuke dingen deze dagen om te zorgen voor wat afleiding. Van de week had hij maar liefst 2 playdates, met Andrew en Avery. En deze week speelde hij voor het eerst bij Quentin, ook een groot succes gelukkig. Dit weekend bezochten  we een Lego- en Meccano expositie in een museum in Palo Alto. Een complete stad was daar nagebouwd van lego. Wouter deed veel inspiratie op en was de hele middag  zoet met zelf bouwen. Hij maakte zelfs Santa Claus met zijn rendier en verheugt zich erg op zijn Lego-class in januari, een na-schoolse activiteit. En gelukkig komt Petra over 3 nachtjes slapen al terug en over 2 nachtjes komen Jesse, Frederik, Christa, Vera en Merijn al over om kerst te vieren met ons in Amerika.

Het is herfst, dus persimmontijd. De grote oranje vruchten hangen steeds zwaarder aan de bomen in de buurt en ik was aldoor bang dat er een op mijn hoofd zou vallen als wij ons tussen de bosjes door naar school begeven. Gelukkig stond vandaag een mand geplukte vruchten klaar om vrijelijk wat mee te nemen.

Vorige week gingen we op bezoek bij buurvrouw Carmel. Ze had ons telefonisch uitgenodigd om een mandje persimmons te komen halen. Op de erfgrens tussen onze beide huizen staat haar persimmonboom en ik had al veel naspeuringen verricht om achter de naam van deze vrucht te komen. Gelukkig groeien ze hier heel veel en werd er een grote doos gedoneerd aan de voedselbank. Daar leerde ik de naam van de vrucht kennen en ook hoe je hem eet. Er zijn 2 soorten persimmons. In de fotoreportage van vorige week heb ik de persimmons van Carmel gefotografeerd. Deze soort moet je overrijp laten worden en dan kun je het vruchtvlees eruit lepelen als een soort moes. Het wordt gebruikt om koekjes en pudding mee te maken, maar is ook lekker in de yoghurt. De andere soort kan je eten als een perzik en is lekker in de salade. We kregen van Carmel oude krantenknipsels met daarin het wereldberoemde recept van Nancy Reagans persimmon pudding. En wie wil dat nou niet proberen, misschien iets voor de kerstmaaltijd?

Wouter gaat in januari op een fieldtrip, een educatief uitstapje naar een kinderboerderij met zijn klas. En vandaag kreeg hij daarvoor een te ondertekenen toestemmingsformulier mee. Dat we de school toestaan een dokter in te schakelen als hij in nood is, en dat we beloven de school niet aan te klagen wanneer Wouter gewond, ziek of dood raakt tijdens het uitstapje. Ik geef hem vol vertrouwen mee.

Het valt mij iedere dag weer op hoeveel hier aan liefdadigheid gedaan wordt. Het is een tweede natuur voor veel mensen om aan een ander te denken. Hoogstwaarschijnlijk heeft het te maken met het feit dat de Amerikaanse overheid niet zoals in Nederland als een vangnet fungeert voor iedereen die uit de boot valt en het even niet meer redt op welke manier dan ook. Er is een groot besef dat het ook jou kan overkomen dat het ineens minder  met je gaat. Als je hier je baan kwijt raakt duurt het niet lang voordat je ook je huis kwijt bent. In de krant staan dagelijks dit soort verhalen ter ondersteuning van een kerstactie om geld in te zamelen.

Een gezin dat in een motelkamer woont, een gezin dat een half jaar in een auto slaapt, het is heel gewoon hier. Natuurlijk zijn er opvangvoorzieningen zoals bij Innvision, een plaatselijke organisatie voor daklozen die ook ‘mijn’ voedselbank organiseert. Maar de opvanghuizen voor gezinnen en alleenstaanden zijn voordurend bezet en de wachtlijsten lang. Sociale woningbouw kennen ze hier nauwelijks. Er zijn een aantal projecten met goedkope huizen, maar ook hier zijn lange wachtlijsten. Omdat de overheid geen vangnet biedt zijn er veel particuliere initiatieven voor allerlei goede doelen.

Bij de supermarkt vragen ze bij het afrekenen of je het goede doel van die week wil steunen, en op een bepaalde vrijdag kun je uit eten gaan bij een aantal restaurants die 10 % van hun winst van die avond schenken aan een goed doel.

En nu het kerst wordt staan bij elke winkel mensen met collecte bussen klaar om geld in te zamelen, staan tonnen klaar om verpakt voedsel te storten voor de voedselbanken en speelgoed tonnen om speelgoed te doneren. Ook Wouters school doet driftig mee, iedere week is er wel een liefdadigheids drive. Zo hadden we de luieractie, en konden we voedsel, gebruikte sportkleding en sportattributen en winterjassen doneren.

Deze week is er een speelgoeddrive, en ik zag mijn kans schoon. Na het jarenlang alleen maar van dat saaie jongensspeelgoed kopen ( jongens gaan ook altijd alleen naar jongensfeestjes en ik heb slechts 1 nichtje!) heb ik mij heerlijk uitgeleefd bij de Target. Ik kocht barbies! En helemaal verantwoord schafte ik er 3 aan, een blonde, een Latina en een African-American barbie. Ik zal ze maar in een plastic zak verstoppen, anders loopt Wouter weer een meter achter mij de hele weg naar school.

Ik voel me erg bekocht. Dacht ik naar een warm land te gaan, heb ik al 2 dagen achter elkaar de autoruiten moeten krabben. De mooie rode kerstster die ik zo gezellig buiten op het bankje had gezet is nu helemaal bevroren, heb hem maar snel binnen gezet in de hoop dat ie het overleeft. De gymschoenen voldoen niet meer met deze kou, dus ik ben nu de trotse bezitter van een paar echte Australische Uggs. Uggs zijn hier heel populair en veel goedkoper dan in Nederland. Ik draag de halfhoge versie met veel nepbont erin en loop dan met blote voeten in de schoenen. Heerlijk. Wouter was heel jaloers op het feit dat ik met blote voeten liep en daarom heb ik voor hem de nepvariant aangeschaft. Vanmorgen deelden we dus onze blote voetenervaring en die was prima. En na de kou volgt nu een regenfront, al 3 dagen stroomt het hier van de regen en omdat ze dat hier niet gewend zijn is de afwatering niet geweldig. Zo waden wij ons in regenjas door grote plassen naar school waar de filerij auto’s langs de drive-tru laan nog langer is dan normaal. Gelukkig wordt het droog voordat de kerstgasten komen.

De Amerikanen komen steeds  meer in kerststemming en dus wij ook. Ons hele huis is al in kerststemming en we maken nu kerstkransen van de takken uit de tuin. Zelfs de brievenbus heeft een glimpapiertje en kerstslingers. En er zijn zelfs mensen die hun auto opleuken. Wij zagen al  kerstkransen op voorbumpers, 2 rendiergeweien op het dak en zelfs de rode neus van Rudolph op de voorkant van een auto.

Bij de kapper hoorde ik de hele tijd kerstmuziek, het bleek een radiozender te zijn. Nu luisteren wij voortdurend naar kerstmuziek als we autorijden, heel gezellig. En voor Wouter kocht ik een kerstcd, met zijn favoriete kerstsong: ‘Rudolph the red nose reindeer’. Die leren we nu uit het hoofd en zingen we samen de hele dag.

Veel mensen, en vooral kinderen, dragen kerstmutsen en t-shirts met kerstpatronen erop. En ik kocht laatst een warme flanellen pyama, knalrood met witte ijssterren erop. Ik draag er een kerstgroen dun T-shirt onder en waan me dan iedere nacht helemaal in kerstsfeer. En om het af te maken haalde ik kerstdvd’s uit de bibliotheek. Op zaterdag zagen we samen ‘ White Christmas’ met Bing Crosby en Danny Kay en omdat ik er Engelstalige ondertitels bij gekozen had zongen we de titelsong uit volle borst mee. Sinds Wouter muziekles heeft op school zingt hij steeds  beter in de maat en op toon, dus dat komt goed uit.

Het nieuws is ook tot in Nederland doorgedrongen begreep ik : de wereldberoemde golfer Tiger Woods heeft zijn vrouw bedrogen met 3, nee 5, nee 7, nee 13 minnaressen tijdens zijn driejarig huwelijk. Dit nieuws houdt Amerika nu al 2 weken in zijn greep. Iedere dag als ik een willekeurige nieuwszender aanklik gaat het over Tiger. Het is verbazingwekkend hoeveel verschillende invalshoeken je kunt kiezen bij het analyseren van zijn ontrouw. Gaat zijn vrouw bij hem weg? Is hij sexverslaafd? Was hij bij een andere vrouw toen zijn vader stierf? Trekken de sponsoren zich nu terug? Wat is de invloed van zijn huidskleur op het feit dat hij zo van zijn voetstuk is gevallen? Deskundigen uit allerhande geledingen worden ingevlogen om hun visie op Tiger te geven, en elke dag laat een nieuwe minnares zich interviewen. Ik heb het een beetje met hem te doen ondanks alles en hoop dat de hype snel over is, het nieuws wordt wel heel erg saai zo.

Nu stop ik met mailen, want ik ga spelen met mijn pas aangeschafte  kadootje voor mezelf: een Barack & Michelle Obama paper doll zoals die waar ik vroeger al dol op was. Papieren poppen die je kunt aankleden met allerlei verschillende outfits. Ik twijfel tussen de kleren die ze droegen op de inaugurele balls of die van hun vacantie in Hawai.

Update 25

Het leek wel een scene uit een kerstfilm. Een shuttlebusje stopt in een alledaagse Amerikaanse straat helemaal in kerstsfeer. Er stapt een gezin van 4 personen met veel koffers uit de auto dat enthousiast begroet wordt door de bewoners van het huis. Een ouder echtpaar loopt het innige tafereeltje glimlachend voorbij en roept: ‘Merry Christmas!’ Waargebeurd in Vine Street, Menlo Park, een week voor kerst. En ’s avonds kwam dezelfde shuttlebus Jesse afleveren en als vandaag Petra nog weer thuis komt kunnen onze Happy Holidays beginnen.

Vanmorgen brachten we 6 man sterk Wouter naar school voor zijn laatste korte ochtendje les voor de winterbreak begint. Het was leuk om de familie alles te laten zien en zich te laten verbazen over zaken die wij al heel gewoon zijn gaan vinden. De lange rij auto’s, de keurige rij opgestelde kinderen als de eerste bel gaat, de live televisieuitzending met het Oak Knoll nieuws van de dag. Met vandaag als extra bijzonderheid de aankondiging van de verjaardag van Wouter morgen.

Deze week moest Wouter voor school een speciaal huiswerkproject doen. Elk kind moest een grote poster maken met informatie over het land waar zijn of haar ouders oorspronkelijk vandaan komen. Met tekeningen en plaatjes en feiten uit het betreffende land. En op woensdag werden al die posters gepresenteerd in de klas met meegebrachte lekkernijen of bijzondere voorwerpen uit dat land. En wij ouders mochten komen kijken. Petra vond het heel jammer dat ze er niet bij kon zijn en ze heeft inderdaad wel wat gemist. Amerika is een mengelmoes van culturen en Europa bleek goed vertegenwoordigd constateerde ik vanachter uit de klas op mijn kleine stoeltje.

Nederland (pepernoten) was natuurlijk geen verrassing, maar ook Duitsland ( pretzels), Denemarken (koekjes) Schotland, Wales en Tsjechie( kerststol). En dan nog heel veel andere landen uit andere continenten, zoals de Philipijnen en Iran. Ik proefde Mexicaanse Tamales, een soort gestoomd vleespasteitje in maismeel gewikkeld. Erg lekker.

Bij de presentatie voor de klas bleek maar weer eens dat met name de ouders zich uitsloven bij dit soort huiswerk. Kinderen die hun flap bespreken en totaal niet snappen wat er staat of het niet eens kunnen voorlezen omdat het te moeilijk taalgebruik is. Maar Mea Culpa: ik denk dat Wouter geen dijk op zijn flap gehad zou hebben ( The Netherlands lie below sealevel and dykes prevent us from the water.) als ik me er niet mee bemoeid had. Zo blijven wij ouders actief leren moet je maar denken.

En precies op zijn 8e verjaardag kon Wouter eindelijk zijn langverwachte Mexicaanse griep prik halen. Hij stond al een dikke maand op een wachtlijst en toen ze eindelijk belden dat hij kon komen heb ik maar ja gezegd, want het is hier een grote chaos met die prikken. Wij konden gewoon op afspraak, maar vanmorgen las ik in de krant dat elders in Californie mensen ’s nachts al in de rij staan om de volgende ochtend die felbegeerde prik te kunnen krijgen. De distributie van de medicijnen verloopt erg slecht in het hele land omdat er een tekort is aan vaccins.

Wouter is nu echter voor 87% safe en die tweede prik geloven we wel, ook al omdat ons duidelijk werd gemaakt dat die 2e prik er niet in zou zitten vanwege de schaarste. Na de prik gingen we een verjaardagstaart kopen. Helaas niet de felbegeerde taart die Wouter al maanden in gedachten heeft. De gebruikelijke verjaardagstaarten in de Safeway waren plotsklaps allemaal kersttaarten geworden. Gelukkig was hij ook tevreden met kleine knalgroene en rode cupcakes met gigantische hoeveelheden kleur- en smaakstoffen. Happy Birthday kon beginnen.  Want na de taart en kadootjes, kaarten en emails ( dank allemaal!) gingen wij met z’n achten zijn verjaardag vieren bij Chuck e Cheese. Amerikaansen kun je het niet krijgen. Onze tafel stond al klaar met een grote verjaardagsballon voor Wouter prominent in het midden. Wouter kreeg een sticker met birthdaychild erop, en een echte medaille om en ik als reserveerder van de party, was ‘ very important parent’! Mijn middag kon toen natuurlijk niet meer stuk. En omdat het halverwege de middag nog niet zo druk was hoefden de oordopjes niet eens in.

Bij het verjaardagsarrangement hoorde een grote hoeveelheid munten die we keurig verdeelden over de kinderen en Jesse en Frederik. Boys will be boys.

En toen gingen ze los op alle automaten in de omgeving, we zagen ze niet meer terug totdat het eten op tafel stond; pizza, friet en hotdogs en frisdrank in gigantische kannen. En daarna was het wachten op de komst van Chuck e Cheese himself. Een beetje een enge muis met een pet op. Hij kwam alle jarige kinderen feliciteren en zong samen met de serveersters de jarigen toe en deed daar een dansje bij. En wij mochten ook meezingen en meedansen. Pret alom. Daarna kregen de birhtday kids een hoed met nog meer munten en mochten ze met Chuck himself op de foto. Vervolgens was het zaak om de rest van de munten op te maken en alle gewonnen punten in te wisselen voor kleine plastic rotzooitjes die morgen al weer stuk zijn. Net de Nederlandse kermis maar dan anders. Wouter had de verjaardag van zijn leven, Vera en Merijn vonden het geweldig en wij hebben ons ook wel vermaakt.

Het is even wennen met zoveel gasten op bezoek, voortdurend mensen om ons heen zijn we niet meer gewend in onze vrijstaande woning met alleen uitzicht op de tuin. Maar het is erg gezellig en we weten ineens weer hoe het ook weer ging, Wouter die je een halve dag niet zag omdat hij steeds met boezemvriend Lucas in de weer was. Ze zijn alle drie de hele dag onafscheidelijk. En de basketbalpaal voor de deur wordt ook volop gebruikt door Jesse en Frederik en de kinderen. En het is altijd weer even grappig, die reacties van gasten: ‘Zeg, ik wil nog even wat boodschapjes doen, zijn de winkels hier dicht tussen de middag?’

Nadat de gasten over de eerste jetlag heen waren gingen we gezamenlijk op een uitstapje met overnachting. Op dinsdag  vertrokken we naar Santa Cruz, een leuke hippiestad aan zee op een dik uur rijden van hier. De attractie van Santa Cruz is de gigantische boardwalk en amusementspier met complete kermis op het strand. Helaas troffen we het niet. Het park was de eerste 3 weken van december gesloten voor herstelwerkzaamheden. Gelukkig was het een stralende dag en zaten wij lekker op de trappen van de pier te kijken naar de spelende kinderen in het zand terwijl achter ons de kerstmuziek klonk. Een surrealistische ervaring: kerstliedjes over sneeuwritjes en sneeuwpoppen terwijl de zon brandt op je gezicht.

Daarna gingen we naar het surfmuseum, gevestigd in een piepkleine oude vuurtoren aan de rand van Santa Cruz. Helaas was die ook net die dag gesloten. Maar gelukkig bevindt zich onder de vuurtoren een heel goede surfplek en keken wij onze ogen uit. Gigantisch hoge golven en surfers die halsbrekende toeren maken, een fantastisch gezicht.

En daarna waar we ons al de hele week op verheugd hadden, op naar onze overnachtingsplek in Pigeon Point. Hier staat op een klein schiereiland in de middle of nowhere een aftandse witte vuurtoren waarbij in de oude vuurtorenwachtershuisjes een hostel gevestigd is. En daar gingen we met z’n allen overnachten in 2 family rooms. Dat betekent een kamer met 3 stapelbedden waar dan geen anderen meer bij komen, gedeelde douche en toilet en gezamenlijke woonkamer en keuken. Alles heel basic en eenvoudig, maar de grote luxe bestaat uit het adembenemende uitzicht. Rondom de bruisende zee, met hoge golven die uiteen spatten op de kust en rotsblokken in het water, overvliegende pelikanen en zeeleeuwen in het water. We gingen uit eten in het nabijgelegen Pescadero, een heel klein dorp met een restaurant,  2 winkels en een bank. We aten bij het beroemde Duartes, echt home-made Amerikaans eten, zoals mashed potatoes met gravy ( aardappelpuree met jus). En we kochten nog wat spulletjes voor het ontbijt in het hostel in zo’n leuk klein dorpswinkeltje. Daarna lekker hangen en kletsen op de bank in de woonkamer en vroeg naar bed. ’s Ochtends vroeg zagen we de zon opkomen over het water en deed ik mijn Tai-Chi oefeningen met dat fantastische  uitzicht en het geluid van de golven.

Het ontbijt was erg gezellig en onvergetelijk met het uitzicht op de bruisende zee uit het keukenraam. En Frederik en ik konden de kinderen vertellen van de vakantieontbijten in Frankrijk in onze jeugd waar ze niet eens chocopasta en hagelslag hadden en wij blokjes chocola ( mijn herinnering) of geraspte chocoladerepen ( Frederiks herinnering) op stokbrood aten. Hoe het ook zij, er was geen gepiep over het beleg en de geroosterde boterhammen met chocoladebrokjes gingen er geweldig goed in. En wij aten de plaatselijk gemaakte aardbeien/rabarberjam, ook erg lekker.

Daarna via de prachtige kustroute highway 1 met voortdurend uitzicht op zee, terug naar Menlo Park door de bergen, met nog een korte lunchpauze in Half Moon Bay.

En morgen een welverdiende rustdag om de voorbereidingen en inkopen voor onze kerstmaaltijd te kunnen doen.

Update 26

Onze droom zit er nu voor de helft op en dat betekent een voornemen om de komende 6 maanden er nog eens extra van te genieten en alle kansen die zich voor doen aan te grijpen. Vooralsnog genieten we weer van de dagelijkse routine van school, (vrijwilligers) werk en vrije tijd. De rust was even wennen na 2 weken gasten over de vloer, maar wel erg prettig.

Onze kerstvakantie was erg relaxed met lekker uitslapen, leuke uitstapjes maar ook gewoon lekker aankeutelen in pyjama en even buurten bij de gasten in het appartementje. Zelfs het kerstdiner verliep zonder enige stress. Kalkoenen waren niet meer te krijgen bij de Trader Joe, dus werden het gewoon 2 grote kippen, kant en klare opbakaardappels en zakjes verse groenten die in hun eigen zakje 2 minuten klaar waren in de magnetron. En daarbij friet en hotdogs voor de kinderen. Ook heel Amerikaans allemaal.

Het werd nog even spannend toen ik de kinderen vroeg om citroenen te plukken van onze citroenstruik om de kip mee te stuffen. Ik had ze niet gekocht want er hingen nog zeker zo’n 6 citroenen aan. Toen er een pijnlijke stilte viel bleek dat de hele struik leeg was en de citroenen her en der weggeschoten waren in onze tuin en die van de buurvrouw. En zo kwam het dat we met kerst een leuke paasactiviteit erbij kregen: citroenen zoeken.

En we hadden toch nog een beetje het ‘thuis-kerstgevoel’. Ik had bij wijze van verrassing de kerstpuzzel van het Dagblad van het Noorden van internet geplukt en een aantal keren uitgeprint. Als ieder jaar met kerst was er weer een gezonde competitie om alle woorden te vinden en werden de antwoorden niet alleen vergeleken in Menlo Park, maar ook via skype uitgewisseld met Groningen en Schoonoord. En daarnaast werd er op een andere manier gepuzzeld, maar liefst 2 moeilijke legpuzzels hebben Petra en de 3 kinderen helemaal afgemaakt.

En nu is alles ontkerst zoals Wouter dat zegt. Geen lampjes en kerstfiguren meer op de huizen, en alle kerstpullen in de winkels zijn in een klap omgetoverd tot Valentijn hebbedingetjes. En ik gok dat na 14 februari de paaseieren en hazen hoge ogen gooien. En dat Amerika ondanks de recessie nog steeds een consumptiemaatschappij is blijkt uit de folder van de gemeente over het ophalen van de kerstbomen. Het is verboden om compleet opgetuigde kerstbomen langs de kant van de weg te zetten. Zo’n regel lijkt me in Calvinistisch Nederland niet echt nodig.

Wouter kwam gister hevig verontwaardigd en bijna huilend uit school. Een meisje uit de andere klas had gezegd dat zijn moeder op een clown leek. Nadat we beiden geconstateerd hadden dat dat meisje zelf niet helemaal lekker was ( onder alle omstandigheden pedagogisch blijven handelen als ouder) ging ik toch nog maar even na waar dat in vredesnaam vandaan kon komen.

Al mijn in Nederland smaakvol op elkaar afgestemde kledingsetjes draag ik niet zo vaak meer omdat dat hier zo opvalt. Hoewel mijn moeder me maande toch vooral mezelf te blijven, is steeds overal opvallen niet altijd fijn. Dus kun je me nu uittekenen in de normale klederdracht van hier, een joggingbroek en fleecevest met Uggs of gympen. Met daarbij een smaakvolle en kleurige sjaal, dat dan weer wel. En ik heb me zelfs getrakteerd op een echt Nike trainingsjasje in de uitverkoop voor mijn dagelijkse exercise wandelrondjes. Met ingebouwd handschoenflapje waar Wouter erg jaloers op is.

Maar af en toe kan ik me niet bedwingen en wil ik iets leuks aan, vooral als de zon schijnt heb ik dat. Dus had ik vorige week mijn leuke bruine rokje met witte bolletjes aan, met legging en Uggs en wit vest. Ik vermoed dat dit in combinatie met mijn rode haar voldoende was om de clownopmerking naar boven te halen. En ik had er niet eens mijn bruin- wit pepitaruiten blousje bij gestyld. Eerdere ervaringen leerden me dat ze zoveel fijnzinnigheid niet aan kunnen hier. Ze zijn ook niets gewend. Een volgend sabbatical gaan we naar New York.

Waar we thuis in de weekenden altijd druk zijn met voetbalwedstrijden, boodschappen en andere huishoudelijke klussen en bijkomen van de drukke werkweek is er nu veel meer tijd voor ontspanning. Dus maken we gretig gebruik van alle leuke activiteiten die hier pal in de buurt te doen zijn. Zo zijn we al een paar keer op een zondagmiddag naar de megabioscoop in Redwood City geweest, op zo’n 10 minuten rijden van Menlo Park.

Petra en Wouter trekken zich dan met een grote bak popcorn terug met de meest actuele tekenfilm en ik kijk een echt leuke film. En nee, je hoeft geen medelijden met Petra te hebben, meestal vindt ze de films van Wouter leuker dan die van mij. Zo zag ik de geweldige film ‘ Single man’ met Colin Firth en ‘Up in the air’ met George Clooney. Beide films zijn absolute aanraders.  En beide hoofdrolspelers worden getipt als Oscarkanshebbers. En het leuke is dat ik de Oscar-uitreiking nu gewoon live prime-time op tv kan zien. En datzelfde geldt voor de Olympische winterspelen in Vancouver waar Petra zich nu al op verheugt.

Afgelopen weekend bezochten we het bezoekerscentrum van Nasa, het onderzoekscentrum dat zich bezig houdt met ruimtevaart. Omdat het adres op de website alleen een straat aangaf en geen nummer had onze Tom Tom, of Eva Eva zoals wij haar noemen, wat moeite met ons afzetten op de juiste plek. Zo reden wij als enigen langs een gigantisch terrein dat helemaal afgezet was en beveiligd en waar we tot 2 keer toe moesten keren omdat er een hek was waar we niet in mochten. Petra werd er wat paranoia van en was bang om dezelfde weg terug te nemen want wat als ze ons aanzagen voor spionnen…  Dit laatste werd waarschijnlijk veroorzaakt doordat we net de hele spannende 7e dvd reeks van spionnenserie ‘ 24’  hadden gezien zoadat we volgende week live op tv kunnen meeleven met Jack Bauer in seizoen 8.

Maar gelukkig werden we niet opgepakt en vonden we uiteindelijk de juiste ingang en waren we net op tijd om aan te schuiven bij een boeiende lezing met lichtbeelden over robotjes op de maan. Mij kon het niet zo boeien, maar mijn beide wetenschappelijk geinteresseerde huisgenoten vonden het geweldig. En ik heb me vermaakt met de opnames van een astronaut die liet zien hoe ze eten en drinken in de ruimte. Fascinerend, ze ‘drinken’ thee in bubbelvorm uit een buisje, beter gezegd eten als het ware met Chinese eetstokjes steeds een bolletje warme thee. En dat kost veel tijd want alles moet worden vastgezet omdat het anders weg vliegt door de lucht.

Het is verbazingwekkend dat het nog niet eerder voorgekomen is sinds we in deze omgeving wonen, maar nu is het toch eindelijk gebeurd: we hebben onze eerste aardbeving meegemaakt. Petra plaagt me nu de hele tijd omdat ik er als supergevoelig typje niets van gevoeld heb. Zij voelde de grond trillen en zag de grote hanglamp boven de tafel heen en weer bewegen.

Ik was op dat moment bij Wouter in de klas om  te helpen bij het hardop lezen met een groepje kinderen. Opeens klonk de hypnotiserend kalme stem van de directeur door de intercom. Hij sommeerde iedereen de klas uit te gaan en zich op  het schoolplein op te stellen. De juf stond al buiten voor in de rij en riep ons leesmoeders toe dat het een aardbeving betrof. Omdat de leesles bijna was afgelopen heb ik gauw de andere uitgang van de klas genomen omdat ik mijn Engelse les op Stanford niet wilde missen. De vorige keer tijdens een vrijwilligerswerkklusje werd ik ook al gedwongen een brandoefening bij te wonen en je bent gelijk een half uur kwijt. Juf schreef later een geruststellend mailtje aan alle ouders dat alles okee was en dat in room thirteen alleen het bord bewogen had. Daar heb ik dus niets van meegekregen. In de klas van Wouters muziekjuf was een tafel en een drumstel omgevallen. Verder viel het gelukkig allemaal mee, maar Petra heeft aangekondigd extra zaklantaarns in te slaan voor je weet maar nooit.

Update 27

Afgelopen maandag 18 januari was het Martin Luther King dag. Dit is een officiele vrije dag in Amerika sinds 1983 en openbare gebouwen en scholen zijn dan dicht, dus we hadden een lekker lang weekend. King was een bekende strijder tegen rassendiscriminatie en werd vermoord in 1968. Wouter kreeg les over hem op school en vertelde dat hij maar liefst 17 keer in de gevangenis heeft gezeten omdat hij wilde dat zwarte en witte kinderen samen naar school konden gaan. En dat is gelukkig uiteindelijk gelukt, want Wouter zat het eerste half jaar naast Corey in de klas.

Helaas ging ons plan van een dagje San Francisco niet door vanwege het noodweer. Het is hier winter en dat zullen we weten ook. Geen kou, sneeuw en ijzel zoals bij jullie, maar regen, storm en onweer. Vanwege El Nino zijn de huidige weersomstandigheden heftiger dan normaal  en zijn ze zeer  extreem voor Californische begrippen.

Normaliter zijn ze blij met de regen in de winter want Californie heeft een nijpend gebrek aan water en alle waterreservoirs worden in de wintermaanden bijgevuld. Maar zoveel water zijn ze niet gewend en niets is erop berekend. De gevolgen zijn dan ook groot. Lange files op de snelwegen, omvallende bomen, ondergelopen straten, ingestorte daken en afbrokkelende kusten. De golven zijn in normale omstandigheden al veel hoger en krachtiger dan wij in Nederland gewend zijn. Nu zijn ze enorm en verwoestend. Dat levert dan wel weer spectaculaire reddingsacties op van een huizen complex in Pacifica, een kustplaats net onder San Francisco.  Je ziet op tv ingenieurs wanhopig pogingen doen om een appartementen complex te redden van het opkomende zeewater, en de volgende dag op het journaal blijkt dat er weer een stuk rots is afgesleten en de bewoners ineens hun tuintje kwijt zijn.

Wij houden het nu dan ook niet meer droog. Ons dak is opnieuw gaan lekken en dan blijft zo, ondanks een tussentijdse lap-operatie van de klussenman. Het voordeel is wel dat ik nu al een paar dagen niet hoef te koken omdat de pannen dienen als opvangvoorziening. Wat mij betreft houdt het weer nog een tijdje aan.

En ik moet bekennen dat ik me net als de Amerikanen bezondig aan het Wouter wegbrengen en afhalen per auto naar school. Aan het begin van de week dacht ik nog dat wij geen watjes waren en dat ik Wouter best tussen de buien door droog naar school zou kunnen brengen. Dat lukte ook, maar op de terugweg begon het weer te plensen en kwam ik letterlijk doorweekt thuis. Na 2 dagen waren mijn Uggs weer droog en omdat mijn voorraad schoenen hier minimaal is, is het auto rijden nu helaas een must. Dat betekent dat ik nu een half uur voordat de school uitgaat in de auto stap voor de 30 seconden durende autorit naar de rij voor de school, waar ik dan zo ongeveer als 15e auto in de rij sta en Wouter niet langer dan 10 minuten hoef te wachten voordat ik langs de stoeprand kom rijden waar hij staat te wachten. Je hebt wat over voor je kind.

Wouter begint ineens te verengelsen. Het is amazing om te merken hoe hij zomaar Engelse woorden vervlecht in het Nederlands spraakgebruik. Zelfs bij het knutselen husselt hij alles door elkaar: ‘ mijn legoboekje, by Wouter Bierling.’

Omdat hij veel moet schrijven en spreken op school en eigenlijk nog maar alleen Engelse boekjes leest gaat het nu heel snel. Petra merkt het ook tijdens de Nederlandse dicteelessen die hij nog steeds krijgt. Het zal voor hem wel weer even wennen zijn straks in groep 5 op de Nassauschool, maar waarschijnlijk pikt hij het Nederlands dan net zo snel weer op omdat hij dan daar weer in ondergedompeld wordt. En we zijn al aan het nadenken hoe hij zijn Engels kan behouden als we weer terug gaan.

Ik word al afgunstiger op zijn prachtige Amerikaanse uitspraak.  Hoe ik dat ook probeer na te doen, het lukt me niet. Laatste sprak hij het woord ‘ throat’ uit en ik zou dat even net zo mooi na zeggen. Na 20 pogingen ben ik maar gestopt omdat het alleen maar slechter ging klinken. Vooral omdat dat ettertje vol leedvermaak en dubbel van het lachen mijn pogingen gadesloeg. Ik neem maar genoegen met mijn winst op het schrijven, moeiteloos volgen van alle gesproken en geschreven taal  en makkelijker spreken met een steeds uitbreidende woordenschat. Met accent, het is niet anders.

En toen kreeg ik vorige week zo maar een mailtje van Michelle Obama, en zelfs met een echt logo van het Witte Huis erop. Ja, dan hoor je er natuurlijk helemaal bij hier. Dat kwam omdat ik ooit eens een mailtje gestuurd heb naar de frontoffice van het Witte Huis met een vraag waar ik overigens nooit antwoord op kreeg. Maar nu sta ik dus op de mailinglijst van potentieel geinteresseerde American Citizens en word ik goed op de hoogte gehouden.

Zo attendeerde David Axelrod mij op de live uitzending van de jaarlijkse  ‘ State of the Union’, zeg maar Prinsjesdag maar dan zonder Koningin en koets, maar met Barack Obama en veel gezoen en handengeschud. Ik moet zeggen dat Beatrix veel van hem kan leren. Ik heb ruim een uur geboeid zitten luisteren, de man weet absoluut hoe hij een verhaal moet vertellen. Jammer genoeg waren de Republikeinen het daar niet mee eens en dat was te zien ook. Het was erg interessant om nadien te zappen naar de diverse nieuwszenders. Veel van de grote nieuwszenders zijn pro-republikeins en op zijn zachts gezegd niet erg informatief maar pretenderen dat wel te zijn. Zo kan het gebeuren dat zogenaamde onafhankelijke politieke experts in de studio hun anayse loslaten op het verhaal van Obama. Toevallig zijn er dan 10 pro-republikeinse commentatoren, 2 kritische democratische en een onafhankelijke. Het grote publiek krijgt zo wel een erg vertekend beeld voorgeschoteld. Met moeite en dankzij mijn cursus op Stanford heb ik een paar betere nieuwszenders gevonden. Het is een verademing om gewoon een goed verhaal voorgeschoteld te krijgen en niet het ongenuanceerde geschreeuw van de andere zenders. Maar het maakt wel duidelijk waarom Amerika in veel opzichten zo conservatief is als dit het soort non-informatie is dat de gemiddelde Amerikaan wordt voorgeschoteld en voor waarheid aanneemt.

En het gaat nog erger worden in de toekomst naar mijn idee. Het hoogste rechtsorgaan, The Supreme Court,dat nu voor het merendeel bezet wordt door extreem conservatieve rechters die pas vervangen worden als ze letterlijk in het harnas sterven, heeft een controversiele beslissing genomen. Het heeft bepaald dat politieke kandidaten zonder uitzondering alle donaties zonder enige limiet mogen aannemen om een politieke campagne mee te financieren. Dat betekent dat rijke bedrijven zoals bijvoorbeeld de wapen- of tabaksindustrie  letterlijk een hun welgevallige kandidaat in het zadel kunnen helpen en zodoende dus eigenlijk uiteindelijk hun eigen president kunnen kopen. In een land waar ze prat gaan op de vrijheid van ieder individu vraag je je af hoeveel dat verschilt van een land met verkiezingsfraude of een totalitair systeem.

Maar goed, misschien zie ik het te somber en is het zover nog niet. Hopelijk zorgde Obama’s speech er in ieder geval wel voor dat de plannen voor een betaalbare ziektekostenverzekering voor alle Amerikanen eindelijk realiteit worden en dat geen enkele burger in dit rijke land meer hoeft te sterven omdat hij geen ziektekostenverzekering heeft. En dat is hard nodig.

De afgelopen weken nam ik zelf noodgedwongen een kijkje in die gezondheidszorgsector van Amerika. Doordat ik al had ingeschat dat dit een hele toestand zou worden liep ik door met kwaaltjes waar ik in Nederland misschien een dokter voor geraadpleegd zou hebben. Maar nu kon het echt niet langer, ervaring uit het verleden leert dat bij mijn huidige kwalen alleen fysiotherapie een oplossing biedt.

Dus ging ik extra vroeg opstaan om Menzis te bellen om toestemming te vragen om met vergoeding van de kosten naar de dokter te gaan.

De kosten voor gezondheidszorg zijn hier zo extreem hoog dat toestemming vooraf nodig is. En omdat mijn ervaringsdeskundigheid niet telde als medische kennis kreeg ik die gelukkig. Via Marleen kwam ik terecht bij een groepspraktijk in Palo Alto. Ik kon kiezen uit zo’n 30 dokters, van familydoctor (huisarts) tot specialist op welk gebied dan ook. Een afspraak maken lukte echter niet zomaar. Eerst moest ik 500 dollar depot betalen via mijn creditcard, en daarna kon ik uiteindelijk na 5 dagen terecht.

Eenmaal in de spreekkamer kwam een assistente mij wegen, mijn bloeddruk en polsslag meten en moest ik mij uitkleden en zo’n raar jasje aantrekken die je in films wel ziet. En ik kwam na wat gestuntel tot de conclusie dat de sluiting toch echt achter moest omdat het anders zo bloot was. Toen kwam de dokter en kreeg ik na een kort consult meteen een verwijzing naar de fysiotherapeut en een receptje voor pillen. En dat consult kostte dan 310 dollar. Daarna weer bellen met Menzis die zei dat de dokter dat wel kon zeggen, maar dat ze niets gingen vergoeden voordat de fysiotherapeut een behandelplan had gemaakt met het aantal ingeschatte behandelingen en de kosten. Dus op naar de fysotherapeut met dat verzoek, en daar kon ik gelukkig al terecht als ik meteen na iedere behandeling contant afrekende. Slechts 119 dollar per keer en dat 2 keer per week terwijl Menzis maar niets van zich laat horen. Het is maar goed dat we zo lang gespaard hebben voor dit sabbatical.

De fysiotherapeut is anders dan bij ons in Nederland. Vanuit de receptie kijk je de behandelzaal in en zie je mensen liggen en bewegen. Enige vorm van privacy is niet te vinden. Uitkleden om de zere plek te laten behandelen is er dus niet bij. Wat nog voor enige problemen zorgde de eerste keer omdat ik een strak col T-shirt droeg om de zere plek warm te houden. Nu kleed ik mij dus altijd vooraf om in mijn meest wijde t-shirt zodat ze er goed bij kan.

De fysiotherapeut begon met mijn hoofd heen en weer te schudden en te trekken en zei dat ik me toch vooral ontspannen moest. Dat ging mij namelijk niet zo goed af met een blerende radio vlak naast mijn hoofd, langslopende mensen, een boze buurvrouw op de behandeltafel naast mij die belde met haar huisarts waar de verwijzing toch bleef en dat ze nu niet behandeld kon worden, en luid telefonerende receptionisten met steeds maar binnenlopende nieuwe patienten. Doe mij maar de fysiotherapeut van thuis. Helemaal toen bleek dat ze hier nauwelijks behandelen maar meer geloven in oefeningen doen. Zo mocht ik de 2e keer meteen plaats nemen op zo’n eng fitness apparaat en flink gaan zwaaien met de hendels. Waarbij ik daarna meteen het hele weekend last had van een oude blessure van 6 jaar terug en er nu nog een kwaal bij heb. Gelukkig is ze nu veel voorzichtiger en hoef ik niet meer op dat apparaat maar word ik gewoon behandeld.

Enfin, ik wandel nu maar heel veel, dat is tenslotte overal goed voor, zelfs voor het milieu. En gelukkig kan dat ook weer en kunnen Wouter en ik al de hele week weer lopend naar school want het is weer droog. En de zon scheen zelfs een paar dagen, alles ziet er dan meteen weer  vrolijker uit. Het lijkt wel of de lente begonnen is, en dat in januari. De regen heeft veel goed gedaan voor de natuur, overal staan bomen en struiken in bloei. In onze tuin bloeit nu een prachtig roze pompoenroosstruik. Maar nog leuker is dat ik hier mijn lievelingsbloemen in bloei heb zien staan. Gigantische bomen zijn het, met duizenden zacht gele mimosabolletjes. Ik zag ze maar een keer eerder zo in het echt en dat is zeker 30 jaar terug in het uiterste zuiden van Frankrijk. Prachtig, ik zorg dat ik ze elke dag zie op mijn wandelrondje en hoop ze binnenkort ook te kunnen ruiken, waarschijnlijk als het heel warm is en alle takken in bloei staan.

Update 28

Marleen tipte me al en vanmorgen stond het in de krant. Om echt mee te tellen moeten we zondag 7 februari net als 100 miljoen Amerikanen aan de buis gekluisterd zitten voor de Super Bowl. Zelfs een sporthater als Marleen kijkt hier traditiegetrouw naar, samen met een vaste vriendenclub met heel veel lekkere fastfood, bier en cola op bank voor de tv.

De Super Bowl is de de finale van de American Football League en wordt gezien als de belangrijkste sportwedstrijd van het jaar. Voor de geinteresseerde kenners: dit jaar staan de New Orleans Saints en de Indianapolis Colts tegenover elkaar in de finale in Miami.  De Colts zijn favoriet omdat ze al voor de 4e keer de Superbowl haalden. De Saints staan voor het eerst in de finale en in New Orleans hebben ze een variant op onze uitdrukking ‘ als Pasen en Pinksteren op 1 dag vallen’. Als ze daar willen aangeven dat iets bijna onmogelijk is zeggen ze ‘wanneer de Saints de Superbowl spelen.’  En nu is het er dan toch van gekomen. Voor New Orleans, dat nog steeds lijdt onder de nasleep van de verwoestende orkaan Kathrina ruim 4 jaar geleden is dit een geweldige hart onder de riem.

De stad heeft 4 jaar na dato nog altijd een groot aantal daklozen en veel huizen zijn nog steeds verlaten en in een verwoeste toestand. Iedereen hoopte daarom heimelijk dat de Saints zouden winnen en zelfs president Obama gaf in een speciaal Superbowl interview toe een lichte voorkeur voor de Saints te hebben om die reden.

De meeste televisiekijkers schakelen echter vooral in vanwege de peperdure, vaak grappige en speciaal gemaakte televisiereclames waarin veel beroemdheden figureren. De leukste in dit genre was de spot met concurrenten Late Night Hosts Jay Leno en David Letterman chagrijnig naast elkaar op de bank met in het midden een sussende Oprah Winfrey.

Bedrijven zien de Super Bowl als een uitgelezen kans om reclame te maken voor hun product en zelfs politieke organisaties grijpen de gelegenheid aan om invloed uit te oefenen. Omroeporganisatie CBS staat onder vuur de afgelopen week omdat ze wel toestemming gaven voor een anti-abortus reclame van een conservatieve Christelijke groep, maar een reclame voor een homo dating-site ( knuffelende mannen! ) weigerden. En dan moet de wedstrijd nog beginnen. Maar wij lieten dit stuk cultuurbeleving natuurlijk niet aan onze neus voorbij gaan en de popcorn stond al vroeg op de boodschappenlijst.

En het viel niet tegen. We zaten de hele wedstrijd uit en gaven de prijs voor de leukste kleding aan de New Orleans Saints. Met hun gouden broeken en helmen zagen ze er verpletterend uit. En als in een echte Disney tearjerker wonnen ze als underdog wonder boven wonder ook nog. Nu is het wachten op de film naar het waargebeurde verhaal.

Wouter kreeg van Miss Johnston een lijst met correct geschreven namen van al zijn klasgenoten mee naar huis met het verzoek om voor ieder kind een Valentine mee te brengen. Ik moest eerst even navragen wat nou precies de bedoeling was. Het blijkt gebruikelijk te zijn om op Valentijnsdag ieder kind uit je klas een kaartje te geven. Die kaartjes kun je zelf maken, maar ook gewoon kopen in de winkel. Het zijn piepkleine kaartjes met opgedrukte teksten rond vriendschap en je vult je eigen naam in en die van de ontvanger. Wouter geeft de jongens Scooby-doo kaartje en de meisjes een met Tinkerbell, en allemaal hebben ze een bijpassend bladwijzertje.  Sowieso wordt veel aandacht besteed aan Valentijnsdag. De winkels liggen vol met zoete roze en rode frutsels en chocola.

Amerikanen zijn uitmuntend in het uitventen van hun ‘holidays’, zoals ze de feestdagen noemen. En ook hun mijlpalen worden goed gevierd. Zoals daar is de 100e schooldag. Alle kinderen van de onderbouw moesten 100 dingetjes meenemen om deze heuglijke dag te vieren. Wouter had 100 puzzelstukjes bij zich, maar er waren kinderen met autootjes, penny’s en snoepjes. En Wouter kwam thuis met een zelfgemaakte oorkonde om de hals, als bewijs dat hij nu 100 dagen slimmer is.

Ik geniet nog steeds erg van mijn bibliotheekdiensten op de school van Wouter. Als boekenwurm is het geweldig om in zo’n fijne omgeving met boeken te zijn en te zien hoe graag de kinderen de lessen van bibliothecaresse Miss Bennion volgen. En dan mijmer ik voor me uit over hoe fantastisch ik het zou hebben gevonden om hier als kind in de schoolpauzes te zitten lezen in die gezellige stoeltjes en zitzakken ( van rugpijn had ik dan nog niet gehoord) en om de leukste en nieuwste boeken mee te kunnen nemen naar huis.

In de bibliotheek worden de belangrijke gebeurtenissen van alledag aangegrepen om een uitstalling van bijbehorende boeken te laten zien. Kerstboeken rond kerst, boeken over liefde, respect en vriendschap rond Valentijn, boeken over Martin Luther King rond zijn herdenkingsdag. Februari is Black History Month. Zo moest ik laatst een stapel boeken klaarleggen rond het thema slavernij en rassenstrijd en ook een tafel met boeken rond zwarte Amerikaanse beroemdheden. Obama stond er, Malcolm X, Diana Ross, en beroemde sporters. Alleen mijn gekozen boeken rond Tiger Woods haalden de uitstaltafel niet dit jaar.

Ik had het geluk om deze week tijdens Wouters les dienst te hebben en stak hier veel van op. Zijn les ging over de slavernij in Amerika. Deze keer liet miss Bennion een film zien waarin de kinderen werd verteld over de slavenschepen uit Afrika en het harde leven van de slaven op de plantages. Maar ook hoe dappere Amerikanen de slaven hielpen om te ontsnappen via een ondergrondse ontsnappingsroute, the Underground Railroad.

Vooral dit verhaal heeft diepe indruk gemaakt op Wouter. Het vertelt hoe een boerenknecht langs de plantages trok en dan steeds contact legde  met de slaven. Hij leerde ze een lied: ‘ follow the drinking gourd.’

Het lied had een verborgen boodschap over de vluchtroute naar vrijheid. Om te ontsnappen moesten slaven naar het noorden vluchten. Door ‘ s nachts te reizen en naar de sterren te zoeken in de vorm van een steelpan/drinkbeker vonden ze de weg naar het noorden, naar het vrije Canada.

Alle kinderen zaten ademloos te kijken en zelfs de beweeglijkste kinderen zaten roerloos op hun stoel. Dat is nog eens een geschiedenisles.

Een tijdje geleden al maakte ik kennis met Natty, de moeder van Prem. Prem volgde net als Wouter de naschoolse basketballes en bij het ophalen praatte ik altijd even met Natty. Ze komt van oorsprong uit Thailand, studeerde hier, trouwde met een Amerikaan ( Peter Kuykendall,  waarschijnlijk een Nederlandse achtergrond  van generaties terug ) en bleef hier wonen.

Ze woonde tot voor 2 jaar terug in Belmont, ongeveer 40 minuten noordelijker dan Menlo Park, vlakbij het werk van haar man. Omdat de scholen daar erg slecht zijn verhuisden ze  naar deze regio. Natty beheert met haar man een professionele website op het gebied van Thais eten.

Omdat we leuke gesprekken hadden en Wouter goed met Prem kan opschieten, nodigde ik hen beiden uit voor een playdate. Terwijl de jongens zich vermaakten met lego deden wij dat door de Amerikanen en hun rare gewoonten eens even lekker te analyseren. Alhoewel Natty hier al jaren woont kan ze nog steeds met Oosterse blik naar de Westerse wereld kijken en zich verwonderen. Zo snapt ze net als ik niets van alle ophef over een betaalbare ziektekostenverzekering voor alle Amerikanen. Of vindt ze net als ik dat de Amerikaanse ouders wel heel erg strict zijn in de opvoeding van hun kinderen. Maar tegelijkertijd merk ik hoe je als mens toch ook erg bepaald wordt door je eigen cultuur. Zij vindt het bijvoorbeeld heel normaal dat in Californie de doodstraf als ultieme straf wordt gehanteerd, net als in haar land van herkomst. Iets wat ik vanuit onze Nederlandse cultuur verafschuw en afwijs. En als ‘verse’ buitenlander zie ik dan weer hoe zij naar mijn idee al heel erg geamerikaniseerd is. Bijvoorbeeld doordat ze erg veel aandacht besteed aan een zo goed mogelijke opleiding van haar zoon zodat hij later succesvol zal zijn. Zo volgt Prem nu geen basketbal meer, maar moet hij tegen zijn zin 2 dagen per week na schooltijd Chinees leren, de taal van de toekomst volgens Natty.

Vandaag gingen Wouter en ik bij hen op bezoek en konden we weer veel nuttige weetjes uitwisselen. Zo wist ik niet dat het in Thailand heel gewoon en spotgoedkoop is om een ‘maid’ te hebben die bij je inwoont, alle maaltijden kookt en het huishouden doet. Nooit meer hoeven koken! Het leek ons allebei geweldig. En ik kon haar bevestigen dat bij je ons inderdaad gewoon marihuana kan kopen bij een coffee shop die eigenlijk geen coffee shop is.

Het leert mij in ieder geval om nog meer open te staan voor andere culturen en te beseffen dat mijn zogenaamde eigen mening toch ook voor een groot deel gevormd is door mijn achtergrond en cultuur. Misschien is zo’n jaartje buitenland ook iets voor Geert Wilders?

Op de school van Wouter is het ‘appreciate our differences’, oftewel ‘waardeer onze verschillen’ week.

Een week waarin aandacht wordt besteed aan de verschillen tussen kinderen onderling en dat je daar met respect en tolerantie mee om moet gaan. Wouter is ook een beetje different en mocht daarom net als 4 andere buitenlandse kinderen het weerbericht voorlezen tijdens  het dagelijkse schooljournaal. In het Nederlands wel te verstaan, maar de temperaturen dan wel graag in het Engels. Want niemand snapte gisteren iets van het Japanse weerbericht. Dus moesten we nog vroeger op dan anders om op half 8 op school te zijn zodat Wouter zich kon voorbereiden. Hij kweet zich uitstekend van zijn taak, en mij is het gelukt om een filmpje te maken van zijn Erwin Krol performance, dus als het goed is kunnen jullie zijn optreden zelf beluisteren. Toen hij terug kwam in zijn klas ging er een luid gejuich op, dus zijn dag kon niet meer stuk.

Deze speciale week was al lang geleden aangekondigd en het leek mij als pseudo-bibliothecaresse leuk om in het kader daarvan 2 boeken te doneren voor de bibliotheek. Dus bestelde ik via Amazon het in het Engels vertaalde geweldige prentenboek ‘Koning en Koning’ en de opvolger daarvan. King en king gaat over een prins die op verzoek van zijn moeder op zoek gaat naar een prinses om mee te trouwen zodat zij met pensioen kan gaan. De prins kan maar geen geschikte prinses vinden, totdat de laatste prinses op bezoek komt met haar broer en hij op slag verliefd wordt op de prins. En ze leefden nog lang en gelukkig. De prentenboekenboeken zijn heel kunstzinnig uitgevoerd en gemaakt door 2 afgestudeerde kunstenaressen aan de Groningse kunstacademie Minerva. Ze werken vanuit een atelier dat ze huren van mijn werkgever Lefier, in de oude badhokjes van zwembad ‘ de Papiermolen’.  Het idee was heel leuk vond ik al met al.

Maar toen wist ik nog niet dat verschillen hier op school veel enger geformuleerd worden. Daar kwam ik pas achter tijdens de vrijwilligersworkshop voor moeders die wilden helpen om een les over dit thema in de klas te kunnen geven, De leerkrachten konden kiezen uit boeken rond uiterlijke verschillen als huidskleur, of hadden de keuze uit boeken over kinderen met autisme, leermoeilijkheden of pinda-allergie. Miss Johnston koos een boek over autisme, want in Wouters klas blijken 3 kinderen met autisme te zitten. ‘ No child left behind’, heet dat. Kinderen met beperkingen of achterstanden draaien gewoon mee in een normale schoolklas en gaan soms de klas uit om elders op school lessen te volgen die speciaal op hun beperking gericht zijn. Een aantal van die kinderen heeft een eigen begeleider die de hele schooldag naast ze in de klas zit. Dat is met de 3 klasgenootjes van Wouter niet het geval.

Verschillen in samenlevingsvormen was geen thema in differencesweek, waarschijnlijk omdat dat hier in het preutse en sterk religieuze Amerika toch te gevoelig ligt. Iets wat ik langzamerhand ook begreep uit mijn objectieve waarneming dat mijn ruim op tijd gedoneerde boeken nooit de speciale differencesweek uitstaltafel in de bibliotheek haalden en (nog) niet in de  collectie zijn opgenomen. Ik begin me nu dan ook sterk af te vragen of ze sowieso wel uitgeleend gaan worden. Sinds ik van Marleen hoorde hoe omzichtig in groep 5 sexuele voorlichting wordt gegeven en dat ouders vooraf een toestemmingsformulier moeten tekenen zodat hun kind de les mag volgen ( en dat soms niet doen) heb ik er een hard hoofd in.

Maar de speciale les in Wouters klas was in ieder geval leuk. De kinderen moesten allemaal een overhemd aantrekken en vervolgens sokken om hun handen doen. Op die manier moesten ze alle knoopjes dichtmaken. Dat valt niet mee, doe het ze maar eens na. Succes verzekerd, veel gegiechel en een uitstekende manier om kinderen aan den lijve te laten ontdekken hoe het is om met een lichamelijke beperking te moeten leven.

Volgende week is het voorjaarsvakantie, die ze hier ski-break noemen. Omdat wij onze benen liever heel houden vliegen we op Valentijnsdag naar het warmere San Diego, op de grens van Mexico. Over onze avonturen daar meer in de volgende update.

Update 29

De afgelopen week was het het voorjaarsvakantie en we besloten nog wat meer van Amerika te gaan zien. We waren eerst van plan de Grand Canyon te gaan verkennen. Helaas bleek die in de winter slecht begaanbaar te zijn en zijn veel wegen afgesloten voor verkeer. Bovendien is het er nu heel koud. Zijn we net zo blij dat we het vriesweer in Nederland missen, gaan we het natuurlijk niet opzoeken.

Maar ook met het tweede plan hadden we niet veel geluk. Een bezoek aan het Witte huis in Washington DC zat er niet in. Vanwege de vele veiligheidsmaatregelen komen buitenlanders zeer moeizaam binnen. De Nederlandse ambassade moet er aan meewerken, maar die gaf in een keurig mailtje aan daar niet meer aan te beginnen voor touristen. Het is te moeilijk geworden door alle nieuwe veiligheidsmaatregelen. En mijn verzoekmailtje aan de frontoffice van het Witte Huis of hier toch geen mouw aan gepast kon worden werd helaas nooit beantwoord. Maar zoals ik al eerder schreef sta ik nu lekker wel op hun mailinglist en kreeg ik vorige week alweer een mail van mijn vriendin Michelle Obama. Over gezond eten en het nut van meer bewegen. Maar dat terzijde.

We waren uiteindelijk erg tevreden met onze derde keus: een bezoek aan San Diego, een stad aan zee in het uiterste zuiden van Californie, op de grens met Mexico. Het is daar nu veel warmer dan bij ons in het noorden en biedt voor elk van ons iets leuks. Maar dat we verliefd zouden worden op San Diego en zo’n super vakantie zouden hebben hadden we niet verwacht.

Alledrie mochten we een activiteit kiezen. Petra wilde graag de wereldberoemde dierentuin van San Diego zien. Wouter wilde natuurlijk naar Legoland en ik had mijn keuze bepaald door middel van een tip in mijn nieuwe yardsale reisgids ‘ 1000 places to see before you die’.

Dit geweldige koffietafelboek claimt dat je San Diego niet kunt aandoen zonder te overnachten in hotel Del Coronado, oftewel ‘the Grand Lady by the sea’. Dit hotel werd geopend in 1888 en herbergde veel presidenten en Prins Edward de 8e van Whales schijnt hier zijn bruid Wallis Simpson ontmoet te hebben.  Marilyn Monroe verbleef in Del Coronado tijdens de opnamen van de film ‘Some like it hot’, waar het hotel tevens een grote rol in speelt. Wij mochten er 1 nacht blijven dankzij onze Amerikaanse ANWB korting, en verkasten toen gauw naar een goedkoper hotel, maar de moeite waard was het wel. De film gaan we binnenkort samen bekijken om nog even terug te denken aan onze vakantie. Onze kamer had een zij-uitzicht op zee en het hele ouderwetse houten gebouw ademde de historie van lang vervlogen tijden. Ik had mijn garderobe natuurlijk aangepast aan de sjieke sfeer van het hotel en voelde me helemaal Marilyn Monroe in mijn zijden balletjesrokje.  En ik viel daarom niet al te erg uit de toon bij al die dames in baljurken die binnen schreden om naar het Valentijns diner-dansant te gaan in de beroemde balzaal. We konden van buiten naar binnen kijken en het zag er allemaal erg romantisch uit. Wij gingen lekker pootje baden in de zee en flaneren over het strand bij zomerse temperaturen en daarna zonder dansen eten in de plaatselijke pizzeria.

Petra koos voor de San Diego Zoo, volgens de reisboeken de grootste dierentuin ter wereld waar de dieren zoveel mogelijk in een nagebootste natuurlijke omgeving verblijven. Maar toen we op maandag opstonden was het heerlijk mooi weer en we hoefden pas om 12 uur uit te checken bij hotel Del Coronado. Dus toen Petra tijdens het uitmuntende ontbijt met uitzicht op zee voorstelde om nog even lekker te genieten van het luxe hotel door het even rustig aan te gaan doen vandaag en lekker te gaan zwemmen in plaats van de dierentuin te bezoeken, waren Wouter en ik gauw om. Het zwembad was geweldig en de luxe ligstoelen gemaakt om je echt het gevoel te geven een filmster voor een dag te zijn. Daarna vertrokken we voldaan in onze hybride rental car naar ons volgende hotel. Leuk snufje: onze auto reed gewoon door een knop op het dashbord in te drukken, de autosleutels waren ook alleen maar knoppen om de deuren automatisch te openen en te sluiten. Helaas kon ie nog niet over stoplichten heen vliegen of tegen ons praten.

Ons nieuwe hotel bleek hoewel stukken eenvoudiger toch ook erg leuk vooral omdat het pal aan zee lag. Langs het strand was een lange wandelboulevard met allemaal leuke huizen erachter. In de tuinen stonden heel grappige stoelen, een soort badmeesterstoel met hoge poten zodat je in zo’n stoel gezeten over de mensen heen de zee kan zien. Nadat we het strand bekeken hadden gingen we op pad om een bezoekje te brengen aan Petra’s neef Bernd die in de buurt van San Diego woont. Ze had  hem een tijdje geleden gemaild  dat we in de buurt kwamen en hij nodigde ons uit om te komen eten.

Bernd woont al ruim 20 jaar in de VS, trouwde een Vietnamees-Amerikaanse vrouw en heeft 2 tienerdochters. Als in een echte American dream heeft hij zich van onderaf opgewerkt tot een hoge functie in een bedrijf dat biologische medicijnen maakt. Hij woont op zo’n 15 kilometer van San Diego, hoog in de heuvels in een zogenaamde gated community. Dat betekent dat zijn wijk met grote dure huizen afgesloten is door hekken en daardoor goed beveiligd. Bij de poort moesten we een code intoetsen en vervolgens gingen de deuren automatisch open. Hij woont in een prachtig huis dat niet misstaat in zo’n woonglossy bij de tandarts. Zijn vrouw werkt als interieurarchitect en het huis was voorbeeldig en weelderig ingericht. De tuin was gigantisch, met een basketbalveld, een half-pipe om te skateboarden, een zwembad met hot tubl, een complete buiten keuken, een beachvolleybalveldje, een grote speelboomhut  en zelfs een een kleine golfbaan. Wouter werd meteen meegetroond door Bernd’s dochters en leerde  een paar balletjes te schieten. In de tussentijd dronken wij een drankje bij de vuurplaats en wisselden ervaringen uit. En tijdens die gesprekken bleek dat al die luxe ook een keerzijde heeft. Het wonen in een beveiligde wijk blijkt een noodzaak omdat de kans bestaat  dat dierenactivisten kwaad in de zin hebben en net als bij een collega in Engeland een bom op de stoep leggen. En veel tijd om te genieten van dat prachtige huis is er ook al niet, meer dan 260 dagen per jaar is Bernd op reis voor zijn werk. Maar als hij er is staat hij graag te koken in zijn buiten keuken, en hij maakte speciaal voor ons een echte kreeft, grote steaks en een vegetarische maaltijd klaar. Het was leuk om ze te ontmoeten en na een gezellige avond vertrokken we voldaan naar ons hotel om ons goed voor te bereiden op de belangrijke volgende dag.

Wouter verheugde zich namelijk al weken op het bezoek aan Legoland, streepte de dagen af op zijn zelfgemaakte kalender en spaarde al zijn zakgeld op om daar wat te kunnen kopen. Zeker nu hij iedere week geinspireerd thuis komt van zijn na-schoolse Lego class is hij nog fanatieker aan het bouwen en moet er zelfs een motortje komen. Legoland bleek een groot succes. Gelukkig kennen ze hun pappenheimers bij Legoland en kun je voor een kleine bijbetaling nog een dagje heen. Ja, Wouter boft maar met zulke lieve ouders. Naast vele ritjes in vaar, rijd of vliegattracties was er veel tezien. Zoals Mini-land USA, een soort Madurodam in Amerika en dan van Lego.

En zo kwam het dat we toch nog een blik konden werpen op het Witte Huis en het Capitool in Washington. Zelfs de rest van Amerika kwamvoorbij. Hier hoeven we dus ook allemaal niet meer naar toe: Las Vegas, New York, New Orleans, de uitgehouwen presidenten hoofden op Mount Rushmore. En dat allemaal van Lego, heel knap gemaakt. Gelukkig is Wouter net zo’n schijterd als wij dus hoefden we niet in de engste kermisattracties. Maar dan bleef er toch nog genoeg over. Meestal gingen we om de beurt met Wouter in een ritje. Maar in  de piratenboot pasten we alledrie, dus dat leek wel gezellig. Tuurlijk, er stond een waarschuwingsbord dat je drijfnat kon worden. Maar ja, aan dieoverdreven veiligheidswaarschuwingen van de Amerikanen wen je zo langzamerhand wel. Helaas  was het deze keer bepaald niet overdreven, tijdens het vaartochtje gingen er waterkanonnen af en werd je beschoten door andere boten terwijl je zelf terugschoot. En dan mocht het sadistische publiek langs de kant ook nog spuiten. Er zijn veel onaardige mensen in de wereld, dat blijkt maar weer. Tot op mijn onderbroek doorweekt kwam ik druipend de boot uit. Om toen tot de ontdekking te komen dat het winkeltje naast de attractie wegwerp regencapes verkocht. En dat zetten ze dan weer niet op zo’n waarschuwingsbord. Gelukkig was het een stralende dag met zo’n 25 graden Celsius en duurde het drogen niet al te lang.

En Legomaniak Wouter had de tijd van zijn leven. Al zijn zakgeld in een keer uitgegeven aan weer zo’n grote Legodoos die niet vanzelf in Nederland komt. Maar helemaal gelukkig in zijn nieuwe Indiana Jones Legoland T-shirt. Bij thuiskomst gingen we nog even lekker zwemmen in het hotel zwembad en samen in de hottub. Erg gezellig en ontspannen.

Daarna verliet  ik de hotelkamer om afhaal Mexicaans te gaan halen bij een van die kleurrijke strandtentjes. De zon ging bijna onder en dat was een magisch gezicht op deze wolkenloze dag. De hele lucht kleurde rood en een grote rode bol zakte langzaam in zee. De terrasjes zaten vol, alle mensen langs het wandelpad op de boulevard stonden stil en zelfs de yoga beoefenaars op het strand keken naar dit prachtige schouwspel. Ik meende zelfs iemand te horen applaudiseren toen de zon eindelijk in zee zakte.

Voldaan en  bijgetankt vertrokken wij weer naar San Diego Airport, waar we vlak voor het boarden vervolgens urenlang mochten wachten omdat er maar 1 landingsbaan open bleek in San Francisco  vanwege hetslecht weer ter plaatse. ( 17 graden koeler en veel mist) Toen we steeds meer onderuitgezakt in onze stoelen hingen besloten de medewerkers van Virgin Airlines er maar eens een leuk spel tegen aan te gooien. Wie het gekste voorwerp bij zich had kreeg een prijs. En dan blijkt maar weer hoe alledaags doorsnee wij zijn. Wouter wilde natuurlijk meedoen met het spel, dus stuurden we hem uiteindelijk maar met zijn Nederlandse invulboekje voor jongens naar voren. Twee andere reizigers kwamen ook hun voorwerp laten zien en hij concurreerde met een bh en een paspoort voor een dier. Alle drie kregen ze een prijs, en zo kwam het dat Wouter gratis een film van vliegende marmotten mocht zien op de terugweg. Onze leuke vakantie was weer gered.

Update 30

Na een aantal weken met veel regen merken we nu dat de lente in aantocht is. De regenbuien worden afgewisseld met warmer weer en vorig weekend hadden we zelfs een super zonnige dag. Omdat de zon nog laag staat hebben we maar op 1 plek zon rondom ons huis en helaas is dat een braak liggend stukje land dat helemaal drassig is van de regen. Maar daar hebben we wat op gevonden. Petra zag de stenen liggen die we konden gebruiken en Wouter en ik hebben nu samen een prachtig piepklein terrasje gelegd waar net 2 stoelen kunnen staan. Ik haalde de stenen van de stapel bij het schuurtje. En dat was heel dapper van mij want ze zaten onder de spinnewebben. Ik verleg hier dagelijks grenzen dus met mijn sabbatical doelen zit het wel goed.

Met een stok sloeg ik de spinnewebben eraf en dan pakte ik gauw de steen en gooide die naar Wouter die vervolgens het terras legde. Tenslotte heeft hij de meeste ervaring met al zijn legobouwwerken. Vervolgens bouwden we de barbeque ( die we toch niet gebruiken) om tot een bijzettafeltje en gingen we bezweet maar voldaan en poepietrots thee en limonade drinken op ons verse terras. En daarna was het een kleine stap om voor het eerst na maanden weer eens naar het openlucht zwembad op Stanford te fietsen. Ik was bang dat het te koud zou zijn, maar gelukkig stoken ze wat meer in de wintermaanden en was het water behaaglijk warm. Een gek idee, op de laatste dag van februari in een buiten zwembad zwemmen.

Paniek bij Wouter in de klas. Er zijn luizen geconstateerd! We kregen een gestencild papier mee dat ons kind was blootgesteld aan een mogelijk luisgevaar. En 2 weken later kregen we opnieuw zo’n papier maar daarnaast ook nog een alarm-email van miss Johnston. We moesten dagelijks het haar controleren en bij het constateren van de kriebelbeestjes doorklikken naar de link in haar email. Ze beveelde daarin zeer sterk de ontluissalon in Mill Valley aan. Het idee is dat je daar met het hele gezin heen gaat voor een complete anti-luis behandeling met nazorg. Gezellig samen ontluizen, ook goed voor een familiekwaliteitsmoment. Ze nemen luizen erg serieus hier, een kind wordt meteen van school naar huis gestuurd dus iedereen weet ook meteen wie er luizen heeft. En die arme Angela kon op de valreep niet naar het Lego-verjaardagsfeestje van Alex komen vanwege de net geconstateerde luizen in haar haar. Miss Johnston was ook een dag afwezig van de week. We hebben maar niet nagevraagd.

En Angela heeft wel wat gemist, want het Legofeestje was geweldig volgens onze eigen insider. Wouter was superblij dat hij luisvrij was en daardoor wel het feest kon bijwonen. Het festijn vond natuurlijk buiten de deur plaats, deze keer in echte Lego speelgoedwinkel in Hillsdale Mall in San Mateo. Dat het een half uur rijden is van hier is voor Amerikanen geen bezwaar, maar ik was blij dat Wouter op de heenreis met Evan mee kon rijden en wij Evan op de terugweg weer mee terug namen. Integreren in een nieuw land gaat echt makkelijker met kinderen denk ik wel eens.

De Legowinkel is natuurlijk een Walhalla voor Legofreaks en het feestje bleek te bestaan uit het uitkiezen van een ( voorgeselecteerde) legodoos om die vervolgens zelf te bouwen en mee naar huis te nemen. Ik vond het een beetje pijnlijk, want wij kochten een legopresentje van dezelfde grootte voor the birthday boy als die welke Wouter mee naar huis terug nam. En dat terwijl ik de prijs voor een kado al verdubbel met wat ik in Nederland gewoonlijk uitgeef voor een verjaardagsfeestje van een klasgenoot. Andere normen en waarden, ik  leef nu tenslotte in een consumptiemaatschappij en dan ook nog eens in een dure wijk. Na afloop pikten we de jongens op in de pizzeria waar ze allemaal pizza (dat is alle kinderen behalve Wouter) en verjaardagstaart (dat natuurlijk wel)  aten. En daarna ging de jarige met onuitgepakte kadootjes blij terug naar een nog steeds verjaardagsrommelvrij huis. We zijn nu weer in blijde afwachting van het obligate bedankbriefje.

Toch is het heel prettig om omgeven te worden door mensen die heel beleefd zijn.  Ze zijn hier zelfs zo beleefd dat ze ‘ o, I am sorry’, zeggen als jij ze voor de voeten loopt of iets anders onbeleefds doet. Ik krijg er zelf ook een tik van mee en wens van de weeromstuit nu ook al alsof het niets is iedereen standaard ‘ have a great day’ toe.

Het doet iets met je humeur dat mensen zo vriendelijk, beleefd en voorkomend zijn en die enkele hufter in het verkeer is hier veel zeldzamer dan in Nederland. Zodra je oogcontact maakt met wie dan ook op straat krijg je een stralende glimlach terug. Ja, wat doe je dan met je pre-menstruele rothumeur? Je glimlacht gewoon terug en voelt je gelijk een stuk beter. Depressief? Verhuis naar Amerika.

Wat me ook opvalt is dat kinderen geleerd wordt om netjes te bedanken als ze een compliment krijgen.’Goh, wat heb jij een mooie kamer,’ zei ik tegen Callie toen ik Wouter ophaalde van een playdate. ‘ Wat zeg je dan?’ vroeg haar moeder. ‘ Thank you Mrs. Bierling’.  En ook toen ik de blauwe regenjas met rode kersjes bewonderde van weer een ander klasgenootjes moest het arme schaap dank je wel zeggen. Toch kan ik daar absoluut wat van leren. Het is weer eens wat anders dan calvinistisch schutteren: ‘ach, het is een uitverkoopje hoor!’

Ik vind het nog steeds leuk om iedere dinsdag te gaan werken bij de Food Closet, al merk ik wel dat het lange staan en vele bukken niet erg bevorderlijk is voor mijn rugklachten. Het is iedere keer weer afwisselend. Dat gaat op zowel voor wat we aan te bieden hebben als voor de klanten die het voedsel komen afhalen. Rond de kerst lagen de hoogopgetaste planken en de hele vloer tjokvol met ingezamelde, door kerstschuldgevoel gedreven, gedoneerde blikken voedsel. Nu zijn al die schappen weer op normale sterkte ingericht en zijn sommige voedingswaren zelfs niet voorradig. Zo hadden we een aantal weken geen spaghetti of macaroni, een erg populair item. Groene bonen in blik zijn er altijd, terwijl andere blikgroenten schaars gedoneerd worden. En dat terwijl de gemiddelde bezoeker zijn of haar neus optrekt voor alweer een blik sperciebonen. Ze hebben liever doperwten of mais, en geef ze eens ongelijk.

Het is grappig om te merken hoe verschillend mensen zijn. Sommige bezoekers doen er alles aan om nou juist de meest ongezonde produkten van de schappen te kiezen.’Nee, geen verse groenten of fruit, doe maar die fruitloops (een soort cornflakes met suiker, vet en kleurstoffen) en hebt u nog van die cakejes?’ Want ja, de dure coffeeshop Starbucks doneert dagelijks al haar overgebleven pastries en die zijn erg jummy.

Andere bezoekers zijn juist erg gespitst op gezonde produkten en kiezen de kruidenthee, verse groenten en fruit en gedroogde linzen. Helaas zijn juist die bezoekers altijd erg kieskeurig en dat betekent veel bukken en produkten laten lezen of voorlezen en dan toch maar weer terugleggen en iets anders pakken. Gelukkig ben ik zelf ook nogal een neuroot, en daarbij beroepshalve erg empatisch ingesteld, maar zelfs mij gaat het soms te ver. Vooral als het met een zekere air en arrogantie gepaard gaat. Jammer genoeg is bij bepaalde, meestal dakloze mensen de – vast en zeker noodgedwongen – overlevingstrategie wat ver doorgeschoten en dan is het goed dat ik ondanks mijn zwakke rekenkunsten tot 10 kan tellen. Bijvoorbeeld die meneer die zegt dat ie dat volkoren brood op de achterste rij wil hebben en als ik zo’n brood pak zegt dat hij dat brood natuurlijk niet bedoelde en of ik ondanks mijn vast en zeker hoge opleiding nou echt niet snapte wat hij bedoelde. En vervolgens gaat hij uitgebreid en tergend langzaam zijn brood inpakken en kijkt me niet aan. Als ik dan op een vraag inga van een andere bezoekster, die net van mijn collega de keuze kreeg uit een aantal gedoneerde lipsticks en zeg: ‘ja hoor, die kleur staat u echt mooi’, dan zegt mijn klant boos:’ Nou ja, ik  dacht toch echt dat u met mij bezig was.’ Gelukkig zijn ze niet allemaal zo. Sommige mensen zijn weer de andere kant doorgeschoten en bedanken me bij elk produkt dat ik uitreik, en laatst zei een hele lieve en wat warrige meneer aan het eind van zijn bezoek dat hij God in mijn ogen zag. Dat had ik zelf nou nog nooit geconstateerd bij het in de spiegel kijken. Het is in ieder geval nooit saai op de voedselbank.

Vandaag was ik op kraamvisite bij Shanti, de Francaise die ik ontmoette bij de Engelse les. Haar baby Axel is in het ziekenhuis van Stanford geboren en nu voor altijd een Amerikaans staatsburger. Handig voor later, hij hoeft dus nooit een visum aan te vragen als hij naar Amerika zou willen en dat terwijl hij ook nog de Franse nationaliteit heeft. Voor dat alles hebben ze natuurlijk wel nogal wat formulieren moeten invullen.

In Amerika is het heel gewoon om pijnvrij te bevallen, maar Shanti had van te voren gezocht naar een dokter die open stond voor een wat meer natuurlijke bevalling (onder ervaringsdeskundigen ook wel de pijnlijke bevalling genoemd). Helaas werd haar zoontje veel te vroeg geboren en moest ze toch hals overkop naar het ziekenhuis en uiteindelijk onder volledige verdoving bevallen. Gelukkig is hij na wekenlang in de couveuse nu uitgegroeid tot een gezonde en vrolijke baby.

Sowieso zijn ze hier heel gemakkelijk met voorgeschreven medicijnen. Vanwege mijn rug en schouderklachten had ik iets gekregen voor ontspannen spieren, maar liefst 10 milligram. Na een bezoek aan de fysiotherapeut neem ik voor het slapen gaan nog wel eens zo’n pil. Volgens Petra verander ik dan in een zombie, maar zij overdrijft wel vaker.  Als ik bij mijn dokter thuis eens in de zoveel jaar na een heftige blessure om iets dergelijks verzoek krijg ik misschien 6 pillen van 2 milligram. Hier hebben ze zelfs de mogelijkheid om je aan te melden via het internet om digitaal een herhalingsrecept te regelen. Natuurlijk wou ik uitzoeken of dat ook echt werkte. Ik heb weliswaar nog wel wat pillen over van de 20 die ik kreeg, maar het leek me wel handig voor je weet maar nooit als ik straks weer thuis ben en weer afhankelijk van mijn huisarts. Dus ik vroeg digitaal om een herhalingsrecept en verwachtte meteen een oproep van de dokter. Maar niets hoor, ik kreeg alleen een mailtje dat mijn recept voor me klaar lag bij de Wallgreens Pharmacy. Ik begrijp nu waarom hier zoveel afkickklinieken zijn.

Net haalde ik Wouter op van zijn Lego class. Alle kinderen waren druk bezig de legoblokjes op te ruimen van de vloer. Toen begon het ineens te waaien en hoorden we een stortbui langs razen: echte hagelstenen knalden naar beneden. Een unicum in de Bay Area. En voor mijn ogen voltrok zich een prachtig schouwspel: 10 wilde jongens met Wouter er langzaam achter aan sukkelend ( hagel, nou en?) vlogen naar buiten en liepen met hun hoofd omhoog verrukt in de hagelbui rond, gilden van plezier en probeerden de hagelstenen te vangen. Een moeder maakte een foto van haar dochter die hagelstenen had verzameld in haar poncho. Voor altijd vastgelegd voor het nageslacht, hagel in Menlo Park.

Gister zat ik aan de buis gekluisterd: voor het eerst live de hele integrale uitzending van de Oscars zien. Het was een geweldige show met maar heel weinig reclames tussendoor. Ik heb gesmuld van al die prachtige jurken en overweeg nu serieus een carriereswitch naar actrice. Om, al is het maar 1 keer in mijn leven, zo’n prachtige designerscreatie te mogen dragen en opgetut te worden door mijn eigen make-up artist.

En ik kan bekijken of het me echt ligt, want ik reis donderdag af naar Hollywood, Los Angeles.  Petra’s ouders zijn een weekje op bezoek en zijn zo lief om op Wouter te passen zodat ik 2 dagen met Marleen op stap kan. Het idee was om een show van Ellen DeGeneres bij te wonen. Zij is zeg maar een soort Sonja Barend / Ophrah Winfrey talkshowhost op de middagtelevisie.

We zijn nu al over de helft van ons verblijf en ik bedacht wat ik nog zou willen doen in de tijd dat we hier zijn. Voor 1 keertje zo’n tv show bijwonen met gillende dames in het publiek leek me nou wel wat, Amerikaanser kun je het niet krijgen. Bovendien vind ik Ellen DeGeneres erg grappig en haar show verfrissend. Maanden geleden al heb ik kaartjes besteld en tot op het laatste moment bleef het spannend, maar nu lijkt het erop dat we niet gebeld gaan worden om in het publiek aanwezig te mogen zijn. Ter plekke gaan we nog een nummer bellen voor last-minute wachtlijstmogelijkheid, maar ik ben bang dat we gewoon maar wat bij het zwembad in ons hotel moeten hangen, ronddwalen in Hollywood, en wachten tot we ontdekt worden.

Update 31

De lente is nu echt begonnen en we hebben zelfs al zomertijd. Dat betekent dat het ’s ochtends vroeg nog wat koud is en de kachel even aan moet. Daarna warmt het snel op en we boffen deze week helemaal omdat er opeens een warmte golf is. Wouter is vanmorgen voor het eerst in kort broek naar school gegaan en ik heb gistermiddag op ons nieuwe zonneterrasje gezeten totdat de zon onder ging.

Iedere dag ontdek ik weer een nieuwe boom of struik in de buurt die zijn bloesems toont. De gele mimosabomen zijn inmiddels uitgebloeid, maar nu zijn er spierwitte bloesembomen te bewonderen en zelfs echte Oililystruiken met rood-roze bloemetjes. De vogels kwettereren dat het een lieve lust is en we hebben zelfs een echte specht die ratatageluiden maakt in de hoge houten telefoonpaal. Ik ken de specht eigenlijk alleen maar van de Woody Woodpecker tekenfilms uit mijn jeugd, maar wij hebben dus een echte in onze tuin. Vanmorgen lagen er allemaal stukjes houtschilver op de tuinstoelen. Hij heeft goed huisgehouden vannacht. Hopelijk houdt hij alleen van bomen, want ons hele huis is van hout en we moeten het nog even volhouden hier.

Vorige week was ik met Marleen op avontuur naar Los Angeles. De sterren leken gunstig te staan toen we zomaar een gratis upgrade kregen van autoverhuurder Alamo en mochten rondrijden in een hippe Chrysler Cruiser. Helaas hebben we toch ons oorspronkelijke reisdoel niet gehaald. Een bezoek aan de Ellen DeGeneresshow zat er niet in. Tot op de laatste dag hebben we gebeld naar een speciaal telefoonnummer om op de wachtlijst gezet te worden, maar het heeft niet mogen baten.  We hebben het gered tot aan de parkeergarage, waar een grote stoet dames klaar zat om later naar de studio geleid te worden. Wij werden echter tegen gehouden door een strenge beveiligingsdame omdat we geen bevestigingsbrief of telefoontje hadden gekregen. Over de schimmige toelatingsprocedure zal ik me verder maar niet uitlaten. Marleen en ik constateerden echter wel dat wij een veel leuker ( gekleed ) publiek zouden zijn geweest en dat Ellen en de televisiekijkers veel gemist hebben. Maar we zijn nu wel de trotse bezitters van een echt Ellen DeGeneres autoparkeergaragekaartje en een echt Ellen ‘ it tastes funny’ waterflesje. Dus.

Daarna gingen we lekker lunchen in Burbank en vervolgens door LA crossen om naar ons hotel in Hollywood te gaan. En daar boften we enorm, want onze kamer op de 11e verdieping had uitzicht op het befaamde Hollywood bord in de heuvels.

Om de hoek van ons hotel ligt de beroemde ‘Walk of Fame’, de straat met de grote vloertegels met namen van filmsterren erop,  en de plek van het Kodak theater, waar onlangs nog de Oscars werden uitgereikt.  Het was leuk om er even rond te lopen, maar lang bleven we niet op deze enorme touristische attractie. Even lekker naar beneden turen om sterren te spotten was er niet bij. Voor je het wist werd je omver gelopen door een pseudo Michael Jackson, Elvis Presley of Clint Eastwood die allemaal met ons op de foto wilden. Waarschijnlijk hadden ze wel door dat Marleen en ik op het punt staan om ontdekt te worden. En verderop zat Spiderman  op een elektriciteitskastjes gehurkt om zich heen te speuren, vermoedelijk keek hij naar de twee Avatar-smurfen die daar ook gewoon in het wild rondliepen.

Nee, dit was niet echt aan ons besteed al heb ik nog wel even gauw een publiciteitsfoto naast Marilyn Monroe laten maken door Marleen. Tenslotte moet je op alles voorbereid zijn. Wij gingen even lekker ontspannen bij het hotelzwembad op zo’n fijn ligbed en daarna een hapje eten in een restaurant waar de sterren ook schijnen te eten. Helaas was het daar nogal donker en waren wij vast te vroeg want we zagen niet een beroemdheid. Waarschijnlijk was deze tent al weer uit de mode, en hebben de sterren inmiddels iets hippers ontdekt, maar wij aten er wel lekker. Al is rauwe artisjoksalade beslist geen aanrader. Volgens de ober was het heel gezond voor de lever, maar gelukkig drink ik geen alcohol en kon ik het lekker laten staan. De ober was nogal een gladjanus met een enorm Zuid-Europees accent, waarschijnlijk ontwikkeld om dit Mediterrane restaurant wat extra cachet te geven. Want toen hij Italiaans, Frans en Spaans door elkaar begon te spreken oogde hij toch wat minder oorspronkelijk.

De volgende dag wilden we wat cultuur snuiven door naar het Broad Contemporary Art Museum te gaan, het werd enorm aangeprezen door Marleens reisgids en klonk heel goed. De buitenkant was in ieder geval prachtig konden we zien. En daar bleef het bij want we konden er niet in omdat het pas ’s middags open ging. Tot zover de cultuur, maar gelukkig zijn we heel flexibel. Plan B pakte ook goed uit. We hebben fietsen gehuurd in Venice en fietsen langs de zee en en snoven de hippiesfeer en ‘medische’ weedgeuren op. We weerstonden de verleidingen van het nemen van een tatoeage, het laten leggen van tarotkaarten of andere toekomstvoorspellingen, het aanschaffen van een bosje salie om de geesten uit ons huis te verdrijven en om ons te voegen bij de bodybuilders op Muscle Beach voor een fijne workout. Wij pakten onze beweging door flink te winkelen in  Santa Monica en daarna was het al weer tijd om terug te vliegen. En hoe leuk het ook was om de omgeving van Los Angeles te zien, ik ben blij dat we daar geen jaar zijn neergestreken. Het is mij te groot en te druk.

Misschien is Amerika zo’n goed immigratie land omdat ze alle internationale ( religieuze) feestdagen opnemen in hun ‘ Holiday’ vieringen en allemaal enthousisast de feestelijke dag meebeleven. Na Black History Month in februari kregen we het Chinese New Year. Op Wouters school wordt dit ieder jaar gevierd door een parade van de 1e klassers. Prachtige draak kostuums waar 10 kinderen in passen om 1 grote draak te vormen en daarnaast leeuwekoppen en tromgeroffel. Heel feestelijk allemaal.

En deze week was het Sint Patricksday, een Iers volksfeest dat de geboortedag van de Ierse geestelijke Sint Patrick gedenkt. Alle kinderen  van Oak Knoll werden opgeroepen om in het groen naar school te komen. Veel kinderen en ook hun ouders hadden daar gehoor aan gegeven. Ik zag groene haren, hoeden, truien, broeken en sjaals. Speciaal voor de gelegenheid aangeschafte groene klaver t-shirts of gewoon iets groens uit de kast gerukt. Wouter heeft alleen een dik lange mouwen t-shirt en omdat het heel warm was streek ik met de hand over mijn hart. Ik leende hem mijn lichtgroene Adidas yoga t-shirt die precies de goeie kleur heeft. Hij leukte het op met een uit de krant geknipt plaatje van een hond met groene hoed en trui als broche. En na mijn yogales zonder groen t-shirt kleedde ik me ook om in groene kleren voor mijn bibliotheekdienst. Alwaar ik boeken mocht uitzoeken voor de komende lente feesten: Pasen, Passover, een Joods lentefeest en Nowruz, het Perzische nieuwjaar/lente feest. Eigenlijk is het hier iedere dag feest.

Petra’s ouders waren op bezoek en zo togen we samen op een zondag naar Filola Estate in Woodside, op zo’n 10 minuten rijden van hier. Filola is een prachtig landhuis met een gigantische tuin en vooral nu een prachtige plek om te bezoeken omdat alles in voorjaarsbloei staat. Het is een beroemde plek omdat het huis en de tuin gebruikt zijn als locatie voor vele films en ook de bekende soapserie Dynasty. En ze hebben zelfs een Dutch garden, natuurlijk met veel tulpen. Daarna bezochten we Woodside, een piepklein dorpje in de heuvels dat een beetje doet denken aan een cowboystadje, maar dan zonder saloon. Maar wel met allemaal houten gebouwtjes en winkeltjes en zelfs een plek om je paard te stallen. En we zagen 2 cowboys te paard, nou ja, in ieder geval mannen op een paard met een cowboyhoed op en dat telde voor Wouter.

Een vreemde eend in de bijt in de ietwat sjieke winkelstraat in ons dorp is Ann’s coffeeshop. De ouderwetse lunchroom doet denken aan een jaren 70 Hema restaurant, met viesgele nepleren banken met een tafel er tussen langs de zijkanten van het restaurant. En heel Amerikaans, met in het midden van de ruimte een lange toonbank met 20 krukken eraan waarlangs de serveerster loopt om in een moeite door steeds koffie bij te schenken. Aan de muren hangen goedbedoelde olieverfschilderijen met relief in foute kleuren bruin en oranje die me erg doen denken aan het huisvlijt schilderij in de wachtkamer van mijn inmiddels met pensioen gegane tandarts Wooldrik, getiteld ‘ eruptie’.  Ik weet niet wat het over me zegt dat ik me daar erg op mijn gemak voel, maar ik mag er graag even aanwippen. Bijvoorbeeld voor een smaakvolle tostie na mijn yogales als ik nog niet naar huis kan komen omdat de werkster nog bezig is. En dat ik af en toe zit te schudden in mijn bankje omdat mijn achterbuurman zout op zijn eieren strooit voegt alleen maar toe aan de knusheid van dit etablissement.

Jullie hebben het vast wel meegekregen: het gaat bergafwaarts met Amerika en het zal niet lang meer duren voordat het een communistische, totalitaire staat is geworden. Tenminste, dat denken de Republikeinen nu na jaren tevergeefs proberen eindelijk een wet is aangenomen die er voor zorgt dat 32 miljoen extra Amerikanen een ziektekostenverzekering kunnen afsluiten. Ik denk dat dat wel los zal lopen en ben net als die 32 miljoen blij dat de wet erdoor is.

Update 32

Ik hoop dat jullie deze email extra gaan waarderen want hij is met bloed, zweet en tranen tot stand gekomen. Ik zou nog even een laatste check doen voor het versturen van de rondzendmail en toen was ie ineens weg… Alles geprobeerd, maar niets hielp. Apparaten en mijzelf blijft altijd een wat tricky combinatie ben ik bang.

En natuurlijk was het de beste, meest intelligente, literaire en leukste mail ooit! Dus wat hieronder volgt is als vanzelf een slap aftreksel, maar jullie moeten het er maar mee doen.

Vorige week zag ik eindelijk na 8 maanden mijn ouders weer, een raar idee, ik kan me niet heugen dat ik ze ooit zolang niet zag. Maar gelukkig herkende ik ze nog gewoon en was het contact meteen weer heel vertrouwd. Met het skypen van tegenwoordig is wonen in een ander land natuurlijk een heel andere ervaring dan 50 jaar geleden.

Omdat ze zo laat in ons verblijf aan kwamen was het nog even een puzzel om te bedenken welk uitstapje we nou eens zouden ondernemen dat we nog niet zelf gedaan hadden. Het werd een dagje naar San Francisco met de auto. Het was een stralende dag dus we hadden voor een keertje geen last van de altijd aanwezige mist die met name ’s ochtends de stad omhuld.

Ik wilde altijd al eens zelf heel stoer rijden over de Golden Gate Bridge, dus dit was een leuke gelegenheid. We deden eerst de touristische route langs zee en namen daarom een afslag verder dan de Tom Tom adviseerde. Dat bleek niet zo’n goed idee, want het betekende dat we uiteindelijk op een 2 mile lange en steile weg omhoog uitkwamen. Bij elk kruispunt  bovenaan een heuvel was een stopbord. Gelukkig is de hellingproef met een automaat ‘a piece of cake’ en doet onze 4-wheel drive Pearl het uitstekend in de heuvels. Als we voor haar een ticket in het vliegtuig terug konden boeken ging ze zo mee naar Nederland.

Ons doel was het prachtig gelegen maritieme dorpje Sausalito, net aan de andere kant van de brug, om vandaar met de boot naar San Francisco te varen. Rijden over de Golden Gate Bridge blijft een fantastische ervaring. En omdat je ook weer terug moet, mag je er zelfs 2 keer overheen! Dan betaal je wel 6 dollar tol op terugweg, maar dat heb je er natuurlijk graag voor over.

De boottocht is geweldig omdat je langs Alcatraz vaart en ook vlak langs de Golden Gate brug en in de verte San Francisco in al haar schoonheid al ziet liggen voordat je aanmeert op Fishermans Wharf.  Vanwege het mooie weer was het nog drukker dan anders op de Wharf, dus wij snelden ons naar de Cable Cars verderop. Een ritje in een Cable Car verveelt nooit, hoe vaak je het ook doet. We lieten ons de steile heuvels optrekken en genoten van de vergezichten in de zijstraatjes. Op de top van de heuvel stapten we uit, midden in Chinatown. Je waant je meteen in China zelf, dat blijft bijzonder. Na het snuffelen in een paar winkeltjes ( heb je er een gehad, dan ken je ze allemaal ) en het kopen van wat leuke prulletjes, liepen we naar beneden, Chinatown uit en via de Italiaanse wijk North Beach terug naar  Fishermans Wharf. Alwaar we nog even gedag zeiden tegen de zeerobben die na hun mysterieuze verdwijning in de winter gelukkig weer zijn terug gekeerd op hun vaste stekje. En na de boottocht  mochten we nog een keer de brug over.

Omdat Wouter een weekje vakantie had konden we door de week ook nog een dagje weg. We vertrokken naar het Ana Nuevo State Park, een natuurpark aan de kust. In deze tijd een gewilde plek om naar toe te gaan omdat daar jonge zeeleeuwen in het wild te bewonderen zijn. Nadeel is wel dat je er in deze periode alleen in komt met een gids. Het was beslist de moeite waard, de 3 uur durende tocht voert langs prachtige uitzichten op zee en strand, met regelmatig even stil staan bij weer een  nieuwe groep zeeleeuwenbaby’s. Al weet ik wel weer waarom ik zo’n hekel heb aan georganiseerde groepsreizen. We hebben letterlijk alle baby’s en hun ouders  in het park gezien en weten nu ook alles wat er maar te weten valt over het leven van de zeeleeuw. De gids was erg enthousiast en betrokken en gaf ons echt waar voor ons geld. Toch knap hoe je op een simpele vraag van Wouter: ‘ Hoe oud kunnen zeeleeuwen worden?’ een antwoord van 20 minuten kunt produceren. En vanaf volgende week mag je ook zonder gids rondkijken in het park. Een aanrader.

Omdat mijn ouders een aantal weken in Californië blijven leek het hun leuk om hier ook rond te reizen. On the road dus, om te beginnen met de fantastisch mooie kuststrook.  Samen met mijn vader stippelde ik hun reis uit en boekten we alvast de overnachtingen. En dan blijkt maar weer eens dat hij de oorlog nog heeft meegemaakt en ik niet. ‘ Maar papa, dat hotel heeft van die leuke schommelstoelen, heel romantisch en een heerlijk uitgebreid ontbijtbuffet, mama zal het geweldig vinden.’
‘Jij altijd met je ontbijt. We hebben toch een zak bagels gekocht? Nee hoor, doe maar een goedkoper hotel, wij redden ons wel.’

En zo gingen ze op pad, zonder Tom Tom, maar met koelbox en kaarten. Ach, als oud zeeman reist mijn vader toch altijd al op de stand van de   zon. Ik had me vooraf nog wel wat zorgen gemaakt, twee zeventigjarigen in een groot vreemd nieuw land met een andere taal. Maar ja, het zijn net kinderen he? Je moet ze toch een keertje loslaten. Maar het gaat gelukkig prima en ze genieten zich suf blijkt uit de dagelijkse telefoongesprekken. Zelfs de 5 uur durende tocht langs Big Sur, met afschrikwekkend hoge afgronden, kronkelweggetjes en indrukwekkende vergezichten langs zee is mijn moeder doorgekomen zonder kalmeringstabletten. ‘ Ach, je went eraan na verloop van tijd. En als je weer zo’n bordje ziet met 15 mile erop weet je al dat er weer zo’n enge haarspeldbocht komt.’

Het beviel zelfs zo goed dat ze overwegen om ook de terugweg langs dezelfde kustroute te rijden. ‘Dan heeft mama de rotsen aan haar kant en is het veel minder eng.’

Omdat ze zo zuidelijk zitten is het weer veel mooier dan bij ons in Menlo Park en besloten ze nog wat langer rond te trekken. ‘Zometeen gaan we Santa Barbara verkennen, als papa klaar is met het bed opmaken. Oh, hoeft dat niet? Nou ja, hij is nu al klaar. En wat doen we met die natte handdoeken? Nee hoor, we gooien ze niet op de grond.’ Leuk, die generatie verschillen.

Ook hier in Amerika doen ze aan Pasen, al is het maar voor 1 dag. Op 2e Paasdag moet Wouter gewoon naar school en is iedereen weer aan het werk. We zijn echt helemaal in paasfeer. Natuurlijk, in Nederland hebben we ook paaseitjes en chocolade paashazen, maar hier doen ze het toch weer een maatje meer. Allerlei al dan niet eetbare paaspulletjes zijn in alle winkels volop te vinden. Het kostte ons nog moeite om aan chocoladepaaseitjes te komen, want bijna alle eitjes zijn gevuld met pindakaas. Daar moet je van houden. En het is de bedoeling dat je je met Pasen letterlijk op je paasbest aankleed als je de folders mag geloven. Dat betekent voor vrouwen en meisjes vrolijk klokkende bloemetjesjurken in lentekleuren en voor mannen en jongens een nette blouse met dito broek en colbert. En ik heb ook al een auto voorbij zien komen met paashaasoren en staart.

Ondanks de waarschuwing van Marleen dat het te kinderachtig zou zijn voor Wouter gingen we toch maar even een kijkje nemen op het voetbalveld van Menlo Park voor de jaarlijks Egg Hunt, het paaseieren zoeken.

Het zag zwart van de mensen, heel kinderrijk Menlo Park was uitgelopen.  Het eerste dat we zagen was een lang rij wachtenden voor een partytent waar je op de foto kon met de enige echte paashaas. Gelukkig hoefden we ons niet aan te sluiten want Wouter vond dat ver beneden zijn waardigheid.  Daarna zagen we hoe het voetbalveld werd geprepareerd voor de eierjacht van de 5 en 6 jarigen. Brandweermannen gooiden lukraak grote hoeveelheden eieren op het gras en vervolgens kon het ‘zoeken’ beginnen. Wij waren toen al weer op weg naar de uitgang, met een leeg paasmandje want Wouter wilde er geen minuut langer blijven. Thuis gekomen heb ik meteen 6 paaseieren supermoeilijk verstopt rondom het huis. En dat lukte want ik moest voor de laatste twee eieren steeds opnieuw hints geven. Volkomen tevreden met zijn mond vol chocola plakte Wouter uiteindelijk een paaspuppyhondjes-tatoeage op zijn arm. Wat ze hier niet allemaal in hun eieren stoppen.

De laatste maanden is ons verblijf in Amerika een stuk duurder geworden. Ik dacht eerst dat het kwam omdat de dollar het niet zo goed doet, maar het blijkt eerder aan de zwakke euro te liggen begrijp ik nu. De verschillen zijn opmerkelijk. Ik haal altijd grote bedragen cash geld omdat je voor iedere geldopname moet betalen. Zo haalde ik begin december 500 dollar en betaalde daar 334 euro voor. Deze week kostte me dat 371 euro. Het is maar goed dat we bijna terug komen.

Een van de dingen die we dan zeker gaan missen is het uit eten gaan. Verhoudingsgewijs is het hier veel goedkoper om buiten de deur te eten en doe je het dus ook sneller. Een prettige bijkomstigheid is dat je dat ook heel vlug kunt doen. In principe kun je binnen een uur klaar zijn met eten. Okee, als je iets te vieren hebt zoek je wat zorgvuldiger je restaurant uit, maar over het algemeen is het heel prettig om snel bediend te worden en de rest van de avond nog voor je te hebben. Ze zijn hier zo snel dat je er op moet letten dat ze niet je bord weghalen voordat je dat lekkere hapje dat je voor het laatst bewaarde ophebt. Ook is het onhandig als een van je mede tafelgenoten sneller eet dan de rest van het gezelschap. Ik noem verder geen namen, maar kan wel zeggen dat het heel ongezellig is om te eten terwijl tegenover je iemand zit zonder bord. Dus hebben wij nu altijd een vork in de hand en onze arm om ons bord en dan gaat het prima. Wij passen ons hier zo enorm goed aan.

Update 33

Gasten ontvangen is erg gezellig, maar funest voor het leegmaken van je hoofd en er even voor kunnen gaan zitten om een rondzendmail neer te pennen. Maar nu bevind ik mij in de luxe postitie van helemaal alleen in de tuin zitten in de zon, met kladblok en pen.

Petra zit binnen een lezing voor te bereiden, Jesse en Wouter zijn op de fiets naar een voetbalveldje in de buurt vertrokken en mijn ouders zijn in het dorp. Ze gaan de jaarlijkse kunstmarkt bekijken die Wouter en ik gisteren al zagen.  Even daarvoor waren we samen op de wekelijkse boerenmarkt. Het is maar goed dat mijn moeder een digitale camera heeft. Alle volgeschoten filmrolletjes hadden niet in de koffer gepast ben ik bang. De groentenmarkt in Groningen is zeker 5 keer zo groot, maar ik durf te wedden dat ze daar nog nooit een foto van gemaakt heeft.

Gelukkig genieten ze alle drie enorm van hun verblijf in Californie en hopen ze ijs en vulkaandeeltjes dienende woensdag naar huis te vliegen. En ze hebben waarschijnlijk geluk, want na veel gezoek op internet en heen en weer gemail blijken hun vluchten door te gaan, iets wat een dag eerder nog niet het geval was. Jesse zat erg in de piepzak, want mocht zijn vlucht gecancelled worden dan zou dit betekenen dat hij pas een week later zijn vriendinnetje weer zou zien. En een deel van zijn oefenexamens zou missen, maar dat is natuurlijk een veel kleinere ramp. Inmiddels weten we dat ze goed thuis gekomen zijn, al heeft Jesse de pech dat zijn anti-jetlag pillen door de douane uit zijn koffer zijn gehaald.

Amerikanen zijn dol op alles wat hun kind naast de schoolopleiding nog meer kan leren. Daarom werd kort geleden op school een wetenschapsmarkt aangekondigd waar elke leerling van Oak Knoll vrijwillig aan mee kon doen. Het ging maar om 1 avond en het leek me wel een leuke samen-doe activiteit voor Wouter en zijn beroepswetenschappelijke moeder. Zij waren ook enthousiast en dus gaf ik ze op zonder alles verder door te lezen. Wouter zou een laboratoriumjasje aankrijgen die avond en ik had een romantisch beeld voor ogen van spannende proefjes doen met rook en zo. Niets bleek minder waar.

Toen er een dringende mail vanuit de organisatie kwam waarom Wouter geen onderzoeksvoorstel had ingediend maande ik Petra toch maar even de site goed door te lezen. En toen bleek dat die avond bedoeld was om het eindresultaat van een wetenschappelijk experiment te presenteren aan het publiek. Dat experiment moest je zelf bedenken en uitvoeren, compleet met hypothese, vraagstelling, uitvoering en conclusie of welke andere stappen je allemaal nog kunt bedenken bij een echt wetenschappelijk onderzoek. Ik werd door Petra vriendelijk bedankt voor het initieren van dit geweldig leuke en tijdrovende project en beide jonge onderzoekers gingen van start. Voor wie meer wil weten over de de inhoud van het project verwijs ik naar Wouter, die tenslotte 30 keer een presentatie heeft gehouden voor geinteresseerde bezoekers van de markt. Geen bezoeker die het waagde om zijn kraampje over te slaan: hij ging er recht voor staan, streek de kreukels uit zijn naamsticker en maakte net zo lang oogcontact totdat hij de volle aandacht had en stak vervolgens van wal in vloeiend Engels. Nou vooruit, een tipje van de sluier: we weten nu dat papieren vliegtuigjes met een scherpe neus niet verder vliegen dan andere vliegtuigjes. En ik weet nu ook dat je planten niet moet begieten met cola of sinaasappelsap om ze goed te laten groeien, maar dat je koude koffie prima in je geranium kunt mikken. En dat een theelepel suiker in je snijplanten maakt dat ze langer staan. Hoe had de wereld kunnen voortbestaan zonder deze geweldige nieuwe kennis?

Je kunt zeggen wat je wilt over de competatieve en prestatiegerichte Amerikanen, maar ik kijk regelmatig met verbazing hoe mijn jongste zoon vrijmoedig zijn klas toespreekt, de hele school toezingt tijdens een live uitzending of een gedicht voordraagt met bijbehorend dansje in een gymzaal vol ouders. Het is moeilijk hierin de jongen te herkennen die nog geen jaar geleden geen sprekende rol wilde in de musical van groep 2 en blij was met zijn rol als leeuw in een pak waarin je hem niet kon herkennen.

Amerikanen zijn dol op ijs. Alleen al het kleine centrum van ons dorp telt 3 ijscowinkels. Allereerst heb je Baskin Robbins, een landelijke keten van ijscowinkels. Ons filiaal wordt bestierd door een immer chagrijnig kijkende Chinese meneer die woordeloos elke opdracht uitvoert. Je hebt keuze uit wel 30 soorten ijs in alle soorten, smaken en kleuren. Zoals daar zijn cottoncandy, Wouters favoriet, een knalblauw ijsje dat smaakt naar suikerspin. En daar kun je dan wat gekleurde hageltjes op laten doen.  Nee, dan doen ze het beter bij de Cold Stone Creamery. Hier scheppen ze je ijs op een koude plaat en vervolgens prakken ze er alles door wat je maar wilt: pepermuntjes, snoepjes, marsen, snickers, koekjes. Als het maar zoet is en veel calorieen bevat.  Bij Frozen Yoghurt verkopen ze  ijs op yoghurt basis en doen ze dan net alsof ze een gezonde variant ijs verkopen. Daar vul je zelf een bak yogurtijs die je vervolgens opleukt met allerlei snoepfrutsels, sausjes of vers fruit. Je laat het eindresultaat wegen en betaalt per gewicht. Iets wat onze gasten uit Nederland die hun bakje nog even lekker aanstampten liever van tevoren hadden geweten…

Deze week was het Earthday. Earthday is de dag waarop je kind verandert in een onuitstaanbaar betwetertje en dat dan de hele dag lang. Het is de dag waarop het licht in de badkamer uitgedaan wordt terwijl jij nog bezig bent, dat je eraan herinnert wordt dat je je papier ook aan de achterkant moet gebruiken hoor en dat je gedwongen wordt om het plastic ziploczakje waarin kleverige snoepjes zaten te hergebruiken. Zucht.

En dit alles leert hij op school, waar veel bomen hebben moeten lijden door het papier dat van hen gesneden werd om al die posters te kunnen ophangen om ons te herinneren aan deze zo belangrijke dag om de aarde te redden.  Miss Johnston did a good job door de kinderen te informeren over Earthday. Zij forenst dagelijks in haar milieuvervuilende grote auto vanaf San Francisco naar school en heeft dan altijd zo’n pasgekochte papieren koffiebeker met plastic deksel van Starbucks in haar hand die ze echt niet omspoelt en hergebruikt.

En ook de rij auto’s bij school was nog net zo lang als anders. Fietsen is hier nog steeds zo bijzonder, dat je als je bij een stoplicht staat te wachten met je fiets je je net een Kip-caravan bezitter voelt als je vrolijk wordt toegezwaaid door een kudde veilig gehelmde senioren op racefietsen in speciale fietskledij. Ja, wij fietsgebruikers groeten elkaar omdat wij weten dat we bijzonder zijn in Amerika. En dankbaar moeten zijn voor iedere dag die we weer overleven in het Amerikaanse verkeer, waar je zomaar geschept kan worden op een zebrapad door een automobilist die alleen maar auto’s ziet of omvergereden door een door rood licht rechtsafslaande auto.

De langste tijd van ons verblijf in Californië is voorbij helaas. Vandaag moesten we het veld ruimen thuis vanwege een een bezichting van onze huisbaas met de mogelijk nieuwe huurders van 710 Vine Street. Omdat het een stralende dag was besloten we naar zee te gaan. We vertrokken door de bergen naar Half Moon Bay, dat leuke stadje aan de andere kant van de bergen. De reis lijkt steeds korter te worden. Volgens mij omdat de route steeds meer vertrouwd is, volgens Petra omdat ik steeds harder door de bergen scheur. Hoe het ook zij, we waren er in een oogwenk en gingen meteen achter aan sluiten in de al behoorlijk lange rij bij de beste broodjeszaak in het centrum. Maar het zijn dan ook ‘award winning sandwiches’, zelfgebakken bruin of wit brood met allerlei lekkers erop. Vanzelfsprekend met een garnituur van ui, sla, tomaat, augurk, mosterd en mayonaise tenzij je dit niet wilt, ( de dame voor me bestelde ‘ low on the mayonaise please’) en dan met een vleeswaar, kaas of ei beleg naar keuze. Vervolgens gingen we naar het strand en bovenop de rotsen ons broodje lekker oppeuzelen met uitzicht op de bruisende branding en enorme windvlagen om ons heen. Toen we even later het strand opgingen bleek het daar veel warmer en windstiller te zijn. We hebben heerlijk langs zee gebanjerd, gefrisbeed en met de golven gespeeld en voor de zoveelste keer bij een zeeuitstapje bedacht dat het handig was geweest een droge broek voor Wouter mee te nemen. Ik geloof dat we dit al sinds hij 1,5 is tegen elkaar verzuchten, we zijn trage leerlingen. In zijn  onderbroek met een picnickkleed over zich heen nestelde Wouter zich op de achterbank. Hij kon dus niet mee naar het leuke groente en fruitstalletje aan de kant van de weg waar ik allerlei heerlijke vruchten kocht voor een fractie van de prijs die je in de winkels betaald.

Rozig van de warmte en de zeelucht zitten we nu thuis wat aan te keutelen in een keurig opgeruimd huis met een bos bloemen van de verhuurder op tafel. De bezichtiging heeft zo zijn voordelen, al vroeg Kent zich wel in zijn mailtje ongerust af of we het altijd zo pijnlijk netjes hadden als vandaag. Ai, betrapt.

Nu maak ik me zo klaar voor een avondje uit ten bate van het goede doel. Samen met Marleen ga ik naar een disco avond voor de ouders van Oak Knoll en de 3 bijbehorende andere scholen om de kas van de school te spekken. Je hebt wat over voor je kind, allereerst al het belachelijk dure entreekaartje. De locatie van vanavond is het computermuseum in Mountain View, het hart van Silicon Valley. In de buurt werd een concert gehouden door een country en western ster, wat helaas betekende dat we een uur in de file zaten met zijn publiek. Geen aanrader.

Eenmaal erg laat aangekomen gingen wij meteen koortsachtig aan het werk. Het is namelijk de bedoeling dat je via een veilingsysteem op papier tegen elkaar opbiedt om iets geweldigs te bemachtigen, en elk half uur sluit een nieuwe biedingsronde op de veiling. Voor de zeer rijken zijn daar de ‘ getaways’, de aangeboden vakantiehuizen in Hawai, bij Lake Tahoe of Parijs. Veel mensen bieden op deze manier hun 2e huis te huur aan ten bate van de school en de biedingen beginnen bij 1500, 2000 dollar.

Dan heb je de ‘adult parties’ : feestjes voor volwassenen. Een geheel verzorgd diner bij iemand thuis, een yoga les met gezonde lunch, een paaldanscursus ( een vreemde eend in de bijt waar schande over gesproken wordt in achterkamertjes en op het schoolplein), een diner met wijn verzorgd door een beroemde chef. Of wat dacht je van een zelfgekookt diner door de brandweermannen van Menlo Park die je van huis komen afhalen in hun brandweerauto en beloven dat je ook van zo’n echte brandweerpaal in de kazerne mag afglijden. Helaas zijn veel van de activiteiten gepland als wij al weer weg zijn. Maar ik heb mijn best gedaan voor 2 kidsparties voor Wouter. Hij mag in ieder geval een voetbaltraining bijwonen door de supergoede speelsters van het Stanford Soccer team die 2e werden in de landelijke competitie, en mogelijk is het ook gelukt dat hij een middag mag bowlen met miss Johnston.

En misschien heb ik wel die nieuwe I-pad gewonnen met mijn loterijlootjes, we horen het binnenkort. Het is in ieder geval duidelijk dat geld inzamelen voor de school veel creativiteit losmaakt bij de ouders. En de jaarlijkse ouderdisco om nog meer geld in te zamelen werd dus goed bezocht. Sommige ouders waanden zich even terug in de tijd met speciaal voor deze dag geschoren hanekam, wilde pruik of geverfd haar. Andere hadden hun oude, nu wat krapper zittende AC/DC of Kiss T-shirt aangetrokken of togen in punkkleding gehuld naar de dansvloer. Het was goed dansen met de swingende band al is dansen op vaste vloerbedekking niet echt aan te bevelen. Na afloop vertrokken wij tevreden en fileloos huiswaarts.

Update 34

Iedere ochtend lopen we in pyjama een rondje om ons huis heen naar de oprijlaan om de krant van vandaag op te pikken die daar zo achteloos wordt neergegooid door de krantenman. En aan de verpakking van de krant kunnen we dan het weer van die dag aflezen. Normaliter komt ie gerold in een elastiekje. Die elastiekjes bewaren we om de stoelleuning van Petra’s ontbijtstoel, altijd handig. Aan de grote hoeveelheid elastiekjes kan je zien dat het hier meestal mooi weer is. Soms komt de krant in een plastic zakje, dat betekent dat we een buitje kunnen verwachten. We vrezen echter de ochtenden dat er maar liefst 2 plastic zakjes om de krant zitten. Dat betekent in de auto naar school en regenjassen aan. Gelukkig is het inmiddels volop lente en worden de dagen met 2 plastic zakjes en zelfs 1 plasticje steeds zeldzamer. Dus is het weer tijd voor korte broeken en rokjes, lekkere blote benen en zonnehoedjes. En overal in de buurt staan rozen in volle bloei in alle kleuren van de regenboog en ze geuren ook nog.

Wouter had er lang naar uit gezien en eindelijk was het zover: zijn beste vriend Lucas kwam op bezoek. Samen met zijn ouders Gerolf en Elles gingen we Wouter van school halen. De jongens zagen elkaar en zeiden heel cool: ‘Hoi Wouter’en ‘Hoi Lucas’, en vlogen toen samen weg naar het schoolplein. Sinds die dag zijn ze onafscheidelijk en pikken ze meteen de draad weer op waar ze gebleven zijn 8 maanden terug.

Zo hoefden we dit weekend nu eens geen leuke activiteiten te verzinnen, de jongens vermaakten zichzelf wel. De grote metalen tuintafel werd naar de weg gesleept en op beide dagen hadden ze een lego-expositie van indrukwekkende bouwwerken en verkochten ze tevens  glazen citroenlimonade. De zaken liepen uitstekend en Wouter heeft de tijd van zijn leven. En Lucas ook volgens mij.

De komende week gaan Gerolf, Elles en Lucas Californie verkennen. Dat komt goed uit want Wouter heeft het de hele week heel druk met de zogenaamde Star test. Dit is een test die wat lijkt op de Cito toetsen bij ons en die erg serieus wordt genomen. Juf is al weken met de kinderen aan het oefenen en ze hebben zelfs speciale zelfgemaakte mutsen met een Willie Wortel lampje op hun hoofd om zich extra goed te kunnen concentreren. Die muts moesten ze zelf versieren met kreten die als suggesties op het bord stonden. Op Wouters muts staat:  ‘I can do anything’ en ‘I work hard’.

En of wij ouders het al niet druk genoeg hebben met het begeleiden en achter de vodden zitten van ons gebroed tijdens de dagelijkse reken-, taal- en leeshuiswerk.  Nu kregen wij vorige week ook nog een extra huiswerkopdracht: maak een aanmoedigingsposter voor je kind dat opgehangen wordt in de klas tijdens de Star test. Compleet met instructies voor de grootte van het papier en een voorbeeld van een eerder afgeleverd en goedgekeurd exemplaar. En het moest vooral serieus zijn. Dus mijn grappige uit de krant geknipte teksten werden door Wouter en Petra meteen afgekeurd. Maar gelukkig kreeg hij uiteindelijk toch een goedgekeurde en inspirerende poster mee naar school.

Helaas kregen wij niet zo’n mooie stempel van juf met ‘good job!’ of ‘fantastic’, maar misschien komt dat nog. Wel ontvingen we nog een mail van juf waarin stond dat we ons kind op tijd naar bed moesten brengen, en goed moesten laten ontbijten. En blijkbaar heeft ze ook op de kinderen ingepraat want Wouter vroeg van de week ongerust of zijn ontbijt wel uit voldoende mineralen bestaat. Jesse heeft volgende week zijn Havo examen. Misschien moeten we voor hem ook maar zo’n aanmoedigingsposter maken? Even overleggen.

Voordat Lucas kwam was Gisi hier nog een paar dagen. Gisi is een van Petra’s promovendi. Haar collega aio Sanne was hier in november al en vertelde enthousisaste verhalen over haar bezoek aan San Francisco samen met ons. De verwachtingen waren dus hooggespannen en om geen stiefkinderen te maken leverde Petra knarstetandend een o zo kostbare werkdag in. En zo vertrokken we op een zonnige maandagmorgen naar downtown San Francisco en parkeerden de auto bij Alamo Square Park.

Gisi had een wensenlijstje van te bezoeken plekken en een daarvan was het zien van de zogenoemde ‘Painted Ladies’,  5 heel bekende oude kleurrijke Victoriaanse huizen aan de rand van het park. De huizen zijn opgenomen in elke toeristische bustour en komen voor in heel veel films en televisieseries. Gisi is Amerikaanse en opgegroeid met de televisieserie Full House waar ze een prominente rol in spelen. Wij kennen de huizen uit de verfilmde boekserie van Armistead Maupin, ‘Tales of the City’ . De boeken spelen zich af in San Francisco en we boften doordat we alle oude verfilmingen konden lenen van de bibliotheek.

Alamo Square park is een grote groene heuvel vanaf waar je de hele stad kunt zien liggen, inclusief de Golden Gate Bridge en de Bay Bridge. Na het bezoeken van de coole kledingwinkel Funk Skunk (  waar we anders nooit zouden zijn geweest, altijd leuk om te winkelen met een jongere) liepen we door naar de wijk Castro. De Castro is de eerste en nog steeds de grootste en bekendste homowijk ter wereld, ontstaan in de jaren 70 uit onvrede over de achterstandspositie van homo’s en lesbo’s. Overal hangen veelkleurige regenboogvlaggen en het is waarschijnlijk een van de weinige plekken in Amerika waar je mannen hand in hand ziet lopen. Na het struinen in een paar leuke winkeltjes waren we toe aan lunch. Petra en Gisi wilden meteen de eerste de beste bagelzaak binnengaan van een keten die in Menlo Park ook zit. Daar stak ik een stokje voor. Al lang geleden heb ik mij bekeerd tot shoppingregel nummer 1 van mijn vriendin Hanny: in een vreemde stad nooit gaan shoppen in een winkel die je thuis ook hebt. En dat was maar goed ook, want even later peuzelden we tevreden aan onze overheerlijke sandwich met zoete aardappel patat erbij in lunchcafe Harvey. Harvey is genoemd naar Harvey Milk, de in de jaren 70 vermoorde homosexuele stadsdeelvoorzitter van Castro  die als eerste bestuurder openlijk uitkwam voor zijn homosexualiteit. Over zijn leven is de film ‘ Milk’ gemaakt met Sean Penn in de hoofdrol, een absolute aanrader voor wie hem nog niet zag.

Castro is nog steeds de plek waar homo’s uit heel Amerika naar toe verhuizen om gewoon zichzelf te kunnen zijn. Want ook al merken wij er in ons dagelijks leven niet veel van, openlijk uitkomen voor het feit dat je homo bent is in Amerika op veel plekken niet erg makkelijk en de achterstelling ten opzichte van hetero’s is groot.  In Californie heerst van oudsher een vrij tolerant klimaat, maar bijvoorbeeld in het zuiden van Amerika had ik niet graag gewoond dit jaar. Amerika heeft een ambivalente en krampachtige houding ten opzichte van homosexualteit. Wat te denken van het ‘don’t ask, don’t tell’ beleid? Dit politiek compromis ingesteld door president Clinton houdt in dat je wel actief homo mag zijn als je in het Amerikaanse leger werkt, als je er maar voor zorgt dat je het stiekem doet. Zodra je openlijk uitkomt voor het feit dat je een relatie hebt met iemand van hetzelfde geslacht raak je je baan kwijt. Of erger, in maart lazen we in de krant hoe de 28 jarige Jene Newsome die zich keurig hield aan dit beleid op staande voet ontslagen werd als sergeant bij de luchtmacht. Iemand had haar werkgever verteld dat ze getrouwd was met een vrouw.

En een maand later mocht de 18 jarige Constance McMillen uit Missisippi niet samen met haar vriendin naar een schoolfeest toe. Om problemen te voorkomen annuleerde de school uiteindelijk het feest. Of wat te denken van het volgende. Diepbedroefd begraaf je als familie je zoon die omgekomen is in Irak, terwijl langs de begraafplaats streng religieuze demonstranten schreeuwen  dat ze blij zijn dat hij dood is. Ze staan daar om duidelijk te maken dat de Amerikaanse doden in Irak en Afghanistan Gods straf zijn aan Amerika omdat hier zo tolerant wordt omgegaan met homo’s. Geen wonder dat opgroeien als homo hier niet makkelijk is. Zelfs in gayfriendly San Francisco worden homojongeren vaker lastig gevallen en is de kans op zelfmoord aanzienlijk hoger dan bij heterojongeren.

Al is er wel hoop op verandering. Onlangs werd in Houston, qua grootte de 4e stad van Amerika, een lesbische burgemeester verkozen. Iets wat breed uitgemeten werd in de media omdat het blijkbaar erg uitzonderlijk is. In San Francisco loopt een rechtzaak aangespannen door de homobeweging. Het was een paar jaar geleden nog mogelijk om als homostel te trouwen in Californie, net als in 5 andere staten van Amerika. Inmiddels is dit na een stemming onder de bevolking weer afgeschaft. Proposition 8 heette dit. In de rechtzaak wordt geprobeerd dit recht om te trouwen weer terug te draaien en opnieuw mogelijk te maken voor ‘same-sex relations’. Een keur van getuigen aan beide zijden van de zaak kwam getuigen. Een tegenstander betoogde dat als je het homohuwelijk eenmaal toestaat het einde zoek is. De volgende stap is dan dat een pedofiel met een kind kan trouwen of een man met zijn hond. En zo’n vergelijking lees je dan aan het ontbijt, nog voor je ochtendkoffie.  Homo en lesbo stellen vertelden over hun leven van alledag en hun wens om te mogen huwen. Zelfs de Republikeinse burgemeester van San Diego getuigde tijdens de rechtzaak. Een paar jaar geleden stemde hij net als veel andere Republikeinen nog tegen het homo huwelijk. Inmiddels is zijn dochter al vele jaren erg gelukkig met haar vriendin en zou ze graag trouwen. Nu is hij van gedachten veranderd en pleit hij  voor het herstel van het  homohuwelijk. Ach, als je er goed over nadenkt zijn homo’s en lesbo’s helemaal niet zo anders als je ze maar eenmaal leert kennen en zijn ze eigenlijk net zo gewoon als jij en ik. Eh, jij en jullie.

 

Koninginnedag in Amerika. Het weer is beter, maar voor de rest is het niet zoveel anders dan thuis.Omdat ze hier niet zo scheutig zijn met vrije dagen als in Nederland vierden wij al op zondag 25 april de verjaardag van Hare Majesteit. Marleen stuurde me de uitnodiging door. Ieder jaar organiseert het Nederlandse consulaat in San Francisco samen met de Dutch School Silicon Valley de jaarlijkse Koninginnedag. En lekker dichtbij voor ons huren ze dan een park in Menlo Park af met ingebouwde barbeque’s en overkapte tafels en banken. Iedere bezoeker dient een gerecht mee te nemen om te delen en de ambassade zorgt voor Nederlands snoepgoed en kaas.

In het park werden nog meer feestjes gevierd, maar vanwege het vele oranje was ons feestje al snel goed te herkennen. We stalden onze meegebrachte etenswaren uit op de tafel en Wouter ging meteen zijn spulletjes klaarzetten voor de rommelmarkt. Hij deed goede zaken met speelgoed dat we eerder al op yardsales en rommelmarkten hadden opgescharreld. Daarna nam ik het van hem over en kelderden de opbrengsten meteen, het leek wel de val van de euro. Ik vroeg veel minder geld dan hij en kreeg daarvoor flink op mijn kop van de oorspronkelijke verkoper. Maar gelukkig had hij het te druk om zich er erg druk over te maken. Een heel Oud- Hollands spelletjesprogramma moest worden afgewerkt en dat terwijl de koningin en haar familie niet eens langs kwamen: spijker poepen, zaklopen, koekhappen, ezeltje prik. Een flinke dosis Nederlands cultureel erfgoed werd over hem uitgestort, dus het komt vast goed straks met de reintegratie in Nederland.

De bezoekers hadden op diverse manieren linken met Nederland. Je kon precies horen wie al langer in Amerika vertoeft aan het gesproken Nederlands met Amerikaans accent. En soms trof je een ouder waarvan de kinderen al niet eens meer Nederlands spreken. Veel ouders proberen hun Amerikaanse kinderen de taal en cultuur van Nederland te laten leren door ze naar de Nederlandse school te sturen. De Dutch School Silicon Valley geeft Nederlandse taalles aan kinderen die op termijn weer terug gaan naar Nederland maar ook 2e taal- en cultuurles aan kinderen die blijvend in Amerika wonen.

Het was een geslaagde Koninginnedag, maar helaas zonder kroketten. Gelukkig was er  hoop. Marleen had me al een half jaar geleden verteld over de Nederlandse lunch die zij ieder jaar organiseert ten bate van de school. Zij verzorgt dan een uitgebreide lunch met Nederlands lekkers voor de hoogste bieder en maakt in ieder geval vaak kroketten. Dus toen zij vroeg of ik wilde helpen serveren zei ik natuurlijk meteen ja. Ik mis niet veel uit Nederland, maar kroketten en paprikachips zijn hier niet te krijgen en dus niet te versmaden. Jesse had heel lief voor mij al een grote zak paprikachips meegebracht ( nou ja groot, voor Nederlandse begrippen dan) en daar heb ik weken over gedaan om zo lang mogelijk te kunnen genieten. En nu ook nog de kroket! Mijn dag kon niet meer stuk.

In fleurig oranje gekleed, met oranje nagels, horloge en armband fietste ik op 30 april naar Marleens huis waar de oranje vlaggetjes al vrolijk hingen te wapperen. De tafel was al prachtig gedekt en de ruimte heel Nederlands versierd en ook de menu kaart lag al klaar. Het zag er allemaal heel feestelijk uit, dan kun je wel aan Marleen overlaten. Haar vriendin Kathryn hielp ook mee, zij is Amerikaanse maar haar man was een Nederlander. We legden de laatste hand aan de gerechten die Marleen al dagen had lopen voorbereiden en de gasten konden komen.

Ze werden ontvangen met oranje likeur en gingen toen zitten voor een compleet Nederlandse lunch met ondermeer blokjes kaas met zilverui, haringbietensalade, groentensoep en koffie met appeltaart toe. De dames vermaakten zich enorm en kletsen wat af tussen alle gangen door. Zelf noemden ze dat ‘ intimate girlfriend time’. En natuurlijk was er voor het bedienend personeel ook een kroket, ik heb er nog nooit zo van genoten als die dag.

Na afloop stuurden de lunchgasten vele bedankmailtjes naar Marleen over de heerlijke lunch met die lekkere Nederlandse hot-dog ( broodje kroket) en die smaakvolle custard toetjes ( advocaat met slagroom). Oranje boven! Leve de kroket.

Update 35

Nu de laatste gasten vertrokken zijn zijn we ineens in de laatste fase van ons verblijf beland. En dat betekent dat onze overgebleven tijd steeds kostbaarder lijkt te worden is en we daarom nu druk bezig zijn die tijd zo goed mogelijk te benutten. Zo plannen we dagtripjes en weekendjes weg naar plekken die we graag nog willen zien. Het kwam dus goed dat Petra een uitnodiging kreeg van de universiteit van Berkeley ( kortweg Cal genoemd) om een praatje te komen houden op een vrijdagmiddag.

Omdat zij geen auto rijdt en het openbaar vervoer hier op z’n zachts gezegd niet geweldig is moest ik chauffeuren. We hadden al een middag vrij gevraagd voor Wouter en een overnachtingsplek geregeld. Gerolf en Elles waren echter  zo lief om Wouter een nachtje te logeren te hebben en zo hadden we ineens een leuk uitje met z’n twee. Ik maakte meteen gebruik van de gelegenheid door een diner reservering te maken bij Chez Panisse. Dit restaurant staat wereldwijd bekend als de geboorteplaats van de zogenaamde Californische keuken: vers voedsel van het seizoen met producten uit de regio. Van 2006 tot 2008 stond het zelfs in de top 50 van beste restaurants ter wereld. Nou moet je voor het echte restaurant maanden van tevoren reserveren en een dikke portemonnee meenemen. Gelukkig hebben ze naast het sjieke restaurant ook een eetcafe waar ik  ik met moeite nog net een vrije tafel kon regelen. De manier van koken is hetzelfde, alleen de ingredienten zijn goedkoper, maar niet minder smakelijk. Ik heb zelden zo lekker en verrassend gegeten. Ze koken er heel puur, je proeft alle afzonderlijke smaken erg goed. Zo at ik lof zoals ik dat als kind verafschuwde, heel erg bitter, zo heb ik het jaren niet meer gegeten. En zelfs de kleine pizza met brandnetels was een succes en prikte niet eens.

Het was leuk om nog een keer naar Berkeley te gaan want in de zomer waren we niet heel enthousisast toen we er een dagje waren. Nu bezochten we een heel ander deel van Berkeley en dat zag er veel charmanter uit met veelgekleurde Victoriaanse huizen. Er heerst nog steeds een hippiesfeer en ‘harde actie’-bumperstickers sieren veel auto’s. Die eerste keer deden we er anderhalf uur over om er te komen, maar we weten nu dat dat waarschijnlijk aan een verkeerde afslag lag. Deze keer reden we via San Francisco en de route was zowel mooier als korter.

Over de lange Bay Bridge waren we er in een uurtje. Die brug bestaat uit 2 verdiepingen. Op de heenweg namen we de onderkant, maar op de terugweg rijd je boven op de brug en heb je een fantastisch zicht op heel San Francisco.

Een week later mochten we al weer naar Berkeley: Wouter had er een verjaardagsfeestje. Moet je je voorstellen dat wij dat in Groningen eens zouden doen. Kinderen uitnodigen voor een kinderpartijtje op zaterdag om 11 uur ’s ochtends bij de dierentuin in Emmen en de ouders vertellen dat ze hun kind 2 uur later daar weer kunnen afhalen. Veel ouders hier hadden ook moeite met de afstand, de afzeggingen vlogen je om de oren. Het leuke is dat je die ook allemaal meekrijgt want hier in Sillicon Valley gaan de uitnodigingen digitaal via een speciale feestservice en ook alle reacties van de genodigden krijg je mee. ‘Thank you so much for the invite! Unfortunately we have a wedding in Boston, but we wish the birthday boy a great party!’

Amerikanen hebben het echt druk of ze zijn slimmer dan wij: op de terugweg van het feestje stonden we een dik uur in de file voor de Bay Bridge. Maar Wouter hoefde zich niet te vervelen want Lucas was ook mee naar het feestje. De moeder van Andrew vroeg me of Lucas er nog zou zijn op zaterdag en hij werd vervolgens prompt ook uitgenodigd. En het was even rijden maar dan heb je ook een geweldig feest. De plek van samenkomst was een avonturen speelplaats in de buitenlucht aan de rand van een groot meer. Daar stonden allerlei grote bouwsels door kinderen zelf gemaakt waar je op en in kon. Er kon naar hartelust getimmerd, gezaagd en geverfd worden. En de hoge kabelbaan op het terrein was ook een groot succesnummer. Alles natuurlijk heel veilig ingericht en pedagogisch opgezet, dat kun je wel aan Amerikanen overlaten. Het allerleukste vond Wouter geloof ik dat je pas een zaag of hamer kon bemachtigen wanneer je 10 gebruikte spijkers ging zoeken en inleveren.  Een goede manier om het terrein schoon en veilig te houden. Wouter was zo enthousiast over het bouwen dat Petra suggereerde dat hij misschien wel in de zomervakantie thuis bij opa Schoonoord in de schuur een keer kon gaan timmeren. ‘ Ja leuk! En dan gooit opa een paar spijkers in het gras die ik dan moet zoeken en dan mag ik de hamer!’

Lucas was op uitnodiging van de juf ook al een dag mee naar school geweest en dat was een groot succesnummer. Veel moeders vertrouwden me toe dat hun kind ‘ very excited’ was dat Lucas een dagje op school zou meedraaien. Omdat de klas 6 dagen lang testen had gemaakt en goed gewerkt had, kregen ze als beloning van juf een classparty aangeboden. Dat betekent lekker aanrommelen in de klas en doen wat je wilt, met een film en popcorn. Ik ben bang dat Lucas nu een totaal verkeerd beeld van een gemiddelde  Amerikaanse schooldag meekreeg, want hij roept weer thuis tegen iedereen die het maar horen wil dat school in Amerika veeeeel leuker is.

En naast het geweldige eten bij Chez Panisse waren er meer eetactiviteiten. Toen ik de Thaise Natty vertelde dat we zo lekker gegeten hadden bij de Thai en dat Petra er zo goed vegetarisch kon eten trok ze wat wit weg. Of we wel wisten dat alle Thaise gerechten worden gemaakt op basis van een currypasta en dat die altijd een element van vlees of vis bevat? Nee, dat wisten we niet. Dit inspireerde haar voor een idee voor haar website ( thaitable.com) en ze ging meteen aan de slag met experimenteren. Ineens kreeg ik na schooltijd een tas met tupperwarebakjes in mijn handen geduwd met het verzoek om proef te eten en een recensie te mailen. Nou, geen probleem natuurlijk en een dag niet koken is altijd een zegen. De recensie was laaiend positief en dus we kregen een week later een nieuwe tas mee die ook niet te versmaden was. En vervolgens vroeg Natty mij of ik zin had om de maaltijden te leren koken bij haar thuis. Petra riep mij toe dat ik daar absoluut zin in had dus ik ging braaf op een maandagmorgen Thais koken en kwam zelfs met 2 fantastische maaltijden thuis. Voldoende voor ons en de buurgasten.

Vorige week was het Teacher Appreciation Week op Oak Knoll: een manier om een week lang aan de leraren te laten merken hoe zeer ze gewaardeerd worden. En ik ben blij dat ik geen echte baan heb dit jaar, je hebt een dagtaak aan moeder zijn met een kind op Oak Knoll. Juf Judith van de Nassauschool moet het volgende stukje maar niet lezen, straks besluit ze nog te emigreren.

Op maandag neemt je kind een zelfgemaakte kaart mee voor juf. Op dinsdag een tractatie, gecoordineerd door de klasmoeder: een speciale koffie, een geheel verzorgde lunch, een luxe vruchtendrankje of een klein kadootje. Op woensdag neem je een bloem mee die door vrijwillige moeders later wordt verwerkt in een reusachtig boeket voor de juf of meester. Op donderdag wordt juf een dag extra meegeholpen in de klas en op vrijdag kan allerlei, vanzelfsprekend zelfgemaakt, lekkers worden afgeleverd in de lerarenkamer voor een smulweekend.

Inmiddels hebben we ook de ‘eind van het jaar’ brief  binnen. Een verzoek voor een financiele donatie om een giftcard ( kadobon) te kunnen aanschaffen voor jufs favoriete shoppingcentrum. De persoonlijke wensen van juf weten we zo goed omdat op de website van de school elke docent een lijst heeft kunnen invullen met favoriete drankjes, hapjes en kadowensen. En uit het lezen hiervan maak ik op dat de donaties erg verschillen van de 1 euro verzoeken die ik voorheen van groepsmoeders op de Nassauschool kreeg.  Marleen vertelde me dat ze vorig jaar het in mijn ogen enorm hoge bedrag van 100 dollar doneerde, maar dat ze later uitrekende dat andere mensen waarschijnlijk veel meer hadden gegeven. Ze overweegt nu dit jaar nog meer te geven. Wij beraden ons nog.

Onlangs werden we net als alle ander ouders van Room 13 uitgenodigd voor de portfolio avond. Op deze avond laten de kinderen zien hoe hard ze gewerkt hebben het afgelopen jaar. Nou weten wij al dat ze niet uit hun neus eten op school omdat Wouter aan het eind van iedere maand een map papieren mee naar huis neemt zo zwaar als een telefoonboek. Maar nu blijkt juf de belangrijkste werkjes te hebben bewaard en in mooie grote mappen te hebben gestopt die wij nu mogen gaan bekijken.

Met een complete cecklist ging Wouter de hele klas met ons door om van alles te laten zien en even later tekende hij dat dan plechtig af op zijn lijstje. En ze hebben hard gewerkt dit jaar, dat staat buiten kijf, en het was erg interessant om alle activiteiten te bekijken. Zoals de papiermachee wereldbollen, de prehistorie kijkdozen en de knutselwerkjes. Al had dat biologie project van mij niet zo gehoeven: het kweken van echte meelwormen. De krioelende massa gaf me een wee gevoel in de buik, waarschijnlijk veroorzaakt door de onsmakelijke eetproeven van Expeditie Robinson waar ze dergelijke beesten levend aten.

Als slot op de vuurpijl gaf ieder kind een indrukwekkende powerpoint presentatie op een groot scherm voor in de klas. We wonen tenslotte in Silicon Valley. Het was alleen jammer dat Wouter de allerlaatste was en de kinderen al helemaal melig waren van het moeten aanhoren van al die presentaties. Nou ja, een giechelende presentatie is weer eens wat anders.

En een week later mochten we alweer een voorstelling bijwonen. Nu was het de bedoeling dat iedere leerling in de huid ging kruipen van een beroemde Amerikaan. De informatie over hun beroemdheid hadden ze zelf gezocht op het internet. En om het helemaal af te maken mochten ze zich ook verkleden als hun personage. Ik ben erg blij dat Wouter zijn eerste keus gehonoreerd zag: Buffalo Bill Cody. Een cowboy outfit samenstellen lukt  me nog wel, maar zie maar eens een Abraham Lincoln, Amelia Earhart, George Washington of Martin Luther King Jr. kostuum uit de kast te trekken! Een voor een kwamen de famous Americans het podium op dat natuurlijk versierd was met de Amerikaanse vlag en ballonnen in rood wit blauw, and they all did a great job.

Nu we bijna afscheid moeten gaan nemen vallen de dingen die we straks thuis niet meer hebben ineens wat meer op. Zo ben ik bang dat ik  boze blikken ga krijgen bij de kassa omdat ik wacht tot de cassiere mijn tassen gaat inpakken, daar ben ik nu zo aan gewend hier. In het begin deed ik dat nog zelf, ik vond het toch een beetje genant om dat aan iemand anders over te laten terwijl ik toch niets anders doe dan wachten. Inmiddels laat ik dat net als de Amerikanen gewoon aan de professionals over. Die ook wel laten merken dat ze dat liever zelf veel beter doen.

En ze hebben gelijk want het verbaast me iedere keer weer hoeveel boodschappen er in 1 tas passen als die is ingepakt door een specialist van de Safeway of Trader Joe. Dat ik ze thuis weer overpak in andere tassen omdat ik ze anders niet kan tillen doet daar niets aan af. Maar de altijd aangeboden hulp om de spullen in de auto te laden sla ik standaard af. Ik heb me een keer laten overhalen in het begin. Het kostte Wouter en mij 10 minuten om een loeizware, gigantische doos met tig gallons water in de boodschappenkar te laden en om dat proces niet te hoeven herhalen bij de auto leek wat hulp mij wel handig. Ik stelde me daar zo’n grote sterke, tatoeages op zijn spierballen dragende man bij voor. Totdat de hulp bleek te bestaan uit een afgetobde vrouwelijke zestigplusser. Vol schuldgevoel sjokte ik achter haar aan naar de auto. Alwaar zij eenvoudigweg gewoon de doos opensneed en de watertanks er een voor een uithaalde. Slik. Gelukkig ben ik een snelle leerling.

Update 36

Wat gaat een jaar snel voorbij. Nog even en we zijn weer thuis, net op tijd om het nieuwe kabinet op het bordes van de koningin te zien glimmen. Het vooruitzicht terug te gaan naar ons vaderland met de VVD als grootste partij is niet een echt aanlokkelijk vooruitzicht, maar ik kan jullie verzekeren dat het zeker niet aan ons gelegen heeft. Het kostte even wat uitzoekwerk, maar toen arriveerden toch op een gegeven moment 2 grote enveloppen met verkiezingsbiljetten in onze brievenbus op pootjes. We zochten naarstig naar een rood potlood maar gelukkig heeft Wouter een grote kleurdoos en konden wij met zo’n 3 weken voorsprong op jullie aan onze democratische plicht voldoen. En daarna mocht het verkiezingsbiljet in de bijgevoegde oranje envelop, voor het unieke ‘ wij Nederlanders’ gevoel.

Voor dat het echte afscheid aanbreekt trokken we er nog een paar weekenden op uit onder het motto ‘nu kan het nog’. Zo gingen we naar Point Reyes, een prachtig natuurgebied net boven San Francisco, bij de Sint Andreasbreuk  waar we de befaamde Earthquake trail liepen.

Een weekend later bezochten we Pacific Grove en Carmel, de omgeving van de US Open golfwedstrijd. We reden de beroemde 17 Mile Drive, een prachtige kustroute waar je voor moet betalen en waar je je vergaapt aan zeegezichten, kasten van huizen en golfers. En de week erna zagen we dezelfde plaatjes weer, maar dan dagelijks in de sportkrant. Ik geloof dat we in dit jaar hier net zo veel uitstapjes hebben gemaakt als in Nederland de afgelopen 10 jaar.

En daarna was het tijd voor het afscheid op school. Eerst hadden we de laatste Spirit day, en Wouter mocht verkleed naar school als hippie. Ik kon mij lekker uitleven op zijn kostuum, hij kon zo meedoen in ‘Hair’. Alleen jammer dat ik de hartjes en het woord ‘ love’ op zijn afgeknipte spijkerbroek moest wegtoveren. Gelukkig mocht het vredesteken wel blijven staan van meneer. En hij kreeg zowaar weer 2 nieuwe awards uitgereikt. Een van de direkteur himself omdat hij geen enkele schooldag verzuimd had. ( Blijkbaar tellen aangekondigde verzuimmomenten voor doktersbezoek niet mee). Die gaat natuurlijk in kopie naar de leerplichtambtenaar in Groningen. En de andere award kwam van de gymjuf , al ben ik vergeten waarvoor. En na een laatste classparty was het dag zeggen tegen juf en alle kinderen in de klas. Meteen daarna had Wouter heimwee naar Nederland. Het was maar goed dat veel kinderen nog een laatste playdate met hem wilden, dat leidde wat af.

Vervolgens ging hij net als veel kinderen in Amerika op Summercamp. Die heb je hier in alle soorten en maten, met of zonder overnachting, alleen een dagdeel of de hele dag, sportief of cultureel, creatief of gewoon fun. En moeders maar rijden in de auto, een hele week lang 25 minuten heen en daarna weer terug en 3 uur later opnieuw.

Wouter begon met het Stanford Soccercamp, net als toen we hier pas waren. En daarna ging hij op Legocamp in San Carlos, elke middag bouwen en nieuwe ingewikkelde lego dingen leren maken met heel bijzondere legoblokjes, hij kon zijn geluk niet op.

Maar het allerleukste was natuurlijk de yardsale in onze eigen yard voor het huis. Het is verbazingwekkend hoeveel spullen een mens verzamelt in een jaar en nog verbazingwekkender hoe weinig spullen er in 2 koffers per persoon passen. Wouter is een fervent yardsale bezoeker en hij zag al het hele jaar uit naar een eigen verkoop aan huis. Al weken van tevoren was hij bezig met speelgoed in zakjes doen met prijsjes erop. Al om kwart over acht kwamen de eerste klanten langs terwijl we pas om 9 uur zouden beginnen en nog niet eens alle spullen buiten hadden staan. En ze wilden allemaal afdingen terwijl ik nog wel zo schappelijk geprijsd had. Het was wel een heel gezellige boel omdat iedereen enthousisast de stroopwafels en speculaasjes, dropjes en pepermunt uit probeerde en Marleen op de koffie kwam met Emil, die ook wat speelgoed kwam verkopen.  Gelukkig werden de lekkere tuinstoelen niet verkocht en kletsen we wat af tussen de verkoop door. En later kwam Mirjam, een Nederlandse vriendin van Marleen ook nog en ze kocht mijn flanellen kerstpyama waar ik met spijt afstand van deed, maar het feit dat zij er blij mee was vergoedt natuurlijk veel. Ook Arthur kwam nog een kopje koffie halen terwijl hij speelde met zijn nieuwe I-phone. Hij was een van die mensen die we op de foto in de krant zagen in lange rijen voor de Apple store. Maar ik zeg niets, want ook wij zijn niet ontkomen aan de Sillicon Valley gekte. Met gepaste trots kan ik hier melden dat we sinds een paar dagen de trotse bezitters zijn van een heuse i pad. Jawel, zo’n mini-computertje die in Nederland nog niet te krijgen is. We liepen toevallig in het winkelcentrum waar wel 10 van die apparaten stonden om uit te proberen en nadat we alle drie een half uur zoet waren in de winkel was er geen houden meer aan. Arthur gaf wat goede tips en nu staan er allemaal coole spelletjes op die Wouter in het vliegtuig kan uitproberen. Petra heeft ze gisteravond tot diep in de nacht lopen testen, dus ik denk dat ze wel leuk zijn en vrees dat het lang duurt voor ik eens aan de beurt ben op de i-Pad. En Lisa kwam nog langs met Andrew, en Buffie met Avery en ook de autistische dochter van de Goodies van 2 huizen verderop die lukraak een boek van de stapel trok, mij 1 dollar gaf en een goede reis wenste. Ze was duidelijk goed geinstrueerd.

Buffie hielp mee de overgebleven spullen in de auto te zetten en die reed ik vervolgens naar de kerk in Redwood City voor het goede doel. En nee, ik hoefde geen bonnetje voor de belastingaftrek.

En nu is het bijna zo ver dat we echt weg gaan. De auto is net verkocht en opgehaald, de kasten leeggeruimd, de tickets op tafel, de koffers gepakt, en het huis vreemd kaal en chaotisch.  Over een uurtje komt de Comcastmeneer onze internet en tv aansluiting beeindigen, dus zijn we een poosje uit de lucht. Maar dat maken we morgen meer dan goed tijdens de lange vliegreis naar huis. We acclimatiseren goed want ik begreep dat in Groningen hetzelfde weertype heerst als hier op het moment.

Ik vind het moeilijk om weg te gaan, maar weet dat we zeker terug komen naar deze prachtige omgeving, al is het maar voor een vakantie.
Het was een geweldig jaar.